'Wij doen niet aan softe mooizingerij'

De lads van I Am Kloot werden aanvankelijk ingedeeld bij de New Acoustic Movement in de popmuziek. Dat vonden ze niet zo leuk....

Aan de achterwand van het kleine popzaaltje met het lage plafond hangen foto's van vijf tieners uit het noorden van Engeland. Het zijn John Lennon, Paul McCartney, George Harrison, Pete Best en Stuart Sutcliffe. Goed: ze speelden nooit hier in Logo, maar meestal verderop aan de Grosse Freiheit 39 in de toenmalige Star-Club. Maar Hamburg pronkt graag met zijn Beatles-verleden. In geen andere stad traden ze zo vaak op als hier, in 1962, vlak voor de doorbraak.

De stem die door de Logo galmt, had die van John Lennon kunnen zijn: duidelijk Noord-Engels, licht snerend en met de hoorbare branie van een Engelse lad. Het is de stem van John Bramwell – en als je goed luistert, hoor je dat zijn accent niet Liverpuddlian is, maar Mancunian. Iets ronder en iets minder neigend naar Schots.

Met zijn maten Andy Hargreaves (drums) en Peter Jobson (bas) is hij I Am Kloot, een band die na het verschijnen van het debuutalbum Natural History (2001) samen met een groep als Turin Brakes werd gerekend tot de door muziekkrant N. M. E. uit de grond gestampte 'New Acoustic Movement' in de Britse gitaarpop. 'Klopt', zegt Bramwell, 'en dat was mooi klote.' Hij lurkt aan zijn flesje pils. 'Fuckin' rubbish was het. Wij doen niet aan softe mooizingerij. Ik bespeel een akoestische gitaar omdat je er meer effecten uit kunt halen dan uit een elektrische. We zijn geen fucking hippies. Ons publiek in Engeland bestaat uit voetbalsupporter-types.'

Peter Jobson: 'Dat we geen herrie maken, heeft een praktische reden. We repeteerden eerst in een lage kelder, waar het erg galmde. Als we te hard speelden, hoorden we helemaal niets meer.'

Het is waar: I am Kloot is een bandje van de straat. Urbaan waar Turin Brakes landelijk klinkt. Brutaal in plaats van lieflijk. Op het tweede, titelloze album dat vorige maand verscheen, is het bandgeluid bovendien steviger geworden. Dat blijkt ook nu, tijdens de soundcheck voor het optreden in de Logo: drummer Hargreaves 'aait' niet, maar mept. Na Hamburg is Berlijn aan de beurt. En vanaf zondag, vier dagen achtereen, Nederland.

Veel liever wordt I Am Kloot gezien als een exponent van het nieuwe Manchester. Ze zijn bevriend met de jongens van Elbow (zanger Guy Garvey produceerde Natural History), Doves en Alfie, en met Damon Gough (Badly Drawn Boy). Hun muziek vertoont nauwelijks overeenkomsten; hun mentaliteit des te meer. Brutaal, maar no nonsense: neem jezelf vooral niet te serieus. Bramwell: 'Op dit moment is er zeker een scene, al is het eigenlijk meer een vriendenclubje.'

Peter Jobson: 'Er heerst een sterke selfemployment ethic in Manchester. Vijf jaar geleden zochten bandjes als Elbow en Doves naar een manier om eindelijk een plaat uitgebracht te krijgen. Het is ze gelukt, en het zijn nog hele goede platen ook, maar het zijn nog steeds precies dezelfde mensen. Dat typeert de scene van Manchester. Je ziet het zelfs aan Liam en Noel van Oasis: grote waffel, maar nog altijd prima gasten.'

Pochen is een doodzonde in I Am Kloot-kringen. Zo zal John Bramwell, telg uit een arm gezin uit de voorstad Hyde, er nooit zelf op wijzen dat hij vóór 'Kloot' televisiepresentator voor een lokaal tv-station was en als singer/songwritertot tweemaal toe in een uitverkocht Old Trafford-stadion optrad, als voorprogramma van Bruce Springsteen en Rod Stewart. Zulke weetjes hoor je alleen terloops van de anderen, als Bramwell even naar de wc is.

Nog zo'n term waar Bramwell niet van houdt, trouwens: singer-/songwriter. Zo wordt hij wel eens genoemd. 'Schei uit. Alsof het alleen om mij gaat en ik een soort zingende dichter ben. Mijn teksten zijn geen poëzie. En ook geen proza. Het zijn songteksten. Punt.' Binnen I Am Kloot is iedereen gelijk. Het geld wordt in drie gelijke delen opgedeeld, al is Bramwell de componist en tekstschrijver. De belangrijkste man, zo moeten we allemaal weten, is niet eens een muzikant: tourmanager Richard. Toen de groep werd weggesaneerd door zijn platenlabel en op zwart zaad zat, betaalde hij een hele tournee uit eigen zak. Bramwell: 'Zonder hem had I Am Kloot niet eens meer bestaan.'

Meer over