Zal Feargal Sharkey opnieuw geschiedenis schrijven?

Gijsbert Kamer

Jammer van de zwarte spoeling door z'n haar, maar ook al is Feargal Sharkey inmiddels in de vijftig en draagt hij dure pakken, ik zie nog altijd de zanger van de Undertones in hem. Iedere keer als hij iets zegt hoop ik ook dat hij nog even gaat zingen, maar dat zit er niet in vanmiddag.

Feargal Sharkey heeft de uitvoerende kant van de popmuziek al meer dan twintig jaar geleden vaarwel gezegd. Voor hem geen Undertones reunie, en hoe jammer dat misschien ook is, ik heb niet het idee dat de man die vanmiddag in het Austin Convention Center op SXSW door David Fricke (Rolling Stone) geïnterviewd wordt het onderwerp wil ontlopen. Hij zit lekker in zijn vel, maar is eigenlijk voor iets heel anders gekomen dan praten over The Undertones.

Sinds een paar jaar is hij CEO van UK Music, een firma waarvan hij mede-oprichter is dat zich ten doel stelt Britse artiesten, managers, publishers en platenmaatschappijen niet alleen dichter bij elkaar te brengen maar ook met een strategie wil komen waardoor al die partijen aan muziek kunnen blijven verdienen.

Sharkey neemt speciaal even plaats achter een lessenaar om uit te leggen dat vooral Amerikaanse wetgevingen veel mooie ontwikkelingen en nieuwe business modellen in de weg staan. Ik kom er alleen niet zo goed achter welke ontwikkelingen en wat de VS precies verkeerd doet. Fricke ook niet. Zijn opmerkingen dat de belangen van managements, publishers agenten en artiesten niet hetzelfde zijn, leek me logisch. Maar volgens Sharkey valt het met het onderlinge wantrouwen wel mee en zijn alle partijen bij goede wetgeving gebaat.

Op 29 maart presenteert UK Music hun strategie, maar over wat er in dat rapport komt te staan wil Sharkey geen mededelingen doen.

Afwachten dus, maar ik ben onder de indruk van de passie waarmee Sharkey het voor de creatieven in de UK opneemt. 'Muziek is ons belangrijkste exportproduct, we moeten zorgen dat het zo blijft' zegt hij. En 'USA we're coming after your ass!'

Goed, afwachten dus. Sharkey zegt ook nog dat hij zeker weet dat wanneer iemand als hij zelf in de VS de twee belangrijkste spelers weet te overtuigen dat ze zich bij USA Music moeten aansluiten, ook daar veel kan veranderen.

Wie hij in de UK zo ver heeft gekregen? Ook daar geeft Sharkey geen antwoord op.

Fricke heeft het er maar moeilijk mee en wil eigenlijk steeds terug naar 1979 toen de Undertones doorbraken. Dus zoekt hij naar bewijzen dat Sharkey ook toen al zeer bij de pinken was en alert was op bedrieglijke contracten. De anekdotes van Sharkey die het tegendeel bewijzen zijn geestig maar al bekend uit bijvoorbeeld die docu van een paar jaar geleden.

Als tot slot een YouTube filmje van Teenage Kicks wordt vertoond is er applaus.

Ik heb ook genoten, al begrijp ik nog altijd niet precies wat hij wil. Maar zijn gedrevenheid, goede babbel en eerlijke uitstraling zullen hem nog ver brengen. Even de 29ste maart afwachten dus, en kijken of Feargal Sharkey 32 jaar na Teenage Kicks opnieuw popgeschiedenis zal schrijven.

Dergelijke bijeenkomsten, daar smul ik overigens van en zijn voor mij net zo belangrijk en insprirerend als het zien van de bandjes in het avondprogramma. De zogeheten keynote speech van Smokey Robinson viel vanochtend echter tegen. Het was een interview met Dave Marsh, een van de bekendere veteranen van het Amerikaanse popjournaille. Maar het wreekte zich dat de heren elkaar al meerdere malen gesproken hadden. Om de vraag kreeg je wel weer een opmerking als 'waar we het laatst over hadden' of 'vorige keer zei je nog dat...'

Het leek echt of Marsh niks te vragen had en dus maar wat voorzetjes gaf voor anekdotes die hij al kende. Ik heb het niet uitgezeten, helaas.

Wel leuk was het panel Where Goes English Folk Music? met onder meer Judy Collins die vertelde over vroeger en Rachel Unthank en twee leden uit de Trembling Bells die uitlegden waarom folk eigenlijk niet ver afstaat van soulmuziek.

Leuk was ook dat de twee Trembling Bells nog een fraaie traditional gingen zingen, gewoon zonder begeleiding. Knap, het klonk prachtig. Ik ga zeker even kijken naar die band dezer dagen.

De Britse folk beleefd een opleving zo wil de Britse delegatie ons, buitenlanders, doen geloven. Best mogelijk, ze hebben in elk geval een mooie folder gemaakt The Fool's Guide To English Folk. En er staan veel Britse folk-muzikanten geprogrammeerd. Morgen toch maar even kijken in de St Davids Church waar onde de noemer Looking For A New England, Folk Music With A Twist een hele avond wordt georganiseerd.

Voor vanavond ben ik er nog niet helemaal uit. Ik wil zeker NIET naar Stone Temple Pilots en zeker WEL naar She & Him, verder staat het nog open.

Benieuwd of er verder nog wat aan Alex Chilton wordt gedaan hier. Bij de opening van het festival vanochtend zei een van de organisatoren dat zaterdag wel iets bijzonders zal gebeuren op het tijdstip dat Chilton met Big Star zou optreden, maar wat was nog niet duidelijk.

Hij wilde deze SXSW graag aan Alex Chilton opdragen en kon rekenen op groot applaus. Kijken of de geest van Chilton hier nog rondwaart. Al weet ik niet hoe ik die geest zou moeten typeren. 'Children by the millions wait for Alex Chilton to come around', zongen de Replacements in 1987. Volgens mij valt dat nu wel mee. Children van een jaar of 50 misschien, maar ik vraag me af of zij die in de rij gaan staan voor Stone Temple Pilots weten wie de goede man was.

Meer over