Wennen

Je hoopt er stiekem toch een beetje op, bij terugkeer van vakantie: misschien zal alles anders zijn, mooier wellicht. IJdele hoop – alles is hetzelfde gebleven op tv....

Tussen de verzengende stroom van herhalingen door trakteerde de TROS zaterdag het volk als vanouds op tobbedansen in Stedenspel; er is niets veranderd sinds het oeroude Spel zonder grenzen van Barend Barendsen op de NCRV.

In Popstars (SBS 6) blijkt de benoeming van Marc-Marie Huijbregts als jurylid dus ook al geen hogere ironie, maar gewoon bittere ernst. Zijn rol bestaat er voornamelijk uit elke kandidaat met half open mond aan te horen, en uit te roepen: ‘Goed hoor!’ – ook wanneer de aspirant-ster er duidelijk naast zat of elk ritmegevoel leek te ontberen.

De opmerkelijkste verandering schuilt in Zomergasten. In het opzichtige verlangen gesprek van de dag te blijven was het voor het eerst dat presentator Jelle Brandt Corstius de ‘hashtag’ meldde waarmee twitteraars elkaar konden vinden.

Maar de grootste innovatie lijkt te schuilen in de gestage ontmythologisering van Zomergasten, die vorig jaar al werd ingezet. Met een gastenlijst (Jan Marijnissen, Maarten ’t Hart, Paul Verhoeven) die je doet afvragen of die niet al vijftien jaar geleden aan de beurt waren geweest, lijkt de pretentie en ambitie weinig verder meer te reiken dan een avondje onderhoudende tv te maken.

Dat bleek al uit de opening door Jelle Brandt Corstius, die sprak over ‘de favoriete tv-avond’ van Maarten ’t Hart. Dat moet een hele opgave zijn geweest: het ‘geestelijke éénpittertje’ (aldus diens vader) ’t Hart gaat doorgaans om negen uur ’s avonds naar bed, en vindt ‘radio een veel beter en mooier medium’ dan televisie. ‘Meer dan een stem heb je niet nodig.’

Vorige week verzorgde Marijnissen een onderhoudende tv-avond, gisteravond liet ook Maarten ’t Hart een redelijk originele keuze aan fragmenten zien. Een stukje Radio Days van Woody Allen, de film Le Ballon Rouge die ’t Hart ooit in de Cineac zag, wat kerk, wat muziek, en de nodige biologielesjes die uitmondden in parende mollen en stekelbaarsjesporno.

Brandt Corstius hoort zijn gasten ogenschijnlijk ontspannen en met ontwapenende nonchalance aan. Hij doet zich niet beter voor dan hij is: vorige week wist hij niet wat een misdienaar is, nu bleek de schrijver K. Norel hem onbekend. Komt hij mee weg.

Toch wreekt zich het gebrek aan diepgang tot nu toe. Zomergasten hebben mij altijd het meest bekoord wanneer zij verrasten met colleges over hun specifieke vakgebied of hun hoogstpersoonlijke manier van kijken. Daarvan is weinig meer overgebleven. Zomergasten is momenteel vooral het afwerken van een lijstje tv-fragmenten, nauwelijks meer een interview met een rode draad.

Op zijn best onderhoudende tv, meer niet. Het is toch even wennen.

Meer over