Wil Westerterp zijn beurs niet terugkopen?

Het was het product van de Stichting Westerterp Vooruit en even Hollands als stamppot. Nu staat de optiebeurs te koop.

Het werd bij de oprichting in 1978 laatdunkend het 'casino van het Damrak' genoemd. De optiehandel - een uit Chicago overgewaaide noviteit - paste eigenlijk niet in het Amsterdamse financiële centrum waar couponknippers de dienst uitmaakten. Maar beursvoorzitter Boy Korthals Altes had doorgezet. Hij vond opties een uitstekende manier voor grotere beleggers als pensioenfondsen en handelaren om risico's af te dekken.

Het moest meteen maar de enige Europese optiebeurs worden - de European Options Exchange (EOE). Als directeur werd Tjerk Westerterp aangesteld, een ex-minister uit het kabinet-Den Uyl die de autogordel, de bromfietshelm en de tachograaf verplicht had gesteld en geen gokker leek. Westerterp was meer dan dat. Hij werd bekend vanwege zijn spaghettistrategie - 'je gooit wat tegen de muur en kijkt wat er blijft hangen' - door continu met nieuwe producten te komen en maar af te wachten wat zou beklijven. Sommige werden een succes, zoals zijn in de trein bedachte AEX-index, sommige een complete sof.

Maar hij was de ideale marketingman, het enige lid van SWV (Stichting Westerterp Vooruit) dat met onvermoeibare inzet de opties onder de aandacht bracht - niet alleen van de professionele handel maar ook van het grote publiek. Hij sloeg geen haringparty, sigarenrookavond of nieuwjaarsreceptie over om opties te propageren. De optiebeurs sponsorde Roda JC en de drafsport. Eind jaren tachtig leek heel Nederland in bedrijfskantines te praten over het kopen van calletjes, het schrijven van putjes en het bestuderen van straddles, zelfs als de portefeuille niet groter was dan tien Olies, vijf Flippen en twaalf Klemmen.

De optie was in die tijd net zo Nederlands als de tulp, de stamppot en de doorzonwoning. Dagelijks werden vijftigduizend contracten verhandeld met een onderliggende waarde van honderden miljoenen. Het establishment van Beursplein 5, dat aanvankelijk nogal had neergekeken op die onbesuisde jongelingen met bretels die de vloer van de nieuwkomer bevolkten, sloot de optiehandel in de armen.

Aangestoken door het succes doken overal concurrenten op. De optiehandel moest net als de effectenhandel van de vloer naar de schermen worden gebracht. Uiteindelijk ging de optiebeurs kopje onder in een steeds grotere mammoet - een organisatie die nu de beurzen van Amsterdam, Parijs, Brussel, Lissabon, Liffe in Londen en zelfs de New York Stock Exchange (NYSE) op Wall Street omvat. De Duitse beurs zal zich daarbij moeten aansluiten, maar om de mededingingsautoriteiten niet voor het hoofd te stoten wil NYSE Euronext de optiebeurs verkopen. Als Westerterp het kon, zou hij de beurs zelf terugkopen.

Reageren? p.dewaard@Volkskrant.NL

undefined

Meer over