Zachtaardig, ongelukkig en eenzaam

Colin Firth..

Van onze medewerkster Floortje Smit

amsterdam ‘Echt?’ Colin Firth leunt naar voren. ‘Vond je Mr. Darcy áardig? Ik vond het een complete eikel. Hij is een onmogelijke, onprettige man.’

Ja, natuurlijk moet die naam vallen in een gesprek met Firth. Het is onvermijdelijk. Ook al is hij in het Amstel Hotel om over de musical Mamma Mia! te praten, en over zijn rol als Harry Bright, die als een van drie kandidaten te horen krijgt dat hij na een wilde zomer in zijn tienerjaren wellicht een volwassen dochter heeft. ‘Hij is zachtaardig, ongelukkig en eenzaam. Hij zit gevangen in een pak. En hij heeft altijd al een dochter willen hebben.’

Toch een soort Darcy-type dus, het romantische personage dat aan hem kleeft sinds zijn vertolking in Pride and Prejudice, ondanks tien voorafgaande jaren acteerervaring in drama. Het is een rol die hij in zijn meest bekende film, Bridget Jones’s Diary, letterlijk opnieuw speelde, maar dan in een eigentijdse omgeving. Stug. Tikje geheimzinnig.

Maar in Mamma Mia! dus met vriendelijke uitstraling. En zingend. Nieuw was dat laatste niet voor Firth: hij zong al eerder in een schoolbandje (‘Een rockfantasie waarmee ik mijn stem volstrekt heb verpest’) en in een Oscar Wilde-verfilming deed hij een duet met Rupert Everett. ‘Maar dat waren gewoon de personages in een dolle bui. Hiervoor moest ik met een muziekleraar echt een toon bepalen. Ik was verrast hoe hoog hij me wilde laten zingen. Ik had gedacht dat hij me lager zou plaatsen, zoals...’ Firth schraapt zijn keel en zegt met zware stem: ‘Hier. Puur vanwege machoredenen waarschijnlijk.’

Firth ging met knikkende knietjes naar de twee B’s van Abba, Benny Anderson en Björn Ulvaeus. Op audiëntie moest hij, net als alle andere acteurs. En het duo staat bekend als extreem kritisch: ze hadden ooit al zo hun bedenkingen toen de musical Mamma Mia! werd bedacht.

‘Er waren drie dagen vrij gemaakt in onze schema’s. Drie dagen! Ik had al visioenen van dramatische sessies, waarbij ik in tranen zou uitbarsten. Maar ze vonden het meteen goed. In een half uurtje. Bloody marvelous, zeiden ze en we waren klaar.’

Nou ja, hij kwam er ook makkelijker vanaf dan zijn collega’s, beseft hij. Waar Meryl Streep en Pierce Brosnan samen Abba-klassieker S.O.S. moesten vertolken had hij een kleine solo van het relatief onbekende én gemakkelijke Our Last Summer. ‘Het zijn lastige liedjes, die van Abba. Lang niet zo simpel als ze lijken. En dat is ook een van de redenen dat ze nog steeds populair zijn.’ Zelf is hij de muziek ook meer gaan waarderen. ‘Ik denk dat ik er vroeger stiekem wel plezier in had hoor, als de liedjes op de radio kwamen. Maar het kon me toen niet obscuur genoeg zijn. En een Abba T-shirt paste daar nu eenmaal niet bij.’

Firth wilde in de musical spelen vanwege regisseur Phyllida Lloyd en de casting van collega’s als Meryl Streep. ‘Het voelde als iets wat ik niet kon missen.’

Enige probleem was dat de draaiperiode vrijwel gelijk liep met die van Genova, een project van Michael Winterbottom. ‘Een regisseur die met een miniem budget werkt. Hij filmt zonder crew, zonder licht, zonder logge camera’s en zonder straten af te zetten. Ik speel een rouwende vader met twee dochters. En dan reis je daarvandaan naar een plek waar ze je in spandex en lycra hijsen op een enorme set. Dat is raar hoor, om daar tussen te schakelen.’

‘Het voelt steeds vaker alsof ik twee parallelle carrières heb’, verzucht Firth. En dat Darcy-label is een soort merk geworden in commerciëlere films, stelt hij.

Een constatering, geen klacht. ‘Het is bagage waarmee je kunt spelen. Je begint op de gebruikelijke manier, maar dan geef je er een andere draai aan. Zo kun je nog eens wat verrassingen creëren.’

Meer over