Wij achterblijvers gaan naar de pub

Voormalig Volkskrant-journalist Fred de Vries is zijn vrouw nagereisd. Sinds december 2000 is zij ambassadeur in Asmara, Eritrea, een van de tien armste landen ter wereld....

Fred de Vries

Pissig ben ik. Zitten we na een half jaar gescheiden leven eindelijk samen in Asmara, worden alle EU-ambassadeurs in Eritrea teruggeroepen 'voor consultatie', nadat Eritrea een paar weken geleden de Italiaanse ambassadeur had uitgewezen.

Dus moesten de andere vijf EU-ambassadeurs ook hun koffers pakken. Op de ambassade plengde de lokale staf de eerste tranen. Hoe lang de toestand bevroren blijft, weet niemand. Hangt af van de Italianen, van de Eritreërs en ook van de Belgen, die hier weliswaar niemand hebben zitten, maar in Brussel wel tijdelijk de scepter zwaaien.

Zo zal het gebeuren dat ik binnenkort voor mijn interview met Blixa Bargeld in Berlijn zit, mijn vrouw in Den Haag, onze spullen ergens op zee dobberen, ons huis in Rotterdam verhuurd is aan Amerikanen, onze woning hier nog in de steigers staat, hond Koos bij een Deense hulpverleenster logeert en kat Willem bij een ambassademedewerker. Ultieme bestaansversnippering.

En ik? Ik ben pissig. Op de Italianen, op de Eritreërs, op de Europese Unie, en ook alvast op de Belgen. Pissig op de politiek, op de diplomatie, op regels, op mensen die die laatste avond tijdens het eten bellen. Pissig op iedereen.

Pissig dus ook op de Deense en EU-ambassadeur die tegelijk met mijn vrouw vrijdagavond het vliegtuig nemen, en heel uitbundig zijn omdat ze van een blijkbaar gezellig feestje komen. Persoonlijk bespeur ik weinig lolligs, als we daar in de VIP-room van het vliegveld rondhangen. Een wachtkamer met wat fauteuils en snerpen oranjerode vloerbedekking. Geen drank, geen eten. Slechts wat ambassadeurs met aanhang.

Omhelzen. Zoenen. 'Tot. . .?'

Zodra de vliegtuigdeuren dicht zijn, gaan wij achterblijvers naar de Green Pub. Vrijdagavond is daar karaoke-avond. De pub zit vol kaalgeschoren soldaten. Ze zuipen en beoefenen het spel van aantrekken en afstoten van Eritrese vrouwen. Onderwijl voelen andere klanten zich afwisselend Mariah Carey, BritneySpears, Olivia Newton-John en John Travolta.

Dit is de uitgelezen plek om de pissige geestestoestand te koesteren, te voeden en verder op te tuigen. Lompe legionairs, geharde dames van plezier, een vervormende geluidsinstallatie, amateuristische covers van gehate liedjes. Erger kan bijna niet.

Als ik tegen enen op de gang de schoonmaakploeg ontwaar, die daar in fel neonlicht alvast loopt te moppen, bereik ik de verlangde stemming van euforisch nihilisme. Ik neem nog een paar slokken lauw bier, stap op en doe thuis voor de spiegel een karaokeversie van Gilbert O'Sullivans Alone again, naturally. De pissige punky versie.

Meer over