Wiedoetwat

Wie wast af, wie zet de vuilniszak buiten en wie stofzuigt? Deze week: Hein de Kort (47) en Marijke van Oostrum (44)....

Het is geen onwil. Natuurlijk is het dat niet. Het is zo gegroeid. Striptekenaar Hein de Kort maakt het ontbijt, zorgt dat er voldoende fruit en vezels in hun dochters Stella en Sophie gaan voor die het huis verlaten, en daarmee zit zijn taak in het huishouden er wel zo'n beetje op. Marijke van Oostrum, van oorsprong industrieel ontwerpster, doet de rest. We spreken hier van een gevalletje klassieke taakverdeling, hoewel het in 't begin van hun huwelijk andersom was en ze ook vast van plan zijn de rollen over een jaar of tien weer om te draaien.

In de praktijk valt het ook reuze mee. Zo doet De Kort weleens boodschappen. In bevliegingen. Dan koopt hij bijvoorbeeld elke dag van de week potten zilveruitjes of blikken tomatenpuree

'Hij heeft ook zijn vermicelliperiode gehad', zegt Marijke. 'Stonden er twintig van die opengebroken pakken in de keuken.'

De Kort kan het niet ontkennen: 'Soms draait het leven om kippensoep', zegt hij. 'Nu zit ik in mijn augurkentijd. Hoewel, waar blen al die potten?'

'Ga maar eens in de kelder kijken, schat.'

Ook koken doet hij weleens. 'Alsof er een bom is ontploft in de keuken', zegt Marijke. Een verwijt dat kokende mannen wel vaker krijgen. 'Ook niet gek', luidt de verdediging, 'dat komt door die ingewikkelde recepten. Ik vind het leuk om iets uit het kookboek te maken. Maar dan is het: even nootjes roosteren in een koekenpan, groente blancheren in een andere pan; een dressinkje kloppen, aardappels gratineren in de oven. En voor je het weet ben je door al je spullen heen.'

Van Oostrum glimlacht. 'Ik vind het altijd gezellig als Hein kookt', zegt ze.

Familie De Kort-Van Oostrum woont sinds twee jaar in Amstel veen, in een soort Chriet-Titulaer-huis-van-de-toekomst. En in de toe komst zal het ook vast allemaal wel gaan werken: het centraal stofzuigersysteem, waarbij je de slang maar in een gat in de muur hoeft te pluggen en de rommel wordt afgevoerd naar een reservoir in de kelder; de volautomatische airco en de zonnepanelen op het dak. Maar halverwege de bouw ging het architectenbureau failliet, dus de helft van de snufjes hapert of weigert in het geheel dienst.

Het schrobben, zuigen en zemen gaat hier dus gewoon met de hand. Af en toe. Voor Marijke is het een bron van constante ergernis. 'Ik heb er geen talent voor.'

De uitgestrekte leistenen vloer beneden is te hobbelig en te ongelijk om makkelijk te kunnen moppen. 'We hebben er laatst een stukje van gedweild', knikt De Kort, 'en toen werd hij drie tinten lichter. Dan moet je hem dus helemaal doen.'

Ze snapt ook niet hoe het anderen wlukt. Als ze langs de huizen in hun straat loopt: alles spic en span. Onkruidloze opritten, witte was wapperend aan de lijn, streeploos gezeemde ruiten. En daarachter zwaaiende mensen die blijkbaar nog tijd hebben ook.

'Die hebben weer geen twee dochters, drie honden en twee katten', zegt De Kort en hij wijst op Bing, de mopshond. 'Vooral die kleine daar verhaart ontzettend. En hij mag niet op de bank, maar die onderhandelingen hebben we geloof ik verloren.'

'Ach, 't huishouden', zegt Hein, 'dat is toch zonde van je tijd. En het is hier toch niet smerig?'

'Niet naar onze maatstaven', riposteert Marijke. 'Maar wel naar die van de buren.'

'De maatstaven van de buren', zegt De Kort en hij denkt er even over na, 'die laten we bij de buren.'

Hein: 'Ach, 't huishouden is toch zonde van je tijd'

Marijke: 'Ik heb er geen talent voor'

Meer over