Zin

Raar stukje in een Engels mode-tijdschrift. Naomi Campbell: 'Nelson Mandela genas mij van mijn woede aanvallen door me naar Zuid-Afrika te halen waar hij mij liefdadigheidswerk liet doen.' Naomi....

Dan belt Mandela op. Hoe gaat zo iets? Was het hem opgevallen dat ze de opbrengsten van een show aan het ANC doneerde? Las hij stukjes over de ongetemde feeks in de krant en voelde hij medelijden met een zwarte vrouw aan de top van een witte wereld die duidelijk niet genoot van haar positie? Het artikel dat ik las vermeldt niets over het ontstaan van het contact tussen de oud-president en het iets te mooie meisje. Ik kan mijn fantasie dus de vrije loop laten.

Beroemdheden en hun engagement. Het is iets waar veel links-intellectuelen hun neus voor zullen ophalen. Ik hoor ze denken dat deze sterren het zelf zo goed hebben dat hun engagement niet meer voorstelt dan het sussen van hun geweten. Een te gemakkelijke veroordeling.

Onlangs vertelde oud-tennisser Yannick Noah op televisie over zijn werk voor de Fran se hulporganisatie Enfants de la Terre. Met gemak verleidt hij ook andere tenniskampioenen actief te worden. Zijn relaas was oprecht en sereen.

Helen Fielding, auteur van bestseller Bridget Jones, zet zich in voor de Engelse charitatieve instelling Comic Relief en doneert de opbrengsten van haar laatste boek aan deze celebrity-help-de wereld-club. Misschien zouden die al te strenge sociaal-democraten deze keuzen serieus moeten nemen.

In onze tijd wordt geklaagd over ongebreideld individualisme, egoïsme en gebrek aan maatschappelijke betrokkenheid van de jeugd. Wie een serieus antwoord vindt op de vraag wat het de rich and famous oplevert zich in te spannen voor iets buiten henzelf, kan die kennis gebruiken bij het opwekken van nieuw elan.

Een paar jaar geleden schreef Luc Ferry, een Franse filosoof, een boek dat ongekend po pu lair werd over de God-Mens of de zin van het leven. Volgens Ferry kunnen liefdadigheid en engagement, de concrete inspanningen van één mens voor andere mensen, de leemte opvullen die het verdwijnen van de religie heeft achtergelaten. Ferry vindt niet dat we tegenwoordig losgeslagen wezens zijn zonder moraal. Alleen wordt de moraal niet meer van boven opgelegd, door overheid of kerk, mensen kiezen er nu zelf voor. Dat is volgens hem juist het mooie, dat we ons uitsluitend op onszelf zouden kunnen richten, maar meer willen dan dat. Hij ziet die diepe behoefte als de uiting van het goddelijke in onszelf. Het hogere, het transcendente, is op aarde terechtgekomen en daarover kunnen we optimistisch zijn.

Een originele gedachte. Ik heb veel mensen leren kennen die links waren uit jaloezie, of uit een zeer abstract gevoel voor rechtvaardigheid. Het engagement waar Ferry over schrijft en waar Mandela een beroep op doet, lijkt meer op wat Hemingway ooit formuleerde: de wereld is mooi en de moeite waard om voor te vechten. Hemingway schoot zich uiteindelijk voor zijn kop. Ik hoop dat het Naomi beter vergaat. Het gaat hier misschien om meer dan het zielenheil van één superster. Nelson, succes!

Meer over