Wie steekt de lont aan?

De ingezonden brieven van woensdag 1 juni.

Een 55-plusser op zoek naar werk. Beeld anp
Een 55-plusser op zoek naar werk.Beeld anp

Wie steekt de lont aan?

Dat was toch weer schrikken. Doekle Terpstra: 'De honderden miljoenen die zijn geïnvesteerd om mensen aan het werk te krijgen hebben bijna niets opgeleverd. Tijd voor een sociaal contract.' (O&D, 31 mei) Dan lees ik vier kolommen polderpraat over de vastgelopen aanpak van de werkeloosheid, over tijd voor een nieuw evenwicht tussen economische en sociale belangen, over mouwen opstropen en voorsorteren van een sociaal arrangement voor een nieuw kabinet. En dat dan via een commissie van wijzen.

Doekle, hoe lang ben je uit de vakbond weg? Waarom wil ik mijn ogen niet geloven bij zoveel wensdenken? En al dat wensmoois verpakt in donzige werkwoorden: ontwikkelen, faciliteren, omarmen, zorgen voor, afspreken, bevragen, agenderen.

We hebben een harde realiteit: ouderen als collateral damage bij de neoliberale inrichting van ons werkleven. Deze tijd vraag om Greypeace! 50-plussers die opstaan tegen polderpraat en aandeelhoudersdenken. Die het niet meer pikken de paria's van onze werksamenleving te zijn. Die weer durven strijden. Wie steekt de lont aan? Al die afgeschreven 50-plussers hebben zijn oude vakbondshart meer nodig dan de goedbedoelde gedachtenscheet.

Hans Hattink, Amstelveen

Klaagneger

Grunberg noemt het gebruiken van het woord 'klaagneger' in het interview met Annabel Nanninga (O&D, 28 mei) een voorbeeld van primitief, infantiel schelden. Het zou slecht zijn voor het democratisch debat en 'de ondergang van de maatschappij' bespoedigen. Wat is Grunberg toch een sombermans.

Ik vond het interview verfrissend en relativerend. Het spelen met woorden en betekenissen ( klaagneger) lijkt me goed voor het maatschappelijk debat waarin verschillende groepen moeten leren zichzelf te waarderen, aan zelfreflectie te doen en hun identiteit te kunnen relativeren.

Brenda Reyerse, Amsterdam

Voetnoot

Soms maakt één voetnoot (Voetnoot, 31 mei over DSM-5, handboek van de psychiatrie) alles zo duidelijk dat je de rest van het boek niet meer hoeft te lezen.

Fernando Egas, Utrecht

U bent gestoord

In zijn voetnoot gaat Arnon Grunberg in op uitspraken gedaan door Annabel Nanninga, in het interview afgelopen zaterdag in de Volkskrant. Hij constateert dat het primitieve schelden wordt opgevat als een waardevolle bijdrage aan het debat en stelt de vraag of het infantiele schelden onder de vrijheid van meningsuiting valt.

Die vraag wordt door hem bevestigend beantwoord, maar naar zijn mening valt het ook onder DSM-5, handboek van de psychiatrie, onder de periodieke explosieve stoornis. Keurig verwoord, dat wel. Maar het is duidelijk: Annabel Nanninga mag zeggen wat ze wil, maar is een psychisch gestoorde.

Is iemand zonder kennis van zaken psychisch niet in orde verklaren niet hetzelfde als primitief, infantiel schelden? Met zijn uitspraak kwalificeert Grunberg zichzelf, in zijn opvatting, in dezelfde categorie als waar hij Annabel Nanninga plaatst.

Martien van Vilsteren, Leiden

Zieke democratie

Grunberg zegt dat schelden met een zieke democratie te maken heeft (31 mei). En de oorzaak ligt inderdaad in de redenen die J.J.L Derksen ('Nederlanders zijn de handrem kwijt') benoemt in de Brief van de dag van dinsdag. Uit mijn hart gegrepen.

Christine Beltman, Hengelo

Onderbuik en narcisme

Psycholoog Derksen haalt uit uit naar jonge ouders van nu. Mensen van mijn generatie dus, hoewel ik mij totaal niet herken in het door Derksen geschetste mensbeeld waarin de onderbuik en het narcisme regeren.

Vele moderne ouders met mij vinden het van belang dat onze kinderen leren vanuit zelfvertrouwen hun kansen te pakken in het leven en rekening te houden met anderen. Daarnaast geven we ze de ruimte zich met vallen en opstaan nuttig te maken, omdat ook opgroeiende mensen daar behoefte aan hebben.

Deze lessen leren ze niet alleen op school maar juist ook thuis, waar ze net als wij een belangrijke bijdrage leveren aan de sfeer en, bijvoorbeeld, het huishouden. Onze opvoeding is inderdaad ongetwijfeld niet perfect, maar wel bewust veel minder strak en streng dan vroeger, toen het, afgaande op de verhalen van de generaties voor ons, allesbehalve beter was dan nu.

Eva van der Meer, Utrecht

Lekker treinen

Er is flink geïnvesteerd in de sporen rond Utrecht Centraal. Gistermorgen reed mijn intercity echter gewoon weer achter een vertraagde stoptrein die voorrang had gekregen, waardoor ik mijn aansluiting alsnog miste.

Nicolien Lodeweegs, Ede

Minder ambities is oké

Keyvan Shahbazi beschrijft hoe hij ondanks het ambitieloze onderwijsklimaat in Nederland diploma na diploma behaalde (O&D, 31 mei). Zijn kinderen leert hij nu hetzelfde. Ambitie is voor hem geen vies woord. En je moet het beste uit jezelf halen en je stinkende best doen. Succes is voor hem doorzetten. Ik zou echter een lans willen breken voor 'gewoon' goed je best doen. Succes en ambitie zijn namelijk respectievelijk teller en noemer in de breuk die eigenwaarde is.

Eigenwaarde wordt kleiner wanneer het succes uitblijft, maar ook wanneer de ambities (te) groot worden. Eigenwaarde wordt groter door meer diploma's. Maar dat kan ook door sommige ambities te laten varen. Doe wat in je vermogen ligt, maar leg jezelf niet de druk op om altijd van dubbeltjes kwartjes te moeten maken. Zorg dat het betere niet de vijand van het goede wordt.

Pieter Barnhoorn, Leiden

Meer over