Zieltje zoenen

In bijna elke talkshow heeft Emile Ratelband de afgelopen jaren al weleens zijn onanistische circusnummer opgevoerd, maar nog niet voor de smachtende ogen van Annemiek Schrijver....

Ratelband schilderde in brede stroken zijn psychologische zelfportret ('Voor de meeste vrouwen ben ik bedreigend omdat ik zoveel liefde geef'), maar Schrijver toonde zich aan het slot van het gesprek toch een beetje teleurgesteld. Ze had niet het idee dat hij zijn ware ik had laten zien. Dit kon de goeroe van het positivisme niet op zich laten zitten en hij zette nog een keer aan: 'Ik heb heel veel passie.'

Schrijver, hees fluisterend nu: 'Waar dan, waar dan?'

Ratelband: 'Kijk nou eens goed naar m'n ogen, luister naar de toon van m'n stem, raak m'n hand nou eens aan. We hebben samen gegeten, ik zat naast je. Heb je mijn rechtervoet gevoeld tegen jouw linkervoet? Dat was geen seksuele toenadering, dat was toevallig. Maar het was niet toevallig. Dat is het open staan voor. . .'

Even leek Schrijver gegrepen. Ja, zij stond ook open. Maar het moment passeerde en in haar ogen kwam de blik van een vrouw die net geen orgasme heeft gehaald.

De afsluiting van het gesprek kon hierna alleen maar een anticlimax zijn. Zoals te doen gebruikelijk in het programma, moest Ratelband een boodschap in een fles stoppen. Het werd een boodschap voor zijn interviewster: 'Wees lief voor jezelf!' Schrijver had er ook eentje voor hem: 'Kijk naar mij.' Nog voordat de fles vanaf het Katwijkse strand in zee was geworpen, had ze een antwoord: 'Ik zie heel veel liefde en heel veel wanhoop.'

Ach, konden we Ratelband zelf maar in een fles stoppen, teneinde die bij Nova Zembla in zee te werpen.

Na zo'n aflevering van Copyright Mens zou je het haast gaan betreuren dat Waskracht! verdwijnt. Gisteren blikten de makers van het eigenzinnige VPRO-programma terug op de meest brisante onderwerpen. Zoals de Hitler-parodie van Rob Muntz, die ook bij de VPRO zelf tot opschudding leidde.

Wat zal er van Waskracht! beklijven? Mede-oprichter Kees Brouwer sprak van een 'speeltuin met gevaarlijke toestellen'. Fred Emmer, die het programma een tijdje presenteerde, kwalificeerde het als 'post-puberale televisie'. Wie weet zien we het over een paar jaar als prematuur neo-realisme. Of om in Muntz-stijl te blijven: Hitler heeft ons toch maar mooi de Autobahn nagelaten.

Meer over