Ze zijn wonderlijk veerkrachtig, mijn Parijzenaars

Ze zijn wonderlijk veerkrachtig, de Parijzenaars.

Ariejan Korteweg
Terwijl het Canal Saint-Martin in topvorm steekt... Beeld
Terwijl het Canal Saint-Martin in topvorm steekt...Beeld

De man die achter de bar van Le Carillon de glazen poetst, is weinig toeschietelijk. Nee, de eigenaar is er niet. Die zit in Algerije en komt voorlopig niet terug. Wat wilt u eigenlijk, vraagt hij dan. Weten hoe het leven is, na de aanslagen? Meneer, dat is alweer zo lang geleden. La vie a repris son cours - het leven heeft zich hernomen. Zijn arm maakt een achteloos gebaar.

Als ik naar de foto's aan de muur wijs met Willem-Alexander en Maxima in een Parijs café, dit café, ontdooit hij wat. Die zijn hier geweest, ja. En die man daar achter de bar op de foto, dat is hij. Want hij is zelf de eigenaar. Sindsdien is er een soort contact met de koning gebleven. Vorige week nog kwam er iemand van de Nederlandse ambassade vertellen dat de koning 50 werd. Die had een koffietje gedronken en was weer vertrokken.

Hij haast zich naar buiten, het terras zit vol. Als ik achter hem aan loop, zie ik op de luifel een subtiele naamsverandering. Het is Le Ca.rillon tegenwoordig. Met een punt als een kogelgat.

Terug in Parijs. Mooie gelegenheid om te kijken hoe m'n buurt zich heeft herpakt, anderhalf jaar nadat er op het kruispunt van de rue Bichat en de rue Alibert een zwarte auto stopte waaruit een man stapte die het vuur opende op de terrassen van Le Carillon en Le Petit Cambodge.

Van de zee aan bloemen en kaarsen die hier meteen na de aanslagen ontstond geen spoor meer. Op de muur van het Hôpital Saint-Louis tegenover Le Ca.rillon hangt een gedenkplaat met de namen van de dertien doden. Er zijn wat extra veiligheidsmaatregelen. De gemeente sloot de toegangspoort tot het ziekenhuis er tegenover. Met als gevolg dat de klandizie van Le Bistrot des Oies, het restaurant van m'n vriend Stéphane, terugloopt. De artsen en verpleegsters kiezen sindsdien een lunchplek dichterbij.

...is even verderop een gedenkteken geplaatst... Beeld
...is even verderop een gedenkteken geplaatst...Beeld

Met de paardekastanjes in bloei is het Canal Saint-Martin op zijn mooist. Nog steeds zitten er groepjes jongeren 's avonds met een fles langs de oevers, er wordt gitaar gespeeld, gelezen en gezoend. De Afghanen op doorreis naar Calais, die in het park sliepen, hebben een ander adresje. Ze klimmen over de hekken naar de rotsige voortuintjes langs het kanaal. Tussen de spijlen hebben ze karton gevlochten, voor de privacy. Door de openingen zie je hun morsige slaapzakken liggen.

De spagaat waarin de buurt verkeert is alleen maar wijder geworden. Zodra je een voet buiten de deur zet, word je besprongen door bedelaars. Tegelijk verandert het steeds meer in de nieuwe Marais. De buurtbakker is nu een broodboetiek met witmarmeren toonbank, die louter deegwaren verkoopt waarover diep is nagedacht. Het Koreaanse koppel dat het wat sjofele Seoul 2000 dreef, heeft de boel verkocht aan iets soulfood-achtigs.

...en mogen de kinderen geen Marine zeggen. Veel te familiaal. Beeld
...en mogen de kinderen geen Marine zeggen. Veel te familiaal.Beeld

Parijs is niet meer wat het was, waarschuwde Elisabeth, onze Portugese conciërge, meteen bij aankomst. De mensen denken alleen nog aan zichzelf, enfin, u gaat het wel merken. De verkiezingen vond ze lastig. Moest ze op die jonge, onervaren Macron stemmen? Om de wedervraag of de oudere, buitengewoon ervaren Hollande het dan zo goed had gedaan, moest ze lachen.

Met mijn Parijse vrienden gaan de gesprekken eindeloos over politiek. Helemaal gerust op de uitkomst zijn ze niet. De opkomst zal cruciaal zijn. Voor hen zelf is de keus simpel. In Macron zien ze weliswaar een dienaar van het grootkapitaal, maar ook een man die vanuit het midden de geesten kan verenigen, iets wat Franse presidenten vaker probeerden en steeds vergeefs.

Ze noemen Giscard d'Estaing, met z'n 48 jaar ooit een voor Franse begrippen jonge president, die net als Macron buiten de hokjes leek te denken. Iemand vergelijkt Macron met Rastignac, een personage van Honoré de Balzac dat naar Parijs komt om het te gaan maken en iedereen die in de weg loopt genadeloos aan de kant schuift. Maar alles beter dan het Front National, de belichaming van het kwaad; ze verbieden hun kinderen over Marine te spreken, veel te familiaal.

Over de aanslagen gaat het weinig. Terrorisme hoort er bij, dat is een werkelijkheid die ze hebben geaccepteerd. Ze zijn wonderlijk veerkrachtig, mijn Parijzenaars. Zoals ze de aanslagen een plek in hun leven gaven, zo zullen ze ook een volgende president doorstaan.

Meer over