Winnaar

oed, de bedoeling is vermoedelijk dat u nu eerst naar Teletekst rent, voor een hongerige blik op de kijkcijfers van gisteravond. Want dat was de boodschap die John de Mol een week lang uitstraalde: het was 'erop of eronder' voor zijn nieuwe talentenjacht The winner is, de noodlijdende campingzender SBS en wellicht ook voor presentator Beau van Erven Dorens. Met minder dan een miljoen kijkers zou De Mol geen genoegen nemen, bij 1,2 miljoen ging de champagne open, bij 700 duizend was het een regelrechte flop.

Alsof het ook maar iets zou zeggen over wat die kijkers ervan vinden. Op Twitter, de nationale galblaas van de tv-kijker, liep donderdagavond alles alvast weer onder van het bijtende zuur. Ramptoerisme is een onderschat fenomeen in de kijkcijferkunde.

De vraag is, kortom, niet wat de kijkcijfers van gisteravond waren, maar wat ze over twee weken zullen zijn.

Wie zich door alle promotie, onder meer in DWDD en Pauw & Witteman- een figuur die steeds gebruikelijker wordt voor die o zo interessante concurrentie van de commerciëlen - toch had laten meeslepen, heeft misschien ook wel even gekeken, voor of na kijkcijferkanon Wie is de mol op Nederland 1 en Petra Stienen als Het mooiste meisje van de klas of de speelfilm Avatar die RTL 4 tegenover de nieuwkomer plaatste.

Die kijkers zagen een zoveelste pompeuze talentenjacht, die erg leek op The Voice of Holland. Het podium straalde en knipperde als een gokpaleis in Las Vegas. Alleen het warme Vodafone-rood was nu vervangen door paars, blauw en zwart - het zullen toch niet de kleuren van de nieuwste modellen van sponsor Citroën zijn?

De bekende sonore-voice over van Jos Bergenhenegouwen (hem horen is hem herkennen) trachtte uit te leggen wat de bedoeling was. Daar begon het probleem: het viel niet te vatten. Er was iets met zangers, categorieën, een jury en Beaus oudere broer Jeroen van der Boom. In de verre verte lonkte een miljoen euro. Beau: 'Een miljoen! Nog nooit vertoond!' Alsof het niet al jaren terug de hoofdprijs was in Lotto Weekend Miljonairs.

Jongens, meiden, ouderen, alleen en in groepen, zongen tegen elkaar in 'battles'. Voordat de jury had geoordeeld, konden zij kiezen (ziedaar het vleugje Deal or No Deal): de uitslag van de jury afwachten, of naar huis gaan met een geldbedrag. Sommigen speelden voor een rolstoel voor hun moeder, of nieuwe nieren.

Het probleem: er werd niet zo goed gezongen. Groot talent heeft er - alweer - niet geklonken. Vandaar ook misschien dat de wedstrijd verliep volgens het bekende patroon: eeuwig covertjes van hooguit een minuutje. Adele, Amy Winehouse, John Legend: het had meer van een karaoke-wedstrijd dan van een talentenjacht. Nog gekker: een paar maal 'wonnen' de verkeerden, die pijnlijk onzuiver zongen. Het schijnt erbij te horen, zoals wel meer schijn en geforceerd was.

Kortom: The winner is lijkt niet de winnaar waarop De Mol en SBS hoopten.

Aan eeuwige belofte Beau ligt het niet. Hij doet wat zo'n show vraagt, met glimmend pak en geföhnd haar. Hoewel: 'Hier ben ik voor gemaakt, een grote show voor een breed publiek', zei hij in interviews, en dat is maar net de vraag. Zijn kracht lag ooit in de knipoog, het speelse. Ook nu had hij 'keten' beloofd, maar dat ontbrak: The Winner is is een verpletterend braaf programma dat maar niet spannend wil worden. En dat twee volle uren lang. Toch een prestatie: het is zeldzaam dat je op een commerciële zender zo zit te verlangen naar reclame.

undefined

Meer over