Column

'Wilders is andere partijen qua huiswerk al tien stappen voor'

Oud zeer en nieuwe woede worden door de PVV handig samengesmeed tot een coherent verhaal. Nu de andere partijen nog, schrijft Nausica Marbe.

OPINIE - Nausicaa Marbe
Geert Wilders donderdag tijdens het debat rond Verantwoordingsdag in de Kamer. Beeld ANP
Geert Wilders donderdag tijdens het debat rond Verantwoordingsdag in de Kamer.Beeld ANP

In de aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen van 12 september zou één ding zeker zijn: dat de PVV de angst voor de islam heeft ingeruild voor de angst voor Europa. Bijna unisono klinkt dat Wilders tegenwoordig bij Henk en Ingrid beter scoort met het letten op hun centen dan met het verbieden van de Koran.

Alle Wilders-watchers die de PVV van de islam denken te kunnen loskoppelen, hebben vermoedelijk het laatste verkiezingsprogramma van die partij niet gelezen. De plannen voor 2010-2015 dragen als titel De agenda van hoop en optimisme. De vrolijke toon komt door de beoogde breuk met Brussel. Was in het verkiezingspamflet uit 2006 nog sprake van referenda over Europese zaken, sinds de laatste verkiezingen staat Europa bij de PVV te boek als exponent van een links multiculturalisme waarmee Nederland moet breken.

'Dankzij de club in Brussel wordt Europa in rap tempo Eurabië', waarschuwt het twee jaar oude partijprogramma. De PVV-remedie: 'Alle beslissingen van Brussel op het gebied van massa-immigratie moet Nederland onmiddellijk naast zich neer leggen.' Nog beter: schaf dat hele Europese Parlement maar af.

Dat was in 2010.

De PVV heeft inderdaad een draai gemaakt, allang. Niet inzake de islam, wel wat Europa betreft: van tolerantie naar definitieve afstoting. Het verkiezingsprogramma dat de PVV in de gedoogrol hielp, was opgesteld als een onafhankelijkheidsverklaring. Nederland moest zich los maken van 'de multiculturele superstaat met als hoofdstad Brussel - het rijk dat ons nog meer islam wil opdringen, om elke herinnering aan een onafhankelijk en herkenbaar Nederland te ontnemen'.

Het nieuwe verkiezingsprogramma zal niet veel afwijken van het oude. Europa zal er beroerder in voorkomen en daarmee borduurt de PVV, gesteund door de crisis, voort op oude grieven: de verarming en islamisering zijn te wijten aan elites - thuis en in Brussel - die nooit luisteren naar het volk. Eerst ontdoet Brussel de Europese landen van hun nationale soevereiniteit, daarna klopt het de zuurverdiende centen uit hun zakken.

De strijd tegen Brussel wordt door de PVV gebracht als een nationalistisch reveil. Een voorproefje hiervan geeft de PVV dezer dagen in de Tweede Kamer. Gisteren culmineerden de debatten over het EU-noodfonds in een rebellerende Wilders. Hij maakte de nieuwe verhoudingen duidelijk: 'Deze Kamer vertegenwoordigt Nederland niet, maar Brussel. Dit is een schijndemocratie. Zelfs de verkiezingen worden niet afgewacht om dit controversiële verdrag nog even snel door de Kamer te jassen.' Zijn logische conclusie: Nederland moet uit de EU stappen. Het is eruit.

Als dat gebeurt, wordt Nederland onder de architectuur van de PVV een nationalistische vesting die de eigen cultuur grondwettelijk als dominant verankert en alle bedreigingen ervan wettelijk verbiedt. Wie meent dat de islam uit dit verhaal verdwenen is, vergist zich. Het waarlijk onafhankelijke Nederland dat de PVV wil, zal pas ontstaan als de islamisering wordt gestopt. Dat ziet de PVV vlot gebeuren als er geen Europese verdragen meer zijn die verscherpte migratie-eisen en selectief gesloten grenzen kunnen verhinderen.

Een visioen. Iets zegt me dat de aspirant PVV-kiezer niet zal malen om politieke en economische haalbaarheid en deugdelijkheid van deze fantasie. Die is allang blij dat de PVV met een coherent verhaal komt. Daarin zijn oud zeer en nieuwe woede vruchtbaar vervlochten en sluit de oplossing (totale onafhankelijkheid van Europa) aan bij de core business van deze partij: het bestrijden van de islamisering.

Vergelijk dit met het campagnestadium van andere partijen die niet tegen Europa zijn. De VVD: een liberale kat in het nauw die vreemde sprongen maakt in gelegenheidscoalities. Het CDA: desastreus opportunistisch, komt nog bij van een penibele missverkiezing. De PvdA: waar leiderschap synoniem is geworden met politieke en electorale zelfmoord. GroenLinks: smelt net niet weg in de peilingen nu blijkt dat de stekker nog diep in een totalitair partijbestuur zit. D66: verhuisd naar Brussel, praat niet met boze kiezers.

Van deze partijen moet nog blijken of zij hun verkiezingsverhaal boven de wispelturige eurocrisis kunnen tillen. Of ze een heldere, van hetze, bedrog of kosmopolitische zelfgenoegzaamheid ontdane taal zullen vinden om de Europese chaos transparant te maken en hun idee voor Nederland geloofwaardig. Wilders, die na de coalitiebreuk tot parlementair grofvuil werd gerekend, is ze qua huiswerk al tien stappen voor.

Nausicaa Marbe is schrijfster

Meer over