Wil je dat ik het probleem oplos?

Leve de wetenschappers! Onderzoek is des mensen lust. Wij leken genieten volop van de verworvenheden die langzamerhand alle facetten van ons bestaan beslaan....

Het wreekt zich vooral bij de computer, ons enige huiselijke apparaat dat almaar zijn innerlijke complexiteit blootlegt.

Op reis wreekt zich dat het meest, want het troetelkind gaat mee. Je schouders doen pijn van de bagage, je ritme is zoek door het tijdverschil, en de rondgeblazen bacteriin het vliegtuig hebben je geveld, maar dat gaat over. Wie is er echter zo behendig dat hij zijn laptop in den vreemde zelf aanpast?

Ik kon het installeren deze keer overlaten aan de technicus van het Canadese instituut waar ik te gast ben. Heerlijk, zo'n deskundige om je heen; ik heb geen moment gewanhoopt en al toekijkend leer je weer eens dat de grote klap waar je weleens bang voor bent heus niet komt.

Alles leek al in orde tot op het scherm een dubbelbeeld verscheen met de cryptische mededeling dat de monitor twee monitoren was. Zelfs mijn technicus had zoiets nooit eerder gezien. Hij clickte op de voorradige digitale knoppen, maar er gebeurde niets.

'Ik koop wel een andere', zei ik driftig en toen voltrok zich het mirakel. Ineens verscheen er een boodschap in het Nederlands (mijn computer is Nederlands) met de vriendelijke vraag: 'Wil je dat ik het probleem oplos?'

'Wat staat er?', vroeg R., en ik vertaalde. We grepen allebei enthousiast naar de knop met 'ja'.

Sinds dat moment rest mij dankbaarheid jegens een apparaat dat zelfs het denken wil overnemen.

De toepassing van de wetenschap heeft natuurlijk schaduwkanten. Sommige Canadezen begrijpen niet dat wij ons geen grote zorgen maken over de toekomst van Nederland, mind the name. Als er niets gebeurt verdwijnt dat over vijftig jaar onder water en dan kan het strijden wat het wil, het komt niet meer boven. Dat lot zal het delen met een deel van Zuidoost-Azimaar daar maken we ons al helemaal niet druk om.

Amsterdam, Den Haag, Leiden, Rotterdam, onze blonde duinen, het Delft van Vermeer en van de ooit zo trotse TU: zal allemaal reddeloos verloren zijn. Misschien begint dan voor ons de moderne volksverhuizing en worden ook wij noodgedwongen immigranten. Waar zou u naartoe willen?

Klimatologen, journalisten, politici, al wie nog niet te cynisch is, zet de grootmachten die de reddende verdragen niet ondertekenen meer onder druk!

In Nederland heeft u dankzij de klimaatverandering al op het terras gezeten. Hier giert de wind met sluiers stuifsneeuw om mijn flat. Het heeft wel wat, hoog en droog; als de computer het maar doet.

Tussendoor lees ik Het leven van Pi van de Canadees Yann Martel, een grandioos boek over de verkassing over zee van een hele dierentuin. U weet het wellicht al: het schip vergaat en Pi volhardt een halfjaar met een Bengaalse tijger op een reddingsvlot. Ik leg geen verband met het toekomstige lot van Artis en Blijdorp. Dat verband legge u zelf.

Voor in het boek vertelt Martel dat hij eigenlijk aan een ander boek werkte, maar dat kwam niet van de grond. Alles deugde: het thema, de zinnen, de personages en hun dialogen, de schitterende plot, de research die voor authenticiteit zorgde - toch bleef het emotioneel dood. Schrijvers leed. Martel had de moed het materiaal met een fictieve afzender naar een fictief adres in Siberie sturen en zich op Pi te storten.

Een van de uitzichten vanaf mijn hoogte is een bouwput waar grijpkranen en kiepauto's af en aan rijden. Geen mens laat zich zien, het is te koud. Nog een wonder dat de grond zich laat omwoelen. Onwillekeurig doemt het visioen op van een wereld waarin de westerling, die van de democratie en de Verlichting, zich definitief heeft verschanst achter schermen en carrosserie Dan zijn we pas echt individualist geworden. Wie weet worden tele- en chatseks ooit zo opgewaardeerd dat we neerkijken op het vis-is geploeter dat nu nog gangbaar is.

Vooralsnog heersen wij over de machines. Een van de dingen die ik terug in Nederland ga doen is een computercursus volgen. Je kunt niet altijd op een ander rekenen. En als we toch kritisch worden: Vincent Icke heeft me geleerd dat al die 'algemene' en 'fatale' foutmeldingen van m.s.-intel pure onkunde hunnerzijds zijn. Mirakels me hoela. Misschien moet ik me eens vergrijpen aan een heerlijke Apple.

Meer over