Zoon van een kolensjouwer

Jazzpianist George Shearing oogt als een flegmatieke Engelsman, type Alec Guinness, en dat stereotype wordt getrouw weerspiegeld in de stijl van de autobiografie die hij op zijn 84ste heeft gepubliceerd....

Bert Vuijsje

Lullaby of Birdland is een wonder van milde verteltrant, zeker als je de feiten van Shearings leven in beschouwing neemt.

Hij is blind geboren in een trieste Londense achterbuurt, vader een onderdanige kolensjouwer, moeder hevig aan de drank, zijn blindheid is misschien zelfs het gevolg van een mislukte poging tot abortus, door ma Shearing zelf uitgevoerd omdat ze acht kinderen wel genoeg vond.

'Ik herinner me mijn vroege jeugd op geen enkele manier als plezierig', luidt Shearings beknopte commentaar tachtig jaar later. Over de gevolgen van zijn blindheid uit hij zich even onaangedaan. Hij moet niets hebben van modieuze opvattingen over de eigen wereld van blinden: 'Er bestaat geen blinde wereld er is een ziende wereld waaraan blinden zich moeten aanpassen.'

Zijn grote geluk is natuurlijk zijn formidabele muzikale talent, dat hem in staat stelt eerst te ontsnappen aan zijn ouderlijk milieu en vervolgens de sprong naar Amerika te maken. Daar breekt hij, na anderhalf jaar moeizaam sappelen, in 1949 door met de eerste van zijn twee levenslange hits, September in the Rain. Dat is tevens de geboorte van de 'Shearing-sound', die hij bescheiden omschrijft als de combinatie van twee geleende muzikale effecten: de klank van Glenn Millers saxofoonsectie en de 'locked hands'-pianostijl van Milt Buckner uit de Lionel Hampton-band.

Daarna gaat het meer dan een halve eeuw van succes naar succes, en het lijkt wel alsof Shearing in de jazz louter sympathieke mensen tegenkomt. Charlie Parker, toch een van de beruchtste junkie-klaplopers uit de wereldgeschiedenis, is voor Shearing een trouwe vriend en een gentleman: 'Never once did that man ask me for a penny.' Nog aardiger is zijn blinde collega Lennie Tristano door velen gevreesd wegens zijn heerszucht, maar voor Shearing de man die zijn laatste cent uitgaf om de pianist en zijn vrouw een feestelijke kerst te bezorgen.

Die niet aflatende vriendelijkheid maakt de rest van Shearings levensverhaal er niet spannender op, vooral niet wanneer hij omstandig gaat vertellen hoe hij en zijn muzikanten elkaar tijdens hun lange tournees plachten te foppen met de ene oerflauwe practical joke na de andere.

In al die jaren heeft Shearing zich, als je hem mag geloven, maar keer echt kwaad gemaakt. Tijdens een repetitie met Peggy Lee stelde hij voor de ballad Some Other Spring een tikje sneller te vertolken.

De zangeres antwoordde: 'Kom op George, probeer je mij te vertellen hoe ik moet zingen?' Dat was kennelijk een zodanig affront dat de pianist op hoge toon excuses eiste.

Het is niet het enige moment waarop de lezer van Lullaby of Birdland het gevoel krijgt dat Shearings verhaal onvolledig is.

Meer over