Zelfmoord-tv als kritiek op de entertainmentindustrie

Kritiek op plat vermaak is enigszins voorspelbaar.

ANNETTE EMBRECHTS

De Kunst der Vermakelijkheid door Needcompany & Jan Lauwers. Rotterdamse Schouwburg. 24/11. needcompany.org

Voor de host van de avond is het routine geworden, ook al presenteert ze naar eigen zeggen het meest controversiële programma ooit. Haar realityshow De Kunst der Vermakelijkheid is de enige zelfmoordshow ter wereld en trekt wekelijks 100 miljoen kijkers. Live sterven voor de camera, via een dodelijke injectie. De spuiten staan klaar op een tafeltje in het televisiedecor: een moderne koude keuken. Na het laatste avondmaal, met een levend model als vlees, zal de zelfmoordenaar zelf verorberd worden. Alles zo morbide mogelijk, want het is amusement: live entertainment. De presentatrice, genaamd Liliane Van Muynck, slingert een harde lach de zaal in vanwege het paradoxale van het woordje 'live'.

Deze avond verwacht ze een record van 110 miljoen kijkers. Ze heeft een dikke vis binnen gehaald: de bekende Vlaamse acteur Dirk Roofthooft. Hij leidt aan geheugenverlies: dodelijk voor een toneelspeler. Dus heeft hij toegestemd mee te werken, zij het weerbarstig. Roofthooft heeft nogal wat laatste wensen op het repertoire, zoals een dansje op Pergolesi's Stabat Mater en scènes uit zijn laatste zelfgeschreven toneelstuk over liefde, seks en overspel tussen hemzelf, zijn grote liefde, zijn collega-actrice en een gecorrumpeerde arts-zonder-grens. Dit alles wordt in een jolige slapstickcocktail gepresenteerd - want vermaak en dus lachen. Met het mensenvlees voor het laatste avondmaal wordt gesold tot het geplet is, de koks komen struikelend op en jongleren met keukengerei. En iedereen duikelt meermalen van de showtrap.

Zie hier de groteske nieuwe voorstelling van de Needcompany, De Kunst der Vermakelijkheid, met een tekst van Jan Lauwers en de ondertitel: Needcompany speelt de dood van Dirk Roofthooft. De boodschap is duidelijk. Hier wordt de entertainmentindustrie te kakken gezet, staat theater tegenover televisie en vermengt het onderscheid tussen realiteit en fictie en tussen kunst en markt. Natuurlijk blijkt de show aan het slot verkapte reclame. Voor Artsen zonder Grenzen in dit geval.

Toch is de voorstelling zelf, ook geregisseerd door Jan Lauwers, ook weer niet zo verpletterend dat zij al die kritiek op de corrumperende kracht van succes, amusement en markt rechtvaardigt. De performancestijl is typisch Needcompany en daarmee enigszins voorspelbaar: kattige dialogen, koude lach, veel gedoe en lichamelijk getouwtrek, een cameraatje met real time projecties, afgewisseld met gestileerde groepsdansjes. De acteurs spelen een versie van zichzelf. Viviane De Muynck is met pruik en in fluweel zwart presentatrice Liliane. Dirk Roofthooft is Dirk Roofthooft, Grace Ellen Barkey is de superslanke Gena en Benoît Gob de gezette stervensdokter Joy. Samen zijn ze op dreef, maar net niet vilein en confronterend genoeg. Alsof ze het kritisch potentieel van hun eigen theater niet helemaal hebben kunnen optimaliseren.

undefined

Meer over