Yoghourt

ONZE DOCHTER Jos kwam weer eens langs voor steun, vanwege werkproblemen. Haar baas had drie van z'n onderdanen dezelfde opdracht gegeven en bij de beoordeling werd Jos gepasseerd....

En Jos was toch niet ontslagen ofzo? Waarom moest ze zonodig hogerop, als dat tachtigurige werkweken inhield, met wegwerpmaaltijden, en hier en daar een snuif coke om het vol te houden? Daar zat ze nou, als een zielig hoopje met een ondergewaardeerd stukje gevoel. Ik zei maar gauw wat banaals, dat het gelukkig straks weer Kerstmis was, en dat ze toch mooi haar had. Maar ze keek me zo vuil aan dat ik zelf de pest in kreeg. Dus vroeg ik haar of ze nog blij kon zijn om kleine dingen.

'Zoals wat?', vroeg ze honend.

Nouja, zoals eh. . . mooi weer of zo, of eh. . . toen ik net yoghourt uit de ijskast pakte om haar in te schenken, toen was ik opeens blij omdat yoghourt vandaag de dag zoveel langer goed blijft dan vroeger. Dat soort dingen, snap je? Dat was toch ook een Stukje Gevoel?

Jos stond op en begon te krijsen tegen me. Gebeurt altijd, want mijn steun bevalt nooit. Terwijl ik haar gegil langs me heen liet gaan, bedacht ik stiekem tevreden dat haar vader nog nooit in zijn hele leven promotie had gemaakt, want dat mocht niet van mij. Ik wou dat hij aardig bleef, en dat issie ook. En Jos knalt zodirect lekker de voordeur achter zich dicht en wat zal het dan heerlijk rustig zijn. Wat is mijn leven toch mooi.

Meer over