Zonder pit met pit

Magazinelezers proevenen keuren. Deze week olijven...

Tekst Evelien van Veen

Olijven. U hebt er wat mee, getuige de flinke berg reacties op onze oproep. En u hebt een vaste olijvenman in een groot aantal gevallen, wat hartverwarmende stukjes oplevert. ‘Ik sta op zaterdagochtend altijd vroeg op om in weer en wind naar de biologische boerenmarkt, de Noordermarkt in Amsterdam, te gaan’, schrijft Maria Maris. ‘Bijna obsessief loop ik dan eerst naar de olijvenkraam. Een vriendelijke jonge man met olijfgroene ogen (of beeld ik me dit in?) vraagt me altijd eerst hoe het gaat, we maken een babbeltje, en ik mag altijd weer de allerheerlijkste biologische olijven proeven.’

Ook Laura Prins heeft een olijvenman, Pim, ‘de olijven- en kaasexpert van Woerden’. Zij neemt deel aan ons vaste proefpanel en neemt haar taak serieus; ze liet hem de Taggia-olijven van Albert Heijn proeven die we twee weken geleden op deze plek een ontdekking noemden. Pim deed niet flauw: ‘Zijn oordeel was kort en bondig: lekker!’, schrijft Prins. ‘Hij gaf mij vervolgens zijn eigen Taggia-olijven mee in een badje van olijfolie en zonder zuurteregelaar. Of ik het verschil wilde proeven. Qua kleur en vorm oogden de olijven hetzelfde, niet het toonbeeld van smakelijk. Qua smaak een minimaal verschil. Beide onverwacht lekker.’

Tot in Parijs had ze ernaar gezocht, schrijft Nelly Lieuwens, sinds ze een half jaar geleden olijven uit Taggia, in de Italiaanse kusstreek Ligurië, had geproefd. Nergens gevonden, tot ze ze dus gewoon bij Albert Heijn in het schap zag staan. ‘Verslavend.’ Ook Lydia van der Vlerk is er blij mee: ‘De eerste supermarktolijf in een potje die smaakt zoals een zwarte olijf moet smaken.’

Panellid Lotte Slenders moest eraan wennen. ‘Mijn eerste indruk: ik vond dat ze er een beetje vies uitzagen. Een aparte kleur: roodbruin.’ Maar toch: ‘Lekker zout en een beetje bitter. Ze hebben precies wat een gewone zwarte olijf mist, een beetje meer pit.’

Figuurlijk dan, want deze Taggia's zijn ontpit. Groene en zwarte olijven komen van dezelfde boom; groene zijn onrijp, zwarte gerijpt. Tenminste, zo hoort het. Maar er zijn ook een heleboel zwarte olijven te koop die eigenlijk groen zijn, dus onrijp, maar die zwart gekleurd zijn met ijzeroxidant. Die zijn te herkennen doordat ze pikzwart zijn en stevig bolrond, niet gerimpeld, en vooral zout, niet erg smaakvol. Roodbruin of paars is voor een zwarte olijf dus een goed teken, schrijft ook Aad Engering, die door een beschadigd reukvermogen aangewezen is op sterke smaken. Alleen de bruinrode olijven die hij in Jordanië at, konden hem bekoren, de meeste zwarte olijven smaken voor hem naar karton. ‘Ik heb het idee dat het zeer onrijpe, jonge vruchten zijn die bewerkt worden waardoor zwart worden’, mailt hij. En dat is dus ook vaak het geval.

Meer over