Wereldkampioene wenst vooral cool, calm en collected over te komen Torrence behaalt eerste titel van formaat op 100 meter

In Olympisch Barcelona had ze in furieuze betogen een belangrijk deel van de internationale atletiektop aangeklaagd, maar als snelste vrouw ter wereld wenste Gwendolyn Lena Torrence gisteravond vooral cool, calm en collected over te komen....

JAAP VISSER

Van onze verslaggever

Jaap Visser

GÖTEBORG

Gwen Torrence verloor drie jaar geleden de Olympische 100 meter-finale en ontstak in woede. De nummer vier riep dat haar rivales, kampioene Devers voorop, de kluit belazerden en aan de dope waren. Vijf dagen later haalde Torrence haar gram met een victorie op de 200 meter. Maar haar grieven wilde zij, ondanks de sportieve genoegdoening, graag herhalen.

Torrence repte van de ratten die in iedere mens schuilen en dat die ratten in de atletiek ongehinderd voortrennen. Ze schilderde haar geliefde sport af als een zwaar verslaafde die hoognodig diende af te kicken. Dus de vraag of de nieuwe wereldkampioene op de 100 meter, de opvolgster van de vermaledijde Devers, al had kunnen vaststellen of de junk aan een ontwenningskuur bezig was, was zo vreemd nog niet.

Maar marketingdeskundige Hunt vond het uit commercieel oogpunt verre van verstandig dat Torrence andermaal een tirade ten beste zou geven. De onberispelijk gekostumeerde manager wenste dat zijn cliënt het imago zou voorwenden van de grote kampioene: zelfverzekerd, maar ook charmant en vol respect voor de verslagen concurrentie. En zo geschiedde.

Maar de ware Torrence kwam toch even tevoorschijn toen zij haar vuisten balde bij het maken van een compliment aan de internationale atletiekfederatie. 'Ik heb het gevoel dat de bestuurders serieus pogen het gebruik van doping uit te bannen, maar er zullen altijd atleten blijven die het opnemen tegen het controle-apparaat en het apparaat ook weten te verslaan. Dat is een frustrerende conclusie, ja.'

Torrences eerste titel van formaat op de 100 meter noemde zij het resultaat van het voltooien van een lange tocht over een bijna onbegaanbaar pad. Haar moeilijke jeugd in een onvervalst getto, het soms wanhopige gevecht om erkenning, de ruzies met coaches en atletes die haar bitsheid en arrogantie verweten, hebben haar ziel bijna vereeld.

'Niets en niemand is nog in staat mij in het leven uit balans te krijgen. Ondenkbaar dat ik mij door een atlete op de baan laat wegdrukken', sprak Torrence nadat zij de Jamaicaanse Ottey en de Russische Privalova had weerstaan. 'Ik ben gehard door het leven en mijn mentale kracht is daar onverwoestbaar door geworden.'

Dat zij luttele uren voor de WK-finale een halve eindstrijd moest afwerken met haar grootste rivales deerde Torrence allerminst. Haar gedachte was: laat Ottey en Privalova zich maar druk maken om die indeling, ik loop gewoon rechtdoor naar de finale.' Zich opwinden over de nieuwste, gecomputeriseerde startapparatuur die al zoveel sprints vroegtijdig had afgebroken, deed zij evenmin.

Dat ook de eerste start van haar halve finale als vals werd beschouwd, verstoorde haar concentratie in geen enkel opzicht. Torrence focuste zich perfect op haar race die zij, voor Ottey en Privalova, won in de snelste tijd van het seizoen: 10,84 seconden.

Irina Privalova had zich evenwel als eerste losgemaakt van de startblokken en haar ontspannen uitlopen deed vermoeden dat zij de Amerikaanse favoriete in de finale serieus zou kunnen bedreigen. Maar de Russische bezitster van het Europese record (10,77) aarzelde op het moment waarop het er werkelijk toe deed. In de titelrace kwam Privalova later op gang dan Torrence die zich de meest stressbestendigste van het veld toonde. Door haar fenomenale stuwkracht bleef zij buiten bereik van de achtervolgers.

De score van 10,85 seconden die haar, met een licht briesje in de rug, de wereldtitel bracht, vond Torrence acceptabel ook al was opnieuw duidelijk geworden dat de 10,49 van Florence Griffith ook het wereldrecord van het jaar 2000 zal zijn. Maar de snelste vrouw ter wereld van het moment maalt daar niet om, omdat zij weet dat het een gedrogeerde Flojo was die in 1988 de mijlpaal zo waanzinnig ver weg heeft gezet.

Torrence wenst gelukkig te zijn met de wetenschap dat jezelf afbeulen vandaag de dag toereikend is voor het behalen van Olympisch goud of een wereldtitel. Haar triomf in Göteborg, waar Ottey in 10,94 tweede en Privalova in 10,96 derde werden, beschouwt ze daarom als een geweldige stimulans voor de Spelen in Atlanta, de plaats waar zij woont en waar zij volgend jaar het goud wil delven dat drie jaar terug voor Devers was.

De Olympisch kampioene op de 100 meter diende zich in Göteborg te beperken tot de hordensprint, die zij zondagavond won. Het wedstrijdschema, dat een dubbelslag op de 100 meter vlak en die met obstakels, onmogelijk maakte, is voor Torrence aanmerkelijk gunstiger.

Op de 200 meter zal zij zich deze week opnieuw kunnen meten met Ottey en Privalova, terwijl beide estafettenummers (4x100 en 4x400) zelfs een uniek vierluik mogelijk maken.

Jarenlang trainde Torrence vooral op de 200 meter omdat die afstand uitstapjes naar de 100 en 400 meter mogelijk maakte. 'Maar nu richt ik mij volledig op de 100 meter omdat die afstand het meest tot de verbeelding spreekt. Olympisch sprintkampioene worden, is het hoogste wat je in atletiek kunt bereiken. Zo'n glorieuze titel heeft een onwaarschijnlijke aantrekkingskracht, zelfs op mij, terwijl de benen uit je lijf rennen voor mij toch echt niet het gewichtigste op aarde is.'

Want, en die verklaring kon de goedkeuring van de instemmend knikkende manager Hunt wegdragen, ze wilde nog wel even gezegd hebben dat haar zoontje Manley het belangrijkste van alles is.

'Sinds die kleine man er is, voel ik geen druk meer als ik atletiek bedrijf. Druk zal ik alleen nog maar voelen als ik dat mannetje niet zou kunnen voeden, kleden of onderdak bieden.'

Meer over