'Ze komen voor een' veilige en schone wip'

Koos Nool (65) begon als rijschool houder, maar is inmiddels al dertig jaar exploitant van prostitutiekamertjes. Een normaal bedrijf, vinden hij en de overheid....

'Mijn familie had natuurlijk liever gezien dat ik banketbakker of autorijschoolhouder was gebleven, want toen ik dertig jaar geleden begon, had Alkmaar maar vijftigduizend inwoners. Als je dan de prostitutiebranche in gaat, wordt daar veel over gepraat. Dat is logisch. Mijn achternaam komt in het telefoonboek maar twee keer voor. Dus als die naam weer eens in de krant stond in verband met de prostitutie, had mijn dochter daar op school meteen last van. Wat dat betreft had ik beter Jansen of De Vries kunnen heten.

Tegenwoordig wonen er in Alkmaar honderdduizend mensen. Ik begon met één raam en nu exploiteer ik er 93 in deze buurt. Alk maar is in feite nog steeds een provinciestad, maar de zaak is nu een volwassen, en vooral een doorzichtig bedrijf geworden. Er werken tien mensen bij me in vaste dienst: voor de bewaking, de technische dienst, het onderhoud, het management, de receptie, de administratie. Sinds we met de nieuwe wet niet meer worden gedoogd, maar als een officiële bedrijfstak zijn erkend, is er veel verbeterd. Althans in de verhouding met de officiële instanties als politie, ggd, bestuurszaken van de gemeente, bouwtoezicht. Alleen denk ik dat het nog een generatie zal duren voordat de praktijk zich heeft aangepast aan wat de regering heeft bedacht. Misschien maakt mijn schoonzoon, die de zaak heeft overgenomen, het nog mee. Sinds de legalisatie van de branche in november vorig jaar, zijn we officieel een normaal bedrijf geworden, maar dat betekent niet dat we door het collega-bedrijfsleven normaal behandeld worden.

Ik wilde bijvoorbeeld de units, die vroeger de peeskamertjes werden genoemd, en het kantoor tegen brand verzekeren. Dat ging dus niet, omdat de verzekeringsmaatschappijen niet geassocieerd wilden worden met de seksindustrie. Dat vinden ze een te groot afbreukrisico, zeiden ze. Toen dacht ik: dan verzeker ik alleen het gebouw, waar het kantoor, de receptie en de bewaking zijn gevestigd. Dat kan dus ook niet. Want, zeggen de verzekeraars, dat pand grenst aan de units. Dat is een te groot moreel risico.

Raar is dat. Als er een bedrijfstak is die er veel aan gelegen is om brand te voorkomen, zijn wij het wel. We doen er ook alles aan: elke unit heeft een brandmelder en op meerdere plekken hangen blusapparaten. Toch willen de verzekeringen er niet aan.

Maar u hoeft niet in de war te zitten, we verdienen desondanks goed ons brood. Daar gaat het niet om. Het gaat erom dat ik me op een normale manier tegen normale bedrijfsrisico's kan verzekeren. Wat dat betreft zal de seksbranche nog wel een tijdje een bepaald imago behouden. Terwijl daarvoor in elk geval hier toch geen enkele reden is. U ziet, ik draag geen gouden kettingen, juwelen of dikke polshorloges. Wel is de kans groot dat u me hier over een paar jaar met pampers in mijn broek ziet rondscharrelen, want ik vind het zulk leuk werk. Ik woon ook in het straatje.

Vorige week kwam er een Parijse tv-ploeg langs om te filmen hoe wij dat hier hebben georganiseerd. Daar ben ik best trots op, want Erica Terpstra en de minister van Justitie Hirsch Ballin zijn hier ook geweest. Alleen mijn branchegenoten leid ik niet rond. Die mogen zelf wel komen kijken, want we zijn een democratisch bedrijf, maar ik geef ze geen kopje koffie. Ik ben ook niet nieuwsgierig naar hoe zij het hebben geregeld.

Laat ik om te beginnen zeggen dat alles helder en duidelijk moet zijn. Zo is de gemeente en zo zijn wij. De gemeente heeft een bepaald gebied als rosse buurt aangewezen en wie daarbuiten aan prostitutie doet, is in overtreding en wordt bestraft. Als je daarin consequent bent, houd je je daaraan. We hebben het gebied wel ingedikt. Dat wil zeggen elk tuintje is zo ongeveer tot unit verbouwd. Voor een kamer vragen wij 125 gulden per etmaal en voor een grotere kamer 150 gulden. Dat is goedkoop in vergelijking met andere steden, maar omdat het er zo veel zijn, kunnen wij het er goed van doen.

Om niet in schimmige verhoudingen terecht te komen, doen wij uitsluitend zaken met de vrouwen. Die hebben weleens een vriend of een man achter hen staan. Dat is hun zaak, maar die mannen zijn voor ons geen personen om mee te onderhandelen. Er komt er weleens eentje om inlichtingen vragen over de kamerhuur voor zijn vriendin. Dan zeg ik: ''Stuur dat meisje maar langs, want zij zal toch de huur moeten betalen.''

''Ik betaal wel alvast vooruit.''

Maar daar begin ik niet aan, want stel dat hij tegen dat meisje zegt dat de huur 250 gulden is en een week vooruit heeft betaald, dan heeft ie zijn eerste winst al te pakken.

Daarin moet je consequent zijn. Dat is ook het geheim van de Achterdam. We zitten hier met een aantal exploitanten, waarvan ik de grootste ben, en we hebben allemaal dezelfde gedragslijn. Zo voorkom je een boel problemen. Huisdieren zijn bijvoorbeeld verboden. Stel nou dat de ene exploitant zegt: ''Wat kan mijn die poes op dat kamertje nou schelen?''

Dan begint het al te glijden. Net als met de prijzen. Het basistarief is 50 gulden waarvoor een klant aan zijn gerief kan komen. Als je een junk onder die prijs laat werken, krijg je alleen maar gesodemieter. Als we daar achterkomen, wordt zo'n meisje weggestuurd.

Dat maakt de Achterdam zo populair bij de vrouwen die het werk doen. Iedere vrouw in Nederland die in de prostitutie werkt, weet ons wel te vinden. En ze komen ook om de haverklap, want de seksbranche is net een duiventil. We hoeven ook nooit te werven. De vrouwen komen vanzelf. Het enige wat we doen is dat we erectierode balpennen en aanstekers hebben laten maken met ons telefoonnummer erop. De kleur is net als die van het bestelbusje, waarmee we de keukenrollen halen, de handdoeken, de verlichting, de condooms, de afvalemmers. Kortom alles wat een bedrijf als dit nodig heeft. Dus ook een koelkast of een gasstel voor als de vrouwen in de hun pauze een pannetje soep of goulasj willen maken.

Ik denk dat we populair zijn bij de prostituanten. En het gekke is dat we vooral populair zijn sinds we 24 uur per dag video-opnamen van de buurt maken. De klanten voelen zich daardoor veilig. Ze weten dat ls er wat vervelends gebeurt, dat wordt opgenomen en de dader te achterhalen is. Die banden worden een dag lang bewaard in een kluis, waarvan maar een paar mensen de sleutel hebben. Dat moet van de Registratie kamer, want je filmt op de openbare weg. Het is een investering van twee ton geweest, maar sindsdien hebben we geen rottigheid meer gehad, wat daarvoor toch weleens gebeurde.

De enige keer dat we een band hebben bekeken is een paar weken geleden geweest, toen een klant met twee valse briefjes van honderd had betaald. Dat meisje kwam net uit de Oekraïne, toen ze het ontdekte. Ze drukte op het alarm, wat in elke kamer aanwezig is, maar die man was natuurlijk al weg. Op de videoband zagen we hem naar buiten komen. Hij maakte er nog een sprongetje bij, wat ik me overigens kan voorstellen, want voor 200 gulden zal hij wel een speciale behandeling hebben gehad. Dan is het extra lekker als je dat met twee fotokopieën hebt betaald. En nog slechte ook, want de voorkant was hetzelfde als de achterkant. We weten hoe hij eruit ziet, maar verder kunnen we niet veel meer doen dan wachten tot hij terugkomt, want de politie gaat daar niet achteraan natuurlijk. Die komt alleen als er echt wat aan de hand is.

Ik denk dat het in de toekomst steeds meer deze kant op zal gaan. Mensen komen voor een veilige en schone wip en willen geen gedonder. Dat gedonder is door die camera's nu wel weg. Wat rest is dat we erop letten dat het buurtje schoon is. We hebben speciaal een jongen in dienst die de hele dag met keukenrollen, handdoeken en beddengoed loopt te sjouwen. Tussendoor veegt hij twee keer per dag het straatje. Dat zie ik een gewone middenstander nog niet doen. Hij krabt zelfs de kauwgom van de stenen. Voor een wip heeft iemand graag een frisse mond. Daarom verkochten we voorheen hier in het winkeltje, waar de vrouwen condooms, glijmiddelen en zo konden kopen, ook kauwgom met een mintsmaak. Daar zijn we om die reden mee gestopt. Nu is het pepermunt en tic tac. Het helpt wel wat, maar niet helemaal. Dat houd je toch. Net als met het wildplassen. De buurtbewoners klagen weleens en stellen dan dat de prostitutie in hun buurt wildplassers aantrekt. Ik zeg dan altijd maar zo: die plas is er dan toch eerst via het bier van de buurtcafés ingekomen.'

Meer over