op het tweede gezicht

Zo zou een privé zoomsessie tussen Poetin en Johnson kunnen verlopen

De Russische president Poetin herinnert de Britse premier Johnson aan een ongeschreven bondgenootschap.

Olaf Tempelman
null Beeld Javier Muñoz
Beeld Javier Muñoz

Vladimir Poetin: ‘Boris, zie je mij goed?’

Boris Johnson: ‘Heel goed. Ik zie op mijn scherm een oorlogsmisdadiger in het Kremlin.’

Poetin: ‘Geen grappen nu. Ik heb je deze zoomlink niet voor de lol gestuurd. Ik wil een beroep doen op je fatsoen. Je bent aan het doordraven. Eerst die wapentransporten naar Oekraïne, daarna die triomfantelijke wandeling met Zelensky door Kyiv, nu weer die groteske belofte aan die dames in Finland en Zweden om ze militair bij te staan, mocht ik grensoverschrijdend gedrag vertonen voor ze in de Navo zitten. Dat is niet netjes tegenover een solide informele bondgenoot in je strijd tegen de EU en al die Remainers, een bondgenoot die het Brexit-kamp volop digitale hulp gaf én je politieke leven redde.’

Boris Johnson: ‘Excuse me, maar als er iemand géén beroep meer mag doen op andermans fatsoen, dan ben jij het. Je mag het Internationale Strafhof in Den Haag gaan uitleggen wat fatsoen te maken had met het bombarderen van Marioepol.’

Poetin: ‘Doe niet alsof je me niet begrijpt Blonde Bomscherf. Zonder mijn speciale operatie was Boris Johnson geen premier van Groot-Brittannië meer geweest. Alleen iets dramatisch als een oorlog in Europa kon je deze winter nog redden van een ondergang in partygate. Als KGB-veteraan heb ik goede inlichtingen. Toen de bewijzen over illegale lockdownfeesten zich opstapelden, zei je hardop: ‘Poetin, val snel Oekraïne binnen, alleen dan zullen ze me laten zitten!’ Toen het net zich om je heen sloot en je aftreden een kwestie van dagen leek, riep je: ‘Vladimir, laat me niet in de steek!’ Op 24 februari verzuchtte je: ‘Oef, hij had er geen dag langer mee moeten wachten.’ Ik had je amper gered of ik kreeg stank voor dank.’

Johnson: ‘Oké KGB-meneer, ik wil best erkennen dat zulke zinnen uit mijn mond zijn gevloeid. Ik heb ook erkend dat er op Downing Street 10 enkele feesten zijn gevierd die niet hadden mogen worden gevierd, zoals ik ook enkele kinderen heb verwekt die niet hadden mogen worden verwekt. Voor het schenden van de Britse coronaregels heb ik een boete van 50 pond betaald, jou ga ik nergens voor compenseren. Jij bent Oekraïne toch niet binnengevallen om mijn premierschap te redden? Het is een neveneffect waardoor ik nu uitgroei tot de Churchill van onze tijd. Stel dat Hitler in 1940 Churchill had gebeld: ‘Wees eens dankbaar dat je dankzij mij een groot staatsman wordt!’ Dat was lachwekkend geweest.’

Poetin: ‘Die vergelijking gaat mank, Boris. Laat ik, tegen mijn gewoonte in, eens proberen eerlijk te zijn. Dan moet ik toegeven dat er wel enkele overeenkomsten zijn tussen Poetler en Hitler, zoals het opkroppen van rancune, het inzetten van jonge mannen als kanonnenvlees en het afschilderen van mensen als ongedierte. Tussen jou en Churchill zijn de overeenkomsten echter schaars. Churchill had zo zijn blunders, maar hij was wel iemand die nadacht en piekerde en het moeilijk had met zichzelf. Bij jou kun je het zo gênant niet bedenken of je laat jezelf ermee wegkomen. Churchill kon zich schamen. Jouw schaamtegevoel is dat van een feestende corpsbal. Vraag maar aan de moeders van je kinderen en je ex-bondgenoten.’

Johnson: ‘Wacht maar tot ze in Kyiv een straat omdopen tot Boris Johnson Boulevard.’

Poetin: ‘Wacht maar tot de Schotten en de Welsh de onafhankelijkheid uitroepen en jij ze niet kunt tegenhouden omdat ze van mij kernwapens krijgen. Dan ben jij niet meer de premier van Groot-Brittannië maar van Klein-Engeland. Misschien besluit ik morgen wel een nucleair raketje richting Londongrad te sturen, dan ben je helemaal nergens meer premier van.’

Meer over