Young, Loud & Snotty

Gijsbert Kamer

Eindelijk, toch die band gezien op SXSW die me echt blij verraste. Hoewel, dat plaatje van hun And Girls heb ik in een week al meer gedraaid dan de verzamelde werken van Novastar bij elkaar. Maar je moet natuurlijk maar afwachten of een zo'n nieuwe favoriet het live waar weet te maken.

Nou, dat deden de Strange Boys gisteren. Tieners leken het me nog, maar wat een bravoure. Vooral die zanger/gitarist heeft niet alleen een geweldige uitstraling (beetje Alex Turner) maar hij speelt prachtig gitaar.

De sound is live minder punk en meer blues, rhythm & blues welteverstaan met een gitaar die klonk alsof die door wijlen Ike Turner werd gegeseld.

Echt een geweldig bandje, heel dansbaar ook. Wat mij betreft het hoogtepunt hier. Naast me stond op een bankje Rough Trade-baas Geoff Travis hard met zijn hoofd te schudden en achter me stond eveneens mee te bewegen Rolling Stone journalist David Fricke. Je kunt je een slechter publiek wensen. Snel naar Nederland halen deze rock 'n soul band uit Austin.
Hoogtepunt was misschien wel de manier waarop Think van James Brown in een eigen liedje werd verweven. Ze hebben nog een mooi gevoel voor traditie ook die snotneuzen.

Verder ook een prima avond gehad gisteren. Even bij PJ Harvey gaan kijken in Stubb's, maar daar kon ik niet echt inkomen. Zal wel aan mij gelegen hebben of aan de bijna hysterische fans naast me die krijsten alsof het een nieuw wereldwonder betrof in plaats van PJ Harvey die haar stem maar niet goed versterkt kreeg.

Na 2 nummers leek het me een sympathiek gebaar om plaats te maken voor een van de vele fans in de rij (1 uit, 1 in).

Ook leuk was het optreden van Justin Townes Earle die samen met een banjo- dan wel mandolinespeler behoorlijk traditionele honky tonk speelde. Hoogtepunt was de cover van The Replacements' Can't Hardly Wait.

Afgesloten heb ik met vannacht in Club DeVille bij Titus Andronicus, een verdomd goede rock 'n roll band uit New Jersey die net als staatgenoten The Gaslight Anthem ook een flinke portie Replacements moeten hebben meegekregen in hun opvoeding. Ze waren me tot nu toe eerlijk gezegd een beetje ontgaan, maar ik ben blij ze gezien te hebben.

Was het daarmee een goed festival? Ja, maar niet onvergetelijk. Er was geen een band waar echt een enorme buzz omheen hing. Niks waarvan iedereen elkaar doorvertelde danwel twitterde dat het geweldig en onmisbaar was. Het meest genoten heb ik misschien wel overdag bij de panels over de Britse indie-geschiedenis, Neil Young en Woodstock.

Ik ga vandaag nog even nadenken en kom dan met een lijstje hoogtepunten.

Meer over