Xavier Dolan Box

Xavier Dolan Box

J'ai tué ma mère; Les amours imaginaires; Laurence Anyways

Distributeur Homescreen

Een onopgemerkte entree in de filmwereld maakte de Canadees Xavier Dolan bepaald niet. Zijn debuutfilm, J'ai tué ma mère, werd direct toegelaten tot het hoofdprogramma van het Cannes-filmfestival. Dat was in 2009. Dolan was toen 20. Toen François Truffaut in 1959 met zijn debuutfilm Cannes veroverde, was hij 27. Om maar eens iemand te noemen. (Niet zomaar iemand trouwens, want beiden nemen in hun debuut nadrukkelijk hun eigen jeugd als onderwerp.) Truffaut was destijds jong en aanstormend. Hoe moeten we de zeven jaar jonger debuterende Dolan - die het scenario al op 16-jarige leeftijd schreef - dan wel niet noemen?

De twee volgende films van Dolan haalden trouwens ook het hoofdprogramma van het Zuid-Franse festival. Dat maakt de verzamelbox met die eerste drie films, die hij in een periode van nauwelijks vier jaar maakte, een welkome verschijning . Is dat enthousiasme een beetje terecht? Toont Dolan in zijn werk een spectaculaire ontwikkeling? Gaat-ie echt een heel grote worden?

Consistent is zijn oeuvre in elk geval. In alle drie de films worstelt Dolan nadrukkelijk met de thema's liefde, seks en (seksuele) identiteit. Of het nu om moeder en zoon gaat (J'ai tué ma mère), een driehoeksverhouding (Les amours imaginaires) of een verhouding die onder druk komt door een geslachtsverandering (Laurence anyways). En consistent is Dolan ook in zijn inconsistente stijl, die nog het best te omschrijven is als een explosief mengsel. Dan weer slordig, dan weer secuur, kort, lang, heftig, sereen, sec, barok; alles komt voor bij de jonge Canadees (nog altijd pas 23), die al drie films lang getuigt van een zoektocht, naar een eigen en volwassen vorm. We gunnen hem nog even. Bart Koetsenruijter

undefined

Meer over