reportage

Wie zijn de Nederlanders die nu de grens overgaan? ‘Als er iets gebeurt zijn we zo weer terug’

Metteke Lubberts, Erik Haarman en hun kinderen Felin en Nils. Beeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant
Metteke Lubberts, Erik Haarman en hun kinderen Felin en Nils.Beeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant

De vakantie is officieel begonnen: een dag nadat het kabinet bekendmaakte dat het aantal besmettingen de pan uitvliegt. Maar op vakantie gaan ze toch, kamperen of gewoon op zuipvakantie, hoort de Volkskrant op een parkeerplaats bij grensovergang Hazeldonk.

De Ardennen

Dit had eigenlijk het jaar van hun droomreis moeten worden, vertellen Metteke Lubberts (34) en Erik Haarman (37). Toen hun dochtertje Felin (nu bijna 2) net was geboren, hadden ze het helemaal uitgedokterd: in 2021 zou zij nog net gratis kunnen vliegen, terwijl zoontje Nils (4) nog niet leerplichtig is. Het perfecte moment dus voor een lange campertrip door de Verenigde Staten buiten het seizoen. Maar ja, corona. Nu worden het twee weken in een stacaravan in de Ardennen. Ook leuk. ‘Ik heb nog nooit zoveel zin in de vakantie gehad als nu’, zegt Metteke zelfs. Wat ze gaan doen? Naar het zwembad, de speeltuin, beetje rondkijken bij de grotten rond Rochefort. Het dondert eigenlijk niet, zolang het uitzicht maar anders is dan dat van de zolderkamer in Zwolle waar Metteke nu al anderhalf jaar thuiswerkt. ‘Ze zijn streng hoor bij ABN Amro, we mogen maar zelden naar kantoor.’

Ze hebben hun eerste prik gehad, dus over kleurcodes en besmettingen maken ze zich niet al te veel zorgen. ‘En als er toch iets gebeurt, zijn we in een paar uur terug in Nederland’, zegt Erik. ‘Dat is dan weer het voordeel van België.’

Mijs, Bo, Jet, Noah, Annetje en Fenne. Beeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant
Mijs, Bo, Jet, Noah, Annetje en Fenne.Beeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant

Zuipvakantie

Ze slurpen van frappuccinos van de Starbucks bij grensovergang Hazeldonk en het is nu al feest met Mijs, Bo, Jet, Noah, Annetje en Fenne. Allemaal 16, behalve Annetje, die is pas 15. ‘Dus zij is als enige de hele week nuchter’, roept Noah, gevolgd door een collectieve schaterlach. Ja, want de alcoholgrens in België is dus 16, dat hebben ze goed uitgezocht, ‘waarom anders dacht je dat we naar Knokke gingen?’ Niet voor een weekje kamperen, nee zeg ben je gek, we zijn Gooise meisjes, een beetje luxe graag. Ze slapen in een appartement. Of nou ja, slapen?

Ze gaan er eigenlijk al van uit dat er een of andere virusvariant mee terug zal reizen naar Bussum, ‘dat was ook zo bij de club die terugkwam uit Albu’. (Pardon, Albu? ‘Albuféíra!!’). Ja, want zo werkt het dus, qua zuipvakantieplanning: in de vierde ga je naar Knokke, in de vijfde naar Albu, en in de zesde naar Cherso. ‘Dat doet iedereen in het Gooi’, zegt Bo. ‘En ook in Amsterdam-Zuid en Bloemendaal. Alle kakgebieden, eigenlijk.’
De dames hebben zich getest voor vertrek en de twee auto’s van de chauffeurende moeders liggen vol zelftests. Mocht er bij terugkeer een quarantaine nodig zijn, dan zal dat helaas niet gaan, want na dit weekje Knokke staan er meteen andere vakanties gepland. ‘Dus ik denk dat we die quarantaine dan maar overslaan’, zegt een van de meiden. ‘Lekker handig om dat tegen de krant te zeggen’, gilt een ander. En ze gieren het alweer uit.

Melké Katalanc, vrouw Filis en kinderen Elsa en Abel. Beeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant
Melké Katalanc, vrouw Filis en kinderen Elsa en Abel.Beeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant

Disneyland

Melké Katalanc (43) stroopt met gespeelde trots de mouw van zijn roze polo op: de pleister van zijn tweede prik zit er nog. Zijn vrouw Filis (45) moest flink rondbellen voor ze terechtkonden op de vaccinatielocatie in Meppel, een uur rijden vanaf hun woonplaats Hengelo. Alles voor de vakantie. ‘En dan komt meneer De Jonge er gisteren ineens mee dat een tweede vaccinatie pas na twee weken telt’, schampert Melké.

Ze rijden zo met dochter Elsa (9) en zoon Abel (12) door richting Parijs, waar Disneyland de eerste bestemming is. Waar ze vanavond slapen, weten ze nog niet. Filis werkt eraan, scrollend over haar telefoonscherm. Zo doen ze dat altijd, lekker op de bonnefooi en maar kijken waar je uitkomt. ‘En bevalt het niet, dan ben je zo weer weg.’
Regen druppelt neer op hun dienblaadje van de McDonald’s. Daar wilden ze nu juist van weg. Het aanvankelijke plan om naar de westkust van Frankrijk te rijden – Abel surft graag – is vanwege de belabberde weersvoorspelling alweer gewijzigd. Nu wordt het waarschijnlijk de zuidkust, met misschien een tussenstop in de Ardèche. Wat ze daar gaan doen? Melké: ‘Een beetje kayakken.’ Filis: ‘Oh ja, is dat zo?’ Elsa: ‘Kanoën is saai!’
Ze zijn kortom flexibel, en mocht er toch te veel coronagedoe zijn in Frankrijk, dan rijden ze desnoods door naar Italië, zegt Melké luchtig. Filis kijkt hem hoofdschuddend aan. ‘Nee joh, in Italië is het allemaal nog strenger. Daar moeten kinderen vanaf zes jaar een test.’ Melké: ‘Oh, dat weet jij dan weer.’

Eric Groeneveld en het gezin Sacré: Arjan, Jacoline en dochters Rense en Eva.  Beeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant
Eric Groeneveld en het gezin Sacré: Arjan, Jacoline en dochters Rense en Eva.Beeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant

De caravan

Erik Groeneveld (48) verwisselt naast de caravan zijn gympen voor een paar slippers. Hij is hier net afgezet op Hazeldonk en stapt zo in de auto bij het gezin van zijn jeugdvriend Arjan Sacré (49). Ze hadden vrijdag al zullen vertrekken, maar nog voordat Arjan, zijn vrouw Jacoline en hun dochters Rense (14) en Eva (16) de ggd-locatie in Drachten konden bereiken voor een sneltest, begaf de auto het. De garage fixte de dynamo in een dag, de sneltesten waren negatief, en nu zijn ze dan toch al bijna in België.

Erik is wel vaker met Arjan en Jacoline mee geweest op vakantie, ook al voordat ze kinderen hadden. ‘Toen lag ik nog tussen hun in, dat doen we nu niet meer.’ Deze vakantie slaapt hij in een tentje. ‘Ik hoef alleen mijn kleren mee te nemen, Arjan regelt alles.’
Tijdens eerdere trips zat Erik nog weleens achter het stuur. ‘Dat is dus één keer ducttape aan deze kant’, wijst Arjan op zijn caravan, ‘en één keer ducttape aan die kant.’ Nu mag Erik niet meer rijden.
Ze gaan dit keer naar de Franse Ardèche, drie weken op dezelfde camping. ‘Moet je kijken wat voor huishouden ik bij me heb’, zegt Arjan. ‘Ik heb geen zin om dat elke keer te verkassen.’ Hun vakantieritme doen ze altijd om en om: een dagje hangen, een dagje op pad. ‘Een beetje de toerist uithangen.’ Mocht het uit de hand lopen met de coronacijfers, dan zullen ze de drukke stadjes een beetje mijden. Verder maken ze zich niet druk. Of je nou daar voor je caravan zit, of in Nederland, dat maakt voor het besmettingsgevaar toch weinig uit?

Meer over