Zo word je koning van de matchfixers

De memoires van de Singaporees Wilson Raj Perumal bieden inzicht in een verbijsterende wereld. Hij heeft alle eigenschappen die een 'Kelong koning' nodig heeft.

'To my mum', schrijft 's werelds bekendste matchfixer, Wilson Raj Perumal (48), op pagina 3 van zijn boek Kelong Kings. Het is typerend voor de manier waarop Singaporezen kijken naar matchfixing, dat elders wordt gezien als een aanslag op de integriteit van de sport. In de Aziatische stadsstaat, zijn geboortegrond, doen ze er een stuk luchtiger over. Daarom draagt hij dit boek, de memoires van zijn illustere carrière als omkoper van voetballers, op aan zijn moeder.

Dankzij de getuigenverklaringen van Perumal in grote matchfixingzaken zijn al veel criminelen opgesloten. Nu voelt hij zich vrij om zijn verhaal met iedereen te delen.

De Italiaanse onderzoeksjournalisten Alessandro Righi en Emanuele Piano dachten goud in handen te hebben toen ze de matchfixer zover hadden gekregen mee te werken aan een boek. Wie zou er niet geïnteresseerd zijn in het verhaal van Perumal, die is veroordeeld tot 2 jaar cel voor grootschalige omkoping en recentelijk opnieuw is gearresteerd?

Ze benaderden tien grote uitgevers, maar tot hun verbazing was er weinig enthousiasme. 'Een juridische nachtmerrie', werd het genoemd. Iedereen is bang dat clubs of spelers die hij noemt een rechtszaak aanspannen.

Uiteindelijk besloten de Italianen het boek dan maar zelf uit te geven. Het is een fascinerend inkijkje in de wereld van het fixen en maakt duidelijk welke eigenschappen je nodig hebt om de grootste van allemaal te worden: 'The king of Kelong'.

undefined

LUCHTIGHEID

Eind 2009, begin 2010 reisde Perumal naar Nederland. 'Ik ging ernaartoe om een speler te ontmoeten die uitkwam in de eredivisie. Ik wilde hem vragen om me in contact te brengen met Europese voetbalbonden die bereid waren om naar Afrika te reizen om daar vriendschappelijke interlands te spelen.

'Terwijl ik in Amsterdam was, slaagde ik erin om op één avond 3 miljoen dollar (2,2 miljoen euro) te vergokken op voetbalwedstrijden. Eerst Celtic - Hearts, daarna wat Italiaanse en Spaanse duels, tot mijn krediet helemaal op was. De volgende dag ging ik met een zwaar gemoed naar Engeland, voor een korte vakantie.'

Op Schiphol, bij de douane, bleek dat Perumal te veel geld bij zich had, terwijl hij dat niet uit zichzelf had aangegeven. 'Ik kreeg 3.000 euro boete. Fuck, zei ik tegen mezelf: ik heb net 3 miljoen verloren en nu willen deze fuckers ook nog eens 3.000 euro van me.

Hij besloot toch maar te betalen. Wie groot speelt, moet niet te lang mokken als hij geld heeft verloren, is zijn filosofie. De kansen keren wel, op termijn.

undefined

HARDHEID

Toen Wilson Raj Perumal in 2000 een van zijn gevangenisstraffen wegens matchfixing had uitgezeten, was hij dringend op zoek naar geld. Hij zocht het dit keer dicht bij huis. Samen met een compagnon smeedde hij een even simpel als doeltreffend plan: de sterspeler van een Singaporees team handmatig uitschakelen zodat het elftal de eerstvolgende wedstrijd zou verliezen. En flink inzetten op een overwinning van de tegenstander.

Om zelf geen vieze handen te krijgen huurde Perumal een paar criminelen uit Bangladesh in om de speler te verwonden, maar die trokken zich op het laatste moment terug. Ze durfden het niet aan.

'Ik had geen keuze, ik moest het zelf doen', schrijft hij. Gewapend met een hockeystick achtervolgde hij de voetballer door de stad. Op een onbewaakt moment kwam hij in actie en sloeg de speler op zijn knie met de stick. 'Hij viel en rende vervolgens weg. Ik dacht: fuck, hij kan nog rennen, dus hij kan morgen ook gewoon spelen.'

De volgende dag bleek de voetballer, Ivica Raguz van Wellington FC, toch te geblesseerd om te spelen. Zijn team verloor en Perumal en zijn compagnon waren 100 duizend euro rijker.

undefined

REISLUST

Het paspoort van Perumal, een Singaporees van Indiase komaf, wemelt van de stempels. Hij is overal geweest, van Zuid-Afrika tot Ecuador, van Finland tot Amerika.

Een van zijn honderden bestemmingen was Zimbabwe, in 2007. 'Ik ontmoette er een bondsbestuurder en zei tegen hem: ik promoot een vriendschappelijk toernooi, de Merdeka Cup in Maleisië. We willen uw land uitnodigen en zullen alles betalen: de hotelkamers, dertig vliegtickets. Ik wil graag dat het gastland de finale haalt, dus als uw team bereid is daaraan mee te werken, kan ik u voor elke van de vier wedstrijden 50 duizend dollar geven.'

'In Maleisië, net voor het toernooi, hebben we het team mee uit winkelen genomen, terwijl de Zimbabwaanse bondsbestuurders genoten van drank, vrouwen en massages.

'Voor de eerste wedstrijd zei ik tegen de spelers: als jullie verliezen met de gewenste score, kunnen jullie samen 40 duizend dollar verdienen. Even later hadden ze allemaal een envelop met geld in hun hand.'

undefined

INVENTIVITEIT

'Ik zei tegen mijn baas: waarom moeten we naar Engeland om daar spelers om te kopen? Dat lijkt me heel moeilijk. Waarom gaan we niet op zoek naar technici in voetbalstadions, die in ruil voor 100 duizend pond (122 duizend euro) bereid zijn om de stadionlichten uit te zetten als wij dat willen? Dan kunnen we nooit verliezen.'

In die tijd, in 1995, betaalden gokbedrijven gewoon uit als de wedstrijd in de tweede helft werd gestaakt. Een paar jaar later gingen de lichten daadwerkelijk uit tijdens drie duels, waaronder Wimbledon - Arsenal.

Geld verdienen kon op vele manieren. Soms lukte het de matchfixer om al bij het eerste balcontact, de aftrap, tienduizenden dollars te oogsten. Dat gebeurde bijvoorbeeld op de Olympische Spelen van 2008 in Peking.

De finale, Nigeria tegen Argentinië. Spelers van de Afrikaanse ploeg hadden al vaker meegewerkt aan de zwendel van Perumal. Deze keer had de Singaporees erop ingezet dat Nigeria zou aftrappen.

De spelers waren geïnstrueerd vooraf met de aanvoerder van de tegenpartij te praten zodat, indien de toss verloren ging, alsnog de aftrap kon worden genomen. 'Zeg maar dat het nemen van de aftrap geluk brengt in Nigeria', gaven de fixers de spelers mee.

Argentinië won de toss en mocht kiezen: de aftrap of de speelzijde. Met het hart in de keel keek Perumal naar Juan Román Riquelme, de aanvoerder van de Argentijnen. Die wuifde met zijn hand naar de scheidsrechter. De aftrap was voor Nigeria, de dollars voor Perumal.

Wilson Raj Perumal, Alessandro Righi, Emanuele Piano: Kelong Kings. Invisible Dog Classics. E-book, 272 pagina's; euro 7,90.

undefined

Meer over