Wie niets met kunst heeft, leze dit niet

FLOORTJE ZWIGTMAN

Mag ik mij voorstellen? Ik ben een gesubsidieerde kunstenaar. Wellicht schrikt u nu even. Ze zijn dus inderdaad onder ons, deze wereldvreemde gemeenteleden van de Linkse Kerk die al jarenlang teren op uw met eerlijk Hollands zweet verdiende centen. Om u tevreden te stellen, zal ik u bekennen dat mijn laatste kunstwerk bestond uit een inmaakpot vol geaborteerde varkensfoetussen met gelakte hoefjes die ik tentoongesteld heb in Almere-haven. Als u geen belangstelling heeft voor de waarheid, mag u nu stoppen met lezen.

De waarheid is namelijk dat ik al tien jaar een hardwerkende zzp'er ben, de groep werkenden die in Nederland misschien wel de meeste uren maakt voor het minste geld. Als Zelfstandige Zonder Personeel moet ik zelf op zoek naar mijn opdrachtgevers, spaar ik zelf voor mijn pensioen en moet ik zelf mijn arbeidsongeschiktheidsverzekering regelen.

Ik behoor dus tot de mensen die de overheid het minst lastigvallen met zere pootjes en verzoeken om gesubsidieerde rollators. Ik ontplooi de nodige liberaal-zelfstandige initiatieven door zelf opdrachtgevers te benaderen en me hard in te spannen voor een goed resultaat, want prestatiebeloning is standaard in dit vak: wie goed werk levert, wordt namelijk vaker gevraagd. En bovendien lever ik een bijdrage aan de kenniseconomie waarin iedereen zoveel woorden maar zo weinig geld investeert.

Daarnaast schrijf ik boeken. Jawel, literatuur. Deze boeken hebben enig nut. Ze leveren een bijdrage aan de inkomsten van mijn uitgeverij en de boekhandels die ze verkopen. Ze hebben dus een bescheiden economisch belang.

Wellicht zou u graag zien dat ik in mijn weinige vrije uurtjes kleumend op mijn tochtige zolderkamer met mijn hartenbloed (want de inkt is op en ik kan me geen nieuwe veroorloven) een meesterwerk zit te pennen. Maar helaas, kwaliteit ontstaan zelden onder condities van tijd- en geldgebrek en ontbering. Kwaliteit vereist bezinning, herlezen en herschrijven, langzaam denken en langzaam werken. Slow Life. En hoezeer multitasken, informatie grazen en tweetpoëzie ook in de mode zijn, zo werkt het helaas in de Echte Wereld.

Dus ontvang ik een werkbeurs van het Fonds voor de Letteren. Niet omdat ik kunst produceer die zo elitair is dat alleen ik en een select clubje mede-subsidieverslaafden erin geïnteresseerd zijn. Niet omdat ik te lam ben om mijn eigen geld te verdienen. Maar zodat ik een tijdsinvestering kan doen die een product oplevert dat van aanzienlijk betere kwaliteit is dan wat ik te middernacht bij kaarslicht op mijn zoldertje bijeen zou krassen. Zodat ik boeken kan schrijven die de lezer tonen dat de werkelijkheid complex is, en veelkleurig. En dat de wereld groter is dan een Hollandse achtertuin. Maar misschien dat juist dat niet wilt horen. In dat geval zal ik u niet langer lastigvallen met de werkelijkheid.

Ik wens u een prettige dag, in uw eigen achtertuin.

undefined

Meer over