Reportage

Zes uur lang op een Utrechts terras: ‘Tegen deze tapbiertjes kan toch niets op’

null Beeld Raymond Rutting / de Volkskrant
Beeld Raymond Rutting / de Volkskrant

Op het Janskerkhof in Utrecht werd woensdag kort na 12 uur ’s middags al geproost, op het terras. ‘Best gek hoe gewoon dit eigenlijk nu alweer voelt.’

Nog niet eens half een ’s middags is het en ze zitten al met z’n drieën keihard aan het Weizenbier. ‘We hadden eigenlijk wat later willen reserveren’, verontschuldigt Melissa van Galen (23) zich. ‘Pure overmacht dit’, grijnst Ruben Zoodsma (22) voor zijn volgende slok, op het terras van het Utrechtse café Hofman.

Dinsdag op Koningsdag zaten de drie geneeskundestudenten nog aan hun laptop vastgeplakt. Keken ze door het raam, zagen ze hossende en zuipende mensen. ‘Ik zou een moord doen voor een feestje’, bekent Maarten Marselee (26), Melissa’s geliefde. Hij houdt het voorlopig bij een plaatsje op het terras. Net als de 47 andere mensen om hen heen, met de zon prikkend op hun hoofd.

Van Galen heeft er gemengde gevoelens bij. ‘Eigenlijk vind ik het hypocriet van mezelf’, zegt de plastisch chirurg in wording. Vanwege hun studie worden ze dagelijks geconfronteerd met de nieuwste ic-cijfers, de beelden van de overvolle parken op Koningsdag zagen ze hoofdschuddend aan. ‘Dat maakt het ook zo dubbel’, vindt Marselee. ‘Die ziekenhuiscijfers, en dan zo’n perfecte dag op het terras.’

13.45 uur

Carlijn Koning kon na haar nieuwsdienst bij persbureau ANP niet slapen, waarop ze achter de computer kroop en een plek op het terras bij Hofman reserveerde. ‘Het maakte me niet eens uit met wie ik er zou zitten.’ Haar 30ste verjaardag moest en zou ze op het terras vieren, al wist ze niet dat haar vriendinnen ook al een ‘Tour de Friends’ door Utrecht hadden bedacht: bij elke stop komt iemand haar feliciteren.

Het kan best een lange wandeling worden, de champagne zo vroeg op de middag hakt erin. ‘We hebben al een paar keer gezegd hoe héérlijk dit ook alweer is’, zegt Christel Verveda (29) met een knipoog. ‘Best gek hoe gewoon dit eigenlijk nu alweer voelt’, concludeert Katinka Kleijn (32).

14.35 uur

Vijftig mensen mogen er maximaal op het terras zitten, en ondanks een overschot aan tafels zit het daarom voortdurend vol. Bijna iedereen heeft vooraf gereserveerd. Bep Alberts niet. ‘Ze kennen me hier’, zegt de bijna-buurvrouw van het café. Ze woont in de Voorstraat, een drukke straat die uitkomt op de Neude.

‘Toen het nog kon’ zat ze elke dag wel op het terras van het voormalige schoolgebouw, of bij Graaf Floris aan de Vismarkt. ‘Ik hou van het geroezemoes, ik woon alleen. Het is zo fijn even onder de mensen te zijn, en te weten dat er voor je wordt gezorgd. Dat is de charme van een terras.’

De voormalig beleidsmedewerker van het RIVM – ‘dat kent tegenwoordig iedereen’ – speelt vaker bridge sinds de lockdowns. Met z’n vieren, anders kan het niet, alhoewel dat binnen helemaal niet mag. Op het terras zitten mag nu dan weer wel, en daar voelt ze zich zoveel lichter door. ‘Ieder mens heeft het af en toe toch nodig om andere mensen te zien?’

15.08 uur

Nog voor de serveerster aankomt bij de tafel van huisgenoten Koen Dolron (23), Tijn Toenders (24) en Georgios Passachidis (24), weet ze de bestelling al. De volgende drie tapbiertjes kunnen in de maak.

Hun eerste terrassenshift van twee uur hebben ze er al op zitten, na de Neude vervolgen ze hun tweekroegentocht bij Hofman. ‘Volgende week begin ik aan een grotemensenbaan’, zegt Passachidis. ‘Nu kan dit nog.’

Gewichtig doen over de betekenis van het terras hoeft van hem niet zo; bier drinken kan ook heel goed in een park. Toenders: ‘Maar tegen deze tapbiertjes kan toch niks op.’

16.00 uur

Ze hebben zich er ‘flink in moeten kletsen’ bij het cafépersoneel. Maar ook John (78) en Marco (53) Philipoom mogen nu – zonder reservering – een biertje achterover slaan. ‘Dit was heel lang ondenkbaar’, vertelt zoon Marco, wijzend op zijn vader: ‘Hij leefde als een kluizenaar, vanwege corona was hij heel voorzichtig met sociale contacten.’

Nu is John ingeënt, hoog tijd dus om de achterstallige verjaardagscadeaus in te lossen. Na het terras volgt een trip down memory lane door de stad, geheel verzorgd door vader John. Van de kapel waar Marco’s ouders trouwden, gaat het onder meer naar zijn geboortehuis. ‘In alle opzichten is dit voor ons een historische dag’, concludeert Marco.

17.55 uur

Hij is oud-lid van het ‘Gele Kasteel’, zoals het sociëteitsgebouw van het studentencorps verderop wordt genoemd. Zij kent Hofman nog als ‘gebreide truien-café’, begin jaren negentig. ‘Daar kwamen die jongens van het Gele Kasteel echt niet.’

Toch vierden ze bij Hofman hun 40-jarig huwelijksfeest; ooit leerden ze elkaar hier midden in de nacht kennen op het Janskerkhof. Miep Spiering (67) en Niek Bos (68) mogen wel zeggen dat ze tot stamgasten van dit café zijn uitgegroeid. ‘Er was altijd wel een goed excuus om op het terras te zitten’, zegt ze. ‘Als hier op zaterdag plantenmarkt is, plof je even neer met je tassen vol.’

Het cafépersoneel herinnert de laatste gasten vriendelijk doch dringend aan de onverbiddelijke sluitingstijd van 18 uur. Iedereen luistert voorbeeldig.

Bos: ‘Ik wilde na de persconferentie over de versoepelingen meteen reserveren voor het terras. Maar ik voel toch wel enig ongemak nu ik hier zit, die besmettingscijfers slaan natuurlijk helemaal nergens op.’ Spiering: ‘En dan was je sinds kort ook nog gestopt met drinken op maandag tot en met woensdag. Dat moet je donderdag dan maar even compenseren.’

Meer over