Zerk

ls u nog een paar vakantiedagen over hebt moet u toch eens naar Zuid-Limburg gaan. Het is, afhankelijk van waar u woont, respectievelijk niet zo gek ver weg of zelfs heel dichtbij, het is er ontzettend mooi, en ze hebben er een grootse collectie meeslepende kerkhoven. Goed, dat laatste, daar moet je van houden. Zelf kan ik het niet laten telkens weer zo'n stille begraafplaats op te lopen, in het gele strijklicht van de herfstzon, met overal bronsgroen eikenhout en doden die Sjef, Sjuf, Sjeng of Jeu heten. Dat heeft iets gezelligs, ja, zelfs troostrijks, vooral als ze heel oud zijn geworden en al heel lang dood zijn en daar begraven liggen met hun vrouw die óók heel oud is geworden en óók al heel lang dood is en Maria heet. Of Eulalie of Truike.

'MAAR WAT WIL EEN MENS?' zag ik in zo'n verweerde zerk gebeiteld staan. Een interessante kwestie. Wat wil een mens? En wie stelt hier eigenlijk de vraag, de dode, of de achtergebleven levenden? Het graf ernaast, van een man die maar 30 is geworden, geeft in elk geval geen uitsluitsel. Zijn beeltenis staat op de zerk, dat wel. Geen bescheiden prentje, maar een groot, stripfiguurachtig relief van een vrolijk lachende jongen in een pak met vlinderdas van late jaren tachtig-snit, met voor zijn borst een koperen hoorn. Hoe is hij aan zijn eind gekomen? Te veel bier gedronken met de rest van het harmonieorkest en tegen een boom gereden? Begraven onder treurige muziek van zijn koperblazende makkers? Ligt die hoorn naast hem, in zijn kist?

Maar veel erger nog zijn de kindergrafjes. Bij 'God gaf en nam onze enige dochtertjes Maria en Christientje' houd ik het niet droog, al zijn beide meisjes ook ruim zestig jaar dood, met bescheiden zerkjes, door klimop overwoekerd. Maar recente grafjes zijn vaak nóg hartverscheurender in hun ontroerende lelijkheid; een teddybeer, een felgekleurde regenboog of een ballon als zerk, je ziet er de wanhoop van die ouders vanaf. Ja, wat moet je ook, als je kind dood gaat? Bedachtzaam iets smaakvols uitzoeken dat de tand des tijds waardig zal doorstaan? Niks daarvan. Rage, rage, against the dying of the light, desnoods met behulp van een grijnzende teddybeer.

Maar er zijn grenzen. Ik zag een babygrafje dat voorzien was van een plastic Disneydwerg, zo'n koddige dikke sidekick van Sneeuwwitje, met puntmuts, dikke rode neus, knusse pantoffels en een weelderige Chriet Titulaer-baard. Sneezy of Dopey, God weet hoe ze heten.

'Wat wil een mens?' Ik zou het niet weten. Maar in ieder geval géén Disneydwerg op zijn graf.

WiBra

undefined

Meer over