Wie in New York Michael Jackson cd's wil kopen, moet naar Harlem

Gijsbert Kamer

Net terug van het Apollo Theater in Harlem. De New York Post wist te melden dat er twee dagen lang binnen allerlei herdenkingen zouden plaatstvinden.

Het was er behalve erg warm ook erg gezellig buiten voor de deur van het legendarische theater. Voor de entree liggen bossen bloemen foto’s en andere artikelen die iets te maken hebben met de relatie tussen de King Of Pop en zijn fans.

Maar het ziet er niet naar uit dat de deuren, zoals aangekondigd, om twee uur open gaan. Blijkt ook niet waar, zo vertelt een beveiligingsman van de Apollo me, als ik me tussen vooral zwarte mannen en vrouwen van 10 tot 60 jaar, naar de ingang begeef. Dinsdag van 11.00 tot 16.00 uur zal de Apollo zijn deuren openen pas dan wordt er binnen ook herdacht.

Wat al die mensen dan buiten doen? Dansen en zingen, gewoon spontaan op muziek die uit een gettoblaster komt. Niet zo heel jonge mannen demonstreren de dansjes waarmee Jackson zo beroemd werd, en dat heeft wel iets ontroerends. Ik heb de laatste dagen veel naar Jackson gekeken (vooral CNN pakt heerlijk uit met goede docu’s en talkshows) en hoe goed hij als songschrijver en zanger ook was: die dansjes waren minstens zo invloedrijk.

Leuke buurt trouwens rond de Apollo in Harlem. Overal staan kleine stalletjes vol ongetwijfeld illegale merchandiser van Jackson en overal klinkt zijn muziek.

Gisteren informeerde ik in Other Music, een van de weinige nog overgebleven cd-winkels op Manhatten waar ik eventueel nog terecht kon voor Michael Jackson cd’s.

Nergens, was het antwoord. De paar winkels waar nog mainstream-cd’s verkocht worden (daar hoort Other Music niet bij. Hun bestsellers zijn deze week de nieuwe Dirty Projectors en Tortoise, ze hebben nooit een cd van Michael Jackson op voorraad gehad) zijn elektronica-handels als J&R en boekenzaken als Barnes And Nobles. Daar had vrijdagmorgen al een rij gestaan, in een kwartier was er op Manhattan geen Michael Jackson cd meer te krijgen.

In Harlem wel hoor. Vijf Michael Jackson cd’s voor slechts 10 dollar. Weliswaar zelfgebrand en zonder hoesje (even verderop voor een dollar meer trof ik ze met gekopieerde hoesjes), maar wie ineens de drang had Michael Jackson cd’s te draaien, kon dankzij de handelaren op de 125ste Straat in hun behoefte worden voorzien.

Raar trouwens. Die behoefte om nu ineens cd’s van de overleden held te willen kopen. Heeft iedereen Thriller niet al? Zijn de oude lp’s niet al vervangen? Ik begrijp het niet helemaal. Met geen stok zijn we meer een platenzaak in te krijgen. In New York is het bijna vergeefs zoeken naar een cd van een gewone mainstream artiest als Bruce Springsteen. Alle megastores zijn verdwenen. Alleen speciaalzaken in hiphop, jazz, 2e hands en indies zijn met een beetje moeite nog te vinden.

Dan gaat Michael Jackson dood en wil iedereen toch nog een cd van hem.
Raar volk zijn we toch.

Alleen op iTunes is zijn muziek verder niet uitverkocht. De Amerikaanse verkoopcijfers ken ik niet, maar dankzij download is Michael Jackson weer met 7 albums in de Britse charts terecht gekomen. Hoogste notering is Number Ones op 1. Ook staan er maar liefst 43 nummers van hem in de ‘single’ top 200, bijna een kwart.

Zelf doe ik het hier met Spotify, waar zijn albums gewoon te streamen zijn. Alleen het Jackson 5 repertoire en de liedjes die hij bijvoorbeeld met Paul McCartney maakte, zijn niet te streamen.

Wat doe ik trouwens in New York, vraagt u zich misschien af. Ik ben hier om Diana Ross te interviewen. Dat was tenminste de bedoeling toen afgelopen donderdagochtend het aanbod kwam. Een phoner leek de Volkskrant niks, als ze dan toch eindelijk iets wilde zeggen, dan wel face-to-face.

Dat kon, al wilde de Entertainment Group die met het voorstel kwam het niet voor ons betalen (logisch, dat doen we ook liever zelf, bovendien moesten Albert Verlinde ook nog laten overvliegen, in de business class, gok ik).

Na lang wikken en wegen, toch geboekt. Het was inmiddels donderdagavond en toen ging Michael Jackson dood.

Dat interview ging dus niet door, zo hoorde ik vrijdagochtend al om negen uur. Diana was naar LA gevlogen om de familie bij te staan.

Mijn vlucht kon echter niet meer worden overgezet, want ik had een zo goedkoop mogelijk ticket gekocht. Ook het hotel was een aanbieding die meteen betaald moest worden.

Als ik niet was gegaan, was ik toch al het geld kwijt geweest. Dus maar wel gegaan. Heerlijk al die kranten met Jackson-verhalen in het vliegtuig gelezen. Ben weinig cynisch ‘Wacko Jacko’ geleuter tegengekomen. Die Jackson heeft echt bij iedereen iets weten te raken.

Ook de Guardian en New York Times hadden schitterende beschouwingen. De New York Times had gisteren een originele foto op de voorpagina: rouwende mensen voor 02, de Londense zaal waar de 50 shows zouden plaatsvinden.

The Guardian had onder meer een voor haar doen nu eens niet tegendraads stuk van Germaine Greer. Erg raak vond ik de volgende passage:

‘It’s all very well for Madonna to be cranking out tour after tour. As she could neither dance nor sing at 25 no one is going to mind that she still can’t do it at 50. But to see Michael Jackson faking it, would have been heartbreaking.’

Zo is het. Wanneer je nu al die beelden van die geniale moves van de King Of Pop weer ziet, is het nauwelijks voor te stellen dat hij volgende maand ook nog maar een fractie van die brille had kunnen tonen.

Misschien is het maar beter dat hem en ons een afgang is bespaard. Nu overheerst bij de meeste mensen die ik heb gelezen, gehoord en gezien, vooral de gedachte aan zijn enorme kwaliteiten. Kwaliteiten waar iedereen van jong tot oud, arm en rijk, blank en zwart van genoten heeft.

Hij was echt de grootste. Niemand heeft een zo breed draagvlak in de popmuziek gehad als Jackson, dat is me nu wel duidelijk.

Mooi ook hoe Greer haar stukje besloot.

‘The surprise is not that we have lost him, but that we ever had him at all.’

Meer over