Weinig vrijen

'Het hoeft niet lekker te zijn als het maar veel is.' Dat zei de boer na een dag hard werken op het land....

Onze nachten zijn al een tijd kort en slopend. Vlak na de bevalling was het nog tegen twaalven naar bed. Maar al snel bleken we beiden niet aan onze broodnodige slaapuren te komen. Poepluiers verwisselen, speentje weer in z'n mondje stoppen en de honger stillen; dat waren onze nachtelijke bezigheden die onze kringen rond de ogen deden verdiepen. Na kwart over vijf 's ochtends kwam er sowieso van slapen niets meer terecht, laat staan van eens een keer lekker vrijen.

Door de zware nachten gingen we steeds vroeger naar bed. Vaak was het al om negen uur. Als ik dan toch echt een keer zonodig moest vrijen dan maar even vlak voor het slapen gaan. Alleen aftrekken. Meer was er niet bij. En met moeite. En bijna nooit.

Gisterochtend liepen we voor het eerst sinds tijden weer eens met zijn tweeën door het bos te wandelen. Ons zoontje op de crèche. Eindelijk hadden we even een lief moment voor elkaar. Dat kwam niet vaak meer voor, vond ik. Dat was mijn kans. Voorzichtig aftastend probeerde ik haar zover te krijgen om vanavond te gaan vrijen. Zonder problemen zei ze: 'Ja. . ., maar dan gaan we wel vroeg naar bed.'

Mijn dag kon niet meer stuk. Opgewekt maar nog slechts voor enkele uren onbevredigd, verstreek de dag. 's Avonds werd ik door een vriend gebeld om gezellig de kroeg in te duiken. Lekker vroeg beginnen, zodat het geen nachtwerk zou worden. Daar was ik wel voor te porren. Ik ging akkoord met zijn voorstel. Ik had de telefoon nog niet neergelegd of . . . . Shit!!!

Ik keerde me naar mijn vriendin. Zij had onze kroegafspraak gehoord. 'Eigen schuld', zei ze. 'Had je maar niks af moeten spreken', kwam er nog eens achteraan. Ik zei: 'Kun je niet nu even. . . .?' 'Nee', was haar antwoord resoluut. 'Ah?', kermde ik, 'met de hand dan?' 'Morgenavond', zei ze, 'om negen uur'. 'Ah, toe?', probeerde ik nog een keer, 'nu even'. Het antwoord bleef 'nee'. Seksueel onbevredigd bedronk ik me tot diep in de nacht. Het was toch wel gezellig.

Teun Romijn, Amsterdam

In NL schrijven lezers over hun huiselijk leven. Dit is aflevering 243.

Meer over