Zo hoort het

Het is in elk geval in de zomer een monument. De indrukwekkende Escalier des Lettres in de Sorbonne kan ik alleen door de glazen deuren zien....

Ineens doorzie ik mijn lichte melancholie voor dat gebouw waar de grootsten hebben gedoceerd. Ik mis geleerdheid en ik mis een boek. Ik sta met lege handen. Maar dan ontdek ik vlak naast een terras een kleine boekwinkel. Ik kijk in de volle etalage met allemaal onbekende boeken en boekjes. Ik word licht gelukkig. Zo hoort een etalage te zijn. Ik ga naar binnen. Zo hoort een boekhandel te zijn. Overvol. En alleen maar verrassingen: boeken die je nergens ziet. Het hele personeel bestaat uit een meisje en een wat oudere man die wat verstrooid uit een papieren wereld te voorschijn komt. Hij kent alle treden van de trap der letteren en ook nog alle stofnesten ervan. Zijn zaak moet er een voor liefhebbers zijn. Ik koop een klein boekje, een speciale druk van Le pardon de Sainte Anne van Tristan Corbière, want die wordt deze week honderdvijftig jaar. Het gaat in een zakje en ik krijg een catalogus cadeau.

Ik stap uit de literatuur de zon in. Een snelle jongeman roept het meisje naar buiten. Met een sleutel opent zij een zware houten ladekast onder de etalage. Daar verbergen zich de koopjes tegen het licht. De jongeman grijpt meteen een boek, als wilde hij het stelen. De lade gaat dicht. Voor mij wordt een benijdenswaardige winkel gesloten. Of zou die daar ook vanzelfsprekend zijn?

Kees Fens

Meer over