Zijn die onbekende mensen niet veel interessanter?

Boeiende bio-documentaires over beroemdheden zijn er genoeg, moeten de onbekende sterren niet schitteren?

Phillip Seymour Hoffman. Beeld ap
Phillip Seymour Hoffman.Beeld ap

Op 15 april 1971 begint de 12-jarige Sara Schwardt aan een brief aan Astrid Lindgren. Ze is een fan en ze wil actrice worden. Ze schrijft: 'Als ik in 'n film de hoofdrol zou krijgen, zou ik dat personage worden. Dan was ik niet langer Sara, waar de hele wereld tegen was. (...) De Pippi-films vond ik een enorme teleurstelling. En ik vond dat de kinderen die Tommy en Annika speelden, er niets van konden.' Het antwoord laat niet lang op zich wachten: 'Ik snap best dat je eenzaam bent, want je vindt alleen jezelf goed genoeg.' Uit die reactie ontkiemde een dertig jaar durende correspondentie.

Een andere anekdote, uit een andere wereld: acteur Philip Seymour Hoffman ontbeet iedere ochtend in hetzelfde koffietentje, bij hem om de hoek. Je gelooft het niet, maar het is echt zo.

De wereld valt uiteen in twee groepen: mensen wier levens nooit worden gedocumenteerd in boeiende, ietwat brave biodocs die worden uitgezonden door Het Uur van de Wolf (Lindgren) of Close-Up (Seymour Hoffman) en zij bij wie dat wel gebeurt, omdat ze zo knap en beroemd en getalenteerd zijn dat zelfs de conversaties met bozige fans of hun vaste ontbijtlocaties boeien.

Het is natuurlijk mogelijk te promoveren van Groep A naar Groep B, maar eenvoudig is het niet: je moet beroemd worden, iets opvallends presteren, of op z'n minst de fascinatie van een documentairemaker opwekken. In dat laatste slaagde Gert Kooijman, de Vianense autodealer. Sinds het fraaie Garage 2.0 - vorige week bij 2Doc - ben ik bijzonder benieuwd met wie hij boze mails uitwisselt en waar zijn vaste koffietentje zich bevindt.

Er bestaan meer potentiële Groep B'ers. Martin van Kortingsbrigade bijvoorbeeld.

Hij is zo goed als iedere dag op televisie. Altijd met nieuwe, steeds weer ongelofelijke aanbiedingen. Toch kennen te weinig mensen Martin van Kortingsbrigade.

In het Teleshoppingpaleis dat commerciële dagtelevisie is, is hij keizer. De Herman van der Zandt van de dagaanbieding, dat is Martin. Er passeren meer marktkooplui op het scherm - wat heet: de tv is vergeven van types die spullen aan de man willen brengen - maar niemand doet het zo virtuoos als hij. Heel ingewikkeld is het programma niet: Martin staat voor een scherm en op dat scherm worden producten aangeboden, met een kortingspercentage dat ALLEEN VANDAAG (en OP = OP) geldt. Over al die producten vertelt hij iets wervends.

Alles komt voorbij: een weekend in een bungalow, een mini-koelkast, een telefoon, een stapel boxershorts, een 'leerzame slipcursus', goedkope batterijen en een koffiezetapparaat: 'Dit apparaat zet koffie... dat wil jij niet weten.' Aan het eind van zo'n aanbiedingenrondje wil ik die goedkope batterijen niet alleen bestellen, ik wil een bad met die batterijen vullen en er in kopje onder gaan. Je doet het uiteindelijk niet, maar toch.

Iets zegt me dat er in Martin een pracht van een biodoc zit, ooit. Inclusief verhalen over een langdurige correspondentie met een vaste kijker.

Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Meer over