Wiedoetwat

Wie wast af, wie zet de vuilnisbak buiten en wie stofzuigt? Deze week: Albert Verlinde (42) en Onno Hoes (42), mr....

Albert Verlinde is het type kruimeldief: geen losse dingetjes, geen troepjes, geen stapels post. Daar kan hij slecht tegen. Onno Hoes ziet het ruimer. Van hem mag een huis best een beetje leven. Zoals ook zijn kamer op het provinciehuis in Den Bosch, waar hij als gedeputeerde werkt, 'leeft'. Dat wil zeggen, tot zijn secretaresse ingrijpt. 'Meneer Hoes', zegt ze dan, 'misschien is het handig als u een uurtje inplant om uw bureau op orde te bren gen.'

Thuis is de taakverdeling helder. Albert doet de binnenboel, Onno de buitenboel. Dat klinkt overzichtelijker dan het is. Want hun verbouw de boerderij in het Brabantse Cromvoirt is een kruip-door-sluip-door van gangen en kamers, met een flinke lap grond eromheen, inclusief paardenstal en een verwarmd zwembad, waar Hoes 's ochtends, als in een Amerikaanse film, met een schepnet de drijvende bladeren uit verwijdert. Zij het niet in badjas.

De heren hebben hulp, natuurlijk hebben ze dat. Een tuinman, een hulp in de huishouding en niet te vergeten: mevrouw Verlinde. De moeder van Albert. 'Ons mam komt elke vrijdag met de schone was langs', zegt hij, 'en neemt de vuile was weer mee. Dat is handig en gezellig: zo spreken we elkaar nog eens.'

Voor Albert Verlinde is huishouden ook ontspanning. Hij staat 's ochtends tijdens ontbijt-tv al te koken: uitjes te fruiten, kalkoen in reepjes te snijden, broccoli in de stoomoven te schuiven Het kookboek Slank & snel, de fast cuisine van Michel Montignac ligt opengeslagen op het lange en glimmende aanrecht. Vervolgens heeft hij Simba, de jonge rottweiler, uitgelaten, het bed opgemaakt, rommel op geruimd en afwas in de vaatmachine gezet voor hij om twaalf uur, met een tevreden blik over de schouder, de deur achter zich dichttrekt.

De maaltijd met kalkoenreepjes en broccoli is voor hen allebei alleen Albert nuttigt hem 's middags en tegen de tijd dat Boulevard live de lucht ingaat, is Hoes thuisgekomen en schuift zijn helft ervan in de magnetron.

'Onno is mister Magnetron', zegt Verlinde, 'ik mister Tupperware. Ik sleep alles van huis mee in van die versleten plastic bakjes. Tot boterhamen voor 's avonds aan toe.'

'Taakverdeling', 'organisatie' het zijn woorden die Onno Hoes op de lippen bestorven liggen. Voor twee werkende mannen is het huishouden een bedrijf ernaast de deelnemers grijpen als tandwielen in elkaar. 'Ik hou erg van duidelijkheid', zegt hij. Hij doelt op de binnenen de buitenboel. En met dingen die niet in zijn 'pakket' zitten, zoals hij het noemt, gaat hij zich niet bemoeien. Hij is niet te beroerd een vuilnisbak (binnen) aan de straat (buiten) te zetten. Maar dan moet het hem wel worden gevraagd.

Het weekend is anders. Zaterdag begint met een uitgebreid ontbijt: worstenbroodjes, gebakken eitjes. Drie kranten lezen. Lang de hond uitlaten. Plannen maken voor het avondeten. Twaalf jaar lang delen ze al een huishouden ergernissen zijn hier met een lampje te zoeken. Misschien over het boodschappen doen. Albert doet dat het liefst op zijn 'Alberts': samen een lijstje maken, langs de schappen kuieren, artikelen vergelijken.'

'Albert kan namelijk moeilijk alleen zijn', zegt Hoes.

'Onzin. Ik wil dingen kunnen delen, overleggen'

'Maar toch niet met boodschappen doen. Bood schappen doen is een noodzakelijk kwaad: de motor laten draaien, snel inslaan, inladen en terug, dat is de kunst!'

Kortom, mocht u vandaag van de heren in een supermarkt tegenkomen Ach nee, doet u maar alsof u van niets weet.

Meer over