Zinderende finale sluit prachtprogramma af

Op het TakeRoot Festival stonden fans voor de schier onmogelijke keuze tussen Wilco en Gillian Welch...

Groningen Zelden werden liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek zo verwend als afgelopen zaterdag in de Groningse Oosterpoort. De jaarlijkse editie van het TakeRoot Festival had na wat mindere afleveringen een affiche om van te smullen. Van 4 uur ’s middags tot 1 uur in de nacht was het over vier podia verspreidde programma niet alleen hoogstaand maar ook zeer gevarieerd.

Er was de feestelijke bluegrass-variant die de Old Crow Medicine Show het publiek voorschotelde naast de wat verwarring zaaiende spacerock van Black Mountain, de verstilde singer/songwriter-liedjes van Iron And Wine naast de zwartgallige country-noir van Isobel Campbel en Mark Lanegan.

Veel van deze artiesten hebben in Nederland al enige naam opgebouwd, maar er waren ook verrassende nieuwkomers zoals Frank Fairfield. Hij is een betrekkelijk jonge gitarist/violist die weggelopen leek uit Harry Smiths vermaarde Anthology met folkmuziek uit het begin van de vorige eeuw. In zijn eentje kreeg hij de zaal mee met zijn door merg en been gaande stem en vioolspel, ondersteund door ritmisch stampvoeten.

Overtuigend
Rustiger maar even mooi ging het eraan toe bij Damien Jurado, terwijl in de foyer Phosphorescent verraste met een set die zowel intieme country als snoeiharde rock ’n’ roll bevatte, en dat allemaal even overtuigend.

Beter ook dan het wat vlak blijvende Deer Tick. De Amerikaanse band speelde veel liedjes wat te rommelig, en bij het optreden ontbrak de spanningsboog die op het net verschenen album The Black Dirt Sessions wel aanwezig was.

Maar uiteindelijk bleken de meeste bands, hoe gedreven ze ook speelden, slechts een opmaat voor de zinderende finale. In de Grote Zaal werd afgesloten met een maar liefst twee uur durende set van Wilco, een van de beste Amerikaanse rockbands van de laatste decennia, terwijl in de Kleine Zaal voor het eerst in jaren Gillian Welch haar opwachting maakte op een Nederlands podium.

Welch geldt als een geweldige zangeres in de hedendaagse countrymuziek, het probleem is alleen dat ze maar weinig van zich laat horen. Haar laatste album Soul Journey dateert alweer van 2003 terwijl ze in 2004 voor het laatst in Europa zong, en niet eens in Nederland.

Een nieuwe plaat schijnt klaar te liggen, maar dat gerucht gaat nu ook al een paar jaar. Los van gastbijdragen op platen van bijvoorbeeld Conor Obersts Bright Eyes troffen de fans haar naam aan op het album A Friend Of A Friend, dat haar echtgenoot, zanger/gitarist Dave Rawlins, vorig jaar uitbracht. Niet zij maar hij stond zaterdag op TakeRoot geprogrammeerd. Maar de volgepakte zaal wist het zeker: Welch zou meespelen en zingen.

Bedwelmd
En zo geschiedde. Het publiek stond voor de moeilijke keuze: naar Wilco luisteren of oog in oog staan met een van de beste zangeressen die de popmuziek rijk is.

Wie voor de Dave Rawlins Machine koos, werd van meet af aan bedwelmd door een prachtig akoestische sound. Rawlins is geen groot zanger maar een fabuleus gitarist en de tweede stem van de in prachtig lang gestoken Welch klonk meer dan weldadig. Liedjes als Ruby en de medley van Bright Eyes’ Method Acting met Neil Youngs Cowgirl In The Sand klonken mooier en spannender dan op de plaat. De echte euforie ontstond halverwege, toen Welch zelf een liedje zong, Look At Miss Ohio. Zeer geconcentreerd durfde ze nauwelijks op te kijken van haar gitaarspel, maar wat een stem.

Vanaf vanaf dat moment ging het eigenlijk steeds soepeler. Welch permitteerde zich een paar grapjes en Rawlins speelde de een na de andere schier onmogelijk ogende gitaarpartij. Het duo, begeleid door de halve Old Crow Medicine Show, gaf een van de mooiste concerten van het jaar.

Al dachten zij die bij Wilco waren dat mogelijk ook van het optreden daar. Snel terugkomen, allebei en het liefst niet gelijk, want je kunt zo’n keuze je publiek eigenlijk niet aandoen.

Meer over