Zuinig met Europa

In de Verenigde Staten lopen begrotingsconflicten tussen het Witte Huis en het Congres soms zo hoog op, dat ministeries hun personeel tijdelijk naar huis moeten sturen en federale diensten alleen via een noodwetje draaiende kunnen worden gehouden....

Kennelijk is dit besef inmiddels doorgedrongen tot diverseEuropese hoofdsteden. Nadat het begrotingsvoorstel van fungerendEU-voorzitter Groot-Brittannië in eerste instantie vooral hoonen misbaar oogstte, is de stemming enigszins omgeslagen en lijkter zowaar een kans te bestaan dat de Europese leiders op hunkomende top in Brussel overeenstemming zullen bereiken. Zij hetdat er nog altijd enkele lastige hindernissen moeten wordengenomen.

De Europese top van juni mislukte omdat premier Blair alleenover verlaging van de rebate, de automatische korting op deBritse bijdrage aan de EU-kas, wilde praten als ook delandbouwsubsidies, waarvan met name Frankrijk profiteert, terdiscussie werden gesteld. Dit werd door president Chiraccategorisch afgewezen. Hierna hoopte Blair voor zijn (nietonredelijke) standpunt bijval uit Berlijn te krijgen als daar eenzwart-gele coalitie aan de macht zou komen. Maar de kiezersblokkeerden een Duitse ommezwaai. Weliswaar voelt de nieuwebondsregering zich minder innig met Parijs verbonden dan devorige, maar een regelrechte twist over het landbouwbeleid is eenbrug te ver.

Daarom gooit Blair het over een andere boeg en probeert hijde begrotingskwestie te regelen door het uitgavenplafond teverlagen en met name te bezuinigen op de structuurfondsen waaruitde nieuwe Oost-Europese lidstaten steun krijgen voor deontwikkeling van hun armste regio's.

Het is natuurlijk niet fraai dat de nieuwe EU-landen in feitede rekening krijgen gepresenteerd voor het Europese onvermogenom nieuwe wegen in te slaan. Maar in de meeste Oost-Europesehoofdsteden lijkt men aan een beperkte financiële injectie tochde voorkeur te geven boven verder uitstel.

De scherpste kritiek komt uit Polen, en er zal zeker nog eenhandreiking nodig zijn om te voorkomen dat de nieuwe premierMarcinkiewicz, wellicht gesteund door Chirac, zich tegen eenakkoord blijft verzetten. Die handreiking zal in de eerste plaatsvan Blair moeten komen: hopelijk voelt hij zich in eigen landsterk genoeg staan om de rebate, die in het Britsebegrotingsvoorstel al is afgetopt, nog iets verder te reduceren.Maar ook Den Haag kan een bijdrage leveren. Nederland heeft alsgrootste nettobetaler terecht geijverd voor een lagere afdracht.Maar er hoeft niet het onderste uit de kan te worden gehaald.Strategische overwegingen tellen ook. De nu voorgestelde kortingvan 700 miljoen euro per jaar is een aanvaardbare uitkomst.

Meer over