Wonderdokter

Onlangs mocht ik komen opdraven in De Wereld Draait Door. Om, in vrouwengezelschap plus Matthijs, te praten over het boek The Vagina, van Naomi Wolf. Uitgangspunt van deze biography was 's schrijfsters tanende orgasme. Maar inmiddels is, dankzij een bekkenbodemspecialist, alles weer kits achter de rits.

Een herinnering dringt zich op: aan mijn verhouding, honderd herfsten her met Howard (einde alliteratie) Monroe. Hij was geen familie van Marilyn want zo bruin als een koffieboon: een Amerikaanse neger; dat mocht je toen nog zeggen.

Wel waren beide Monroes even welgevormd, zij het in omgekeerde volgorde, Howard had brede schouders, smalle heupen. En lange benen. Daarmee danste hij door Amsterdam, ook als hij stilstond. Op goed gepoetste, peperdure schoenen, in driedelig maatpak en met een hoornen bril op zijn opmerkelijk kleine neus. Dit in tegenstelling tot..., maar laat ik geen gemakzuchtige grappen maken. Voor je het weet word je versleten voor racistisch en moet je je verdedigen tegen, ja waartegen eigenlijk?

Die herfst waren de bladeren veelkleuriger dan ooit. Dat kwam door het zachtgouden licht dat door de bomen streek, een Indian summer tot diep in oktober. Als Howard en ik langs de kabbelende grachten liepen en hij me onverhoeds in zijn armen nam, ja, ook wel eens optilde (stiekem sprong ik een stukje mee omhoog), wist ik van gevleidheid en geluksgevoel niet waar ik moest kijken. Hij was de liefde van mijn leven.

Jammer dat ik hem niet altijd kon verstaan. Aan tafel in puike restaurants, de champagnekoeler en asbak tussen ons in, had Howard het hoogste - en moeilijkste - woord: reluctantly, irrelevant, prejudiced. Wat bedoelde hij toch allemaal? Ik lachte maar wat; dan zat je als meisje altijd goed.

'Waarvan leeft je nieuwe verloofde?', vroegen mijn vrienden. Van zijn werkzaamheden als secretaris van James Baldwin (1924-1987), een destijds modieuze schrijver die in Amsterdam was neergestreken. Dat deze pionier niet alleen pikzwart, maar ook homoseksueel was, mocht, móést iedereen weten. Maar wat was Howard zelf? En wat behelsden zijn hand- en spandiensten precies?

Meisjes die vragen worden overgeslagen, zeker meisjes die niet al te zeker van zichzelf zijn. Anders had ik mijn verbazing wel uitgesproken over dat deftige hotel waarin mijn minnaar zo lang achter elkaar kon blijven wonen. Met uitzicht op een park.

Af en toe, eigenlijk nogal vaak, ging daar de telefoon. Dan hield Howard de hoorn op gepaste afstand van zijn oor, zoals zoons doen met hun moeder aan de lijn. Na lang doorvragen, zeker voor mijn doen, kwam ik te weten wie steeds belde. 'A psychiatrist.., no, haha, not mine!', maar 'zomaar' een vriendin uit Düsseldorf, een plaats waar hij ooit even had gewoond. Ook in de rol van secretaris? 'Hahaha...' Wel kwam ik te weten dat Frau Doktor minstens 40 was en dat ze 'soms' een rekening voor hem betaalde.

Maar wat kon mij dat schelen! Ik had wel iets anders aan mijn hoofd, nou ja, hoofd. Iedere nacht, bijgestaan door Miles Davis' trompet of door de violen van Vivaldi, ontpopte Howard (zonder bril) zich met hernieuwd elan tot bekkenbodemspecialist.

Als vanzelf kom ik op Naomi Wolf. In het eerste hoofdstuk van haar cri-de-kut vertelt de autodidacte hoe ze, gealarmeerd door haar steeds fletsere orgasme, die bekkenbodemdokter consulteerde. Na een kijkje in haar catacomben ontdekte deze in het neuronetwerk dat de lustbeleving naar de hersens seint een cruciaal hiaat. Dus werd er, hup, een ijzeren staaf in haar onderrug geplaatst. Van 35 centimeter!

Dat Wolfs orgasme in ere is hersteld, gun ik haar van harte, maar misschien had ze, als wonderdokter Monroe zijn neus, nou ja neus, in haar benedenboel had mogen steken, wel anders gepiept. En nu geen gemakzuchtige grappen meer. Straks moet ik me nog verdedigen. Waartegen eigenlijk?

undefined

Meer over