Wind op kop

ZE hadden het kunnen weten, al die Ludwiggen en Abdoes. In Nederland waait het altijd. En altijd tegen. En aangezien wij Nederlanders allemaal fietsen, zijn we ook allemaal ervaren tegen-de-wind-inrijders....

FRANS VAN SCHOONDERWALT

Nergens ook zijn de waaiers fraaier van vorm dan op onze polderwegen. Vijf, zes onberispelijke waaiers langs een Drentse trekvaart, dàt is ons visitekaartje. En meewarig kijken we naar het Tourpeloton dat langs een Drentse trekvaart - in noordwest-Frankrijk terechtgekomen - 'zit te klooien' (Smeets). De wind buldert in de microfoon. Een zilte zeewind die de haren plat achterover legt.

Hollands weertje dus, nog onverwacht versterkt door een kudde meedravende zwartbonten en al dat saaie groen rondom die eindeloos rechte weg naar de Noordzee. Grappig dat een Belg ons daarop indirect attent maakt. 'Van Poppel is vandaag mijne favoriet', durft BRT's gastcommentator Eddy Planckaert al vroeg kleur te bekennen.

Nog feller slaat de wind door het peloton. Af en toe duikt ineens het Land van Ooit in de berm op. Heeft er iemand oog voor? Fedor den Hertog hield ooit stug vol dat hij onderweg intens van het landschap kon genieten. Wie geloofde hem? Wie zal Jean-Paul van Poppel geloven wanneer hij vertelt de bolletjestrui te hebben gedragen? Maar iedereen zal ja knikken wanneer hij verhaalt van die tweede etappe en die meedogenloze wind op kop, en hij dus die wint.

Citaat van de etappe: 'Het komt door de wind dat verschillende bordures ontstaan.'

Meer over