Wie kan de man in het geel iets maken?

De tweede vuistslag die Miguel Indurain zijn rivalen in de 82ste Tour de France toediende, kwam niet zo hard aan als de eerste....

Van onze verslaggever

SERAING

Verrassend en onstuitbaar was de aanval die Indurain zaterdag tussen Charleroi en Luik opende. Ingecalculeerd en minder groot dan verwacht de winst die hij gisteren in de tijdrit Huy - Seraing boekte. Toch lijkt de Tour wederom na één week beslist en kan de grote Zwijger uit Navarra met de handen losjes op het stuur via de Alpen, het Centraal Massief en de Pyreneeën naar het meer van Vassivière fietsen.

Als Indurain goed gemutst is, wil hij daar over krap twee weken nog een proeve van zijn bekwaamheid als tijdrijder afleggen. Zo niet dan volstaat wellicht één ritoverwinning voor zijn vijfde Tourzege in successie, een rijtje waar Anquetil, Merckx en Hinault niet aan kunnen tippen.

Eind deze week kan Indurain, in het eeuwige klassement van le maillot jaune, op gelijke hoogte komen met de Fransman die als eerste renner vijf keer de Tour de France won: Jacques Anquetil. Monsieur Chrono droeg in het begin van de jaren zestig in totaal 51 keer de gele trui. Indurain hulde zich gisteren in Seraing voor de 48ste keer in het geel. Eddy Merckx blijft ongenaakbaar, want de Kannibaal reed liefst 96 dagen in het meest begeerde wielershirt, zijn opvolger Bernard Hinault 78 keer.

Indurain wint zijn Franse ronden in de traditie van Anquetil, de tijdrijder voor wie de huidige Banesto-ploegleider Echavarri nog als knecht heeft gediend. Anquetil zette zijn rivalen op afstand in de solo-ritten tegen het uurwerk, precies zoals Indurain dat sinds 1991 doet.

Echavarri, voor wie Anquetil een wielerheilige is, heeft het machtige lijf van Indurain getraind tot een motor die zelden hapert. Lange tijd werd beweerd dat de immer zwijgende renner slechts uitvoert wat zijn meester bedenkt. Maar met het klimmen der jaren is Indurain zelfstandiger geworden en dat toont hij, zij het op schaarse momenten, ook in de koers.

Indurain laat zich steeds minder leiden door het rekenwerk van Echavarri en durft tegenwoordig zelf initiatieven te nemen. Vorig jaar geselde hij het peloton met een vernietigende demarrage op de Hautecam en zaterdag was er een prachtige, woeste vlucht over de Ardense heuvels.

Met die inspanning beloonde Indurain zichzelf voor een sterke eerste Tourweek waarin hij vrijwel voortdurend voorin het peloton was te vinden. Hij toonde aan dat de beslissing om Nijboer, zijn dienaar op het vlakke, thuis te laten een juiste was. Indurain is tactisch zo gerijpt dat hij zijn weg in een jagend peloton zelf wel kan vinden.

In de algemene rangschikking wordt Indurain na zijn dubbelslag in Wallonië gevolgd door Bjarne Riis en Evgeni Berzin, ploegmakkers in Italiaanse dienst. Op papier lijkt Gewiss-ploegleider Bombini in de luxe-positie te verkeren dat hij Indurain met twee wapens kan bestrijden, maar in de praktijk zal anders blijken. Riis en Berzin wensen niet voor elkaar onder te doen en hun twist om het kopmanschap kan Indurain in de bergen wat lucht verschaffen.

Van Rominger lijkt de gele-truidrager niets te duchten te hebben, want de wel erg vaak zeurende Zwitser stond zaterdagavond al fanatiek met de witte vlag te wapperen. Tony de Muis piepte dat zijn grieperige kinderen hem vlak voor de Tour een zere keel hadden bezorgd waardoor zijn weerstand zou zijn aangetast. Ook zijn motivatie was afgenomen, vertelde Rominger, en dat kwam omdat hij de Giro al had gewonnen en in de Tour niet zo nodig meer hoefde.

Tot zijn eigen verbazing wist de Zwitserse houder van het werelduurrecord de schade in de tijdrit van gisteren zelfs nog beperkt te houden. Maar Indurain liet hem fijntjes weten dat dat niet zijn verdienste was. Miguel de Grote had gewoon wat minder hard gereden omdat hij de rit naar Luik van zaterdag nog in zijn benen voelde.

Meer dan ooit is Indurain in Frankrijk zeker van zijn zaak. Eigenlijk was hij dat al voor de Tour getuige een spectaculaire fotosessie in de weekendbijlage van de Catalaanse krant El Périodico. Indurain liet zich gewillig portretteren in een geel kostuum dat de krant voor hem op maat had laten maken. De fraaie foto's spraken voor zich. Indurain presenteerde zich als el hombre amarillo, de man in het geel en keek er bij alsof hij wilde zeggen: wie kan mij nou iets maken. Vermoedelijk niemand.

Jaap Visser

Meer over