Zing nee

Een protestalbum in mineur. Niet dat Chris Keating van Yeasayer zich zo voelt, het is zijn visie op de VS: 'een land vol idioten'.

MENNO POT

Het gesprek in het hotelrestaurant aan het Amsterdamse Leidseplein is amper begonnen als Chris Keating (1981), frontman en songschrijver van de New Yorkse band Yeasayer, zijn gemiddelde landgenoot typeert als een 'stomme idioot'. Om precies te zijn zegt hij: 'Zie maar eens optimistisch te blijven in een land vol stomme idioten.'

Hij schrikt zelf van zijn felheid en geeft toelichting, al nuanceert hij zijn woorden daarmee nauwelijks: 'In vergelijking met Europa lopen er in de Verenigde Staten bovengemiddeld veel slecht opgeleide, onwetende types rond, met nationalistische, racistische meningen. Mensen die nooit iets van de wereld zullen zien, van niks weten.'

Daar maakt hij zich dus zorgen om. Vreemd eigenlijk, want tot een paar jaar geleden deed hij dat nooit. Het zal de leeftijd wel zijn, zegt hij. Hij is getrouwd, over een paar jaar misschien vader. 'Godzijdank woon ik in New York.'

De stap naar het nieuwe, derde Yeasayer-album Fragrant World is snel gemaakt. In vergelijking met de 'Midden-Oosten psych-snap-gospel' van debuut All Hour Cymbals (2007) en de veelkleurige psychedelische pop van doorbraakplaat Odd Blood (2010) is het album een zware kluif: donker, midtempo, veelal in mineur getoonzet, met vervormde, vervreemdende vocalen.

'De mensen zullen het wel weer indierock vinden', grinnikt Keating, 'terwijl ik zelf vind dat het net zozeer een r&b- of elektronische funkplaat is.'

De titel is tevens de titel van een liedje dat uiteindelijk niet op het album belandde (wel op een losse vinyl- single), maar de toon voor de plaat zette. Het schetst een beklemmende, Orwelliaanse wereld waarin voedsel geen smaak meer heeft en niets nog een geur. Een internetwereld, waarin grote bedrijven bepalen welke informatie we nog ontvangen - en de zintuigen buiten gebruik zijn geraakt.

'We kozen ook voor de titel Fragrant World omdat de menselijke reukzin bij uitstek het zintuig is gevoelens van nostalgie en weemoed kan opwekken', zegt Keating.

Daarna kwam Henrietta, de eerste reguliere single van het album, de eerste van een aantal songs waarin het menselijk lichaam volgens Keating een 'metafoor is voor de plek die het individu nog heeft in de postindustriële, postmoderne wereld, die één continue explosie van digitale informatie lijkt te zijn.'

En zo ging het verder. De songs kwamen van Keating en gitarist Anand Wilder. Yeasayer, nog altijd opererend vanuit het New Yorkse stadsdeel Brooklyn, wilde dat het album geen bonte verzameling songs zou worden, zoals Odd Blood, maar een totaalalbum met een consistent gevoel in tekst en muziek, al pakte de muzikale verklanking meer lucide uit dan de teksten. Het lijkt warempel alsof Yeasayer een protestalbum tegen de moderne tijd gemaakt heeft.

Keating: 'Misschien wel, zij het niet zoals Bob Dylan in de sixties. Vond jij Kid A van Radiohead een protestplaat?'

Ja, zeker wel: een verklanking van claustrofobie en paranoia in een wereld van schaalvergroting en globalisering, feitelijk.

'Dan is Fragrant World een protestplaat.'

Wie had dat ooit gedacht toen Yeasayer in 2007 opdook met een single waarvan het B-kantje (2080) nog populairder werd dan de A-kant (Sunrise) en werd geduid als een typische representant van de 'Brooklynscene', een lichting op zichzelf heel verschillende bands die hun experimenteerdrift, eclecticisme en niet-westerse ritmiek gemeen hadden: Vampire Weekend, MGMT, Dirty Projectors, Grizzly Bear. De mannen van Yeasayer groeiden op in Baltimore, maar begonnen hun band toen ze in Brooklyn waren neergestreken. Net als Animal Collective.

'Achteraf maakten we wel deel uit van zoiets als een scene', zegt Keating. 'We kenden andere muzikanten, we inspireerden elkaar. Maar stel je bij die scene vooral niet iets heel concreets voor. Brooklyn is groot hè, tweemaal zo groot als Manhattan. We musiceerden niet samen rond de dorpspomp. Wij hadden allemaal fulltime banen en werkten 's avonds aan ons eerste album.'

Het grote publiek volgde in 2010 toen de muzikale toverbal Odd Blood verscheen, singles als Ambling Alp en Madder Red alternatieve hits werden en Yeasayer langer op tournee was dan achteraf goed was.

'We zijn een goede liveband geworden', zegt Keating. 'Van nature zijn we toch meer studioprutsers: erg gefocust op technologische vernieuwing. We willen alles kunnen, alle snufjes gebruiken op een nieuwe plaat. Dat is gezond, vind ik: zo blijft het bandgeluid evolueren. De artiesten die ik bewonder, klonken in hun beste jaren ook per plaat anders: The Beatles, David Bowie, Radiohead. Nieuwe technische mogelijkheden leiden tot vernieuwende muziek. Ik denk dat de ontwikkeling van de popmuziek in de 20ste eeuw vooral een technologische ontwikkeling was.'

De studio is Yeasayers speeltuin en Fragrant World is het bewijs dat de band, het gebrek aan hits ten spijt, in die speeltuin inmiddels uitstekend de weg kent.

Speeltuin. Keating is blij dat dat woord gekoppeld wordt aan Yeasayers nieuwste: 'Het was bovenal léúk, het maken van deze plaat. We waren in 2011 aardig suf getoerd, maar het voorbije jaar hebben we in alle rust thuis doorgebracht. Ondertussen sleutelden we in ons eigen tempo aan de plaat, thuis in Brooklyn: maandje opnemen, maandje rust, er was geen druk, ook niet van de zijde van ons label. De somberte van Fragrant World zegt gelukkig niets over de toestand in de band, maar over de staat waarin de VS verkeert des te meer.'

Yeasayer: Fragrant World. Mute/PIAS.

Live: Paradiso, Amsterdam, 17 september.

undefined

Meer over