Weg uit de zeepbel

Drie broers met een streng religieuze achtergrond vormen met hun neef de groep Kings of Leon. 'We mochten geen tv kijken, niet met meisjes zwemmen en geen rockmuziek luisteren.' Inmiddels is de schade ingehaald....

Leuk, zo'n promotiereisje door Europa, zeker als het eindigt met een paar dagen Parijs. Maar de broers Followill willen toch vooral naar huis. Naar moeder Followill, die ze als altijd zal verwelkomen met haar geweldige, gekruide stoofschotels en (haar specialiteit) enorme cajunsteaks, de beste van heel Tennessee. Ze maakt er drie verschillende toetjes bij: voor elke broer zijn lievelingsdessert. 'Dat doet ze altijd als we thuiskomen na een tournee', zegt Nathan, de oudste. 'Ze zegt vaak dat we wat dikker moeten worden. Dat we meer moeten eten. En gezonder.'

Je kunt je iets bij de zorgen van moeder Followill voorstellen. De morsig ogende, graatmagere broertjes zijn een bezienswaardigheid in de straten van Parijs. Ze lijken zo weggelopen uit een cowboyfilm, of een rockband uit de jaren zeventig, met hun lange haren, cowboylaarzen en dunne spillebenen, gestoken in net iets te strakke jeans. Caleb (de broer na Nathan) rookt er ook nog een dikke sigaar bij.

Samen met hun neef Matthew Followill (gitaar) vormen Caleb (zang/gitaar), Jared (bas) en Nathan (drums) de rockband Kings Of Leon. In 2003 debuteerden ze met het album Youth & Young Manhood, dat vooral een groot succes was in Engeland, waar de Amerikaanse plattelandsjongens als culthelden werden omarmd. In Londen hebben ze inmiddels lijfwachten nodig. Maandag verschijnt de opvolger, Aha Shake Heartbreak. Het Kings Of Leon-geluid heeft iets hips, omdat het zo kaal en rechttoe-rechtaan is opgenomen, maar het ademt tegelijkertijd een ouderwets, wat belegen 'southern rock'-gevoel. Alsof Lynyrd Skynyrd geprobeerd heeft te klinken als The Strokes.

De onooglijke Kings Of Leon brachten de baarden en snorren terug in de rockmuziek. Het was hun handelsmerk, maar inmiddels heeft iedereen behalve Nathan zijn gezicht weer geschoren. Zanger Caleb: 'Ik zal eerlijk zijn: het speelde wel mee dat de meeste vrouwtjes niet zo van baarden en snorren houden.'

Pas nu hun gezichten weer onbehaard zijn, realiseer je je hoe jong de Followills zijn. Nathan, de oudste, is nog maar 24 jaar. Jared, de bassende benjamin, is net 17 geworden.

Kings Of Leon bestaat tweealf jaar, maar op tournee zijn ze al hun hele leven. Vader Followill was evangelist. Een United Pentecostal-voorganger, om precies te zijn, permanent op tournee langs kerken en bijeenkomsten in het gebied tussen Memphis en Oklahoma City. Hij trad er op met live-muzikanten (in van die bands deed Nathan zijn eerste ervaring als drummer op) en gold binnen de Pentecostalgemeente als een regionale beroemdheid. Naar hem, Leon Followill, vernoemden de broers hun band. Ze woonden tot 1998 op de achterbank van zijn auto. Een vaste verblijfplaats hadden ze niet. Ze volgden thuisonderwijs per post.

Nathan: 'Diensten van de Pinkstergemeente zijn heel wild en uitgelaten. Wist je dat Aretha Franklin een Pinkstergemeente-meisje was? Tijdens de optredens van mijn vader vloog het zweet in het rond. Het waren pure rockshows. Maar de kerk was ook beperkend. We zijn opgegroeid in een zeepbel: we mochten geen televisie of films kijken, niet met meisjes zwemmen en geen rockmuziek luisteren, al was mijn pa een ex-hippie die wel eens stiekem een bandje van de Stones, Lynyrd Skynyrd of de Allman Brothers opzette.

'Mensen denken vaak dat we grote fans van die bands zijn. Maar we kennen hooguit een paar liedjes. Tot een jaar of zes geleden hadden we eigenlijk geen benul van rockmuziek, en al helemaal niet van hoe je een rocknummer moest maken.'

In 1998 scheidde moeder van vader Followill, die kort daarvoor was ontslagen en de kerkgemeenschap de rug had toegekeerd. Over hun vader willen de broers nu alleen nog kwijt dat ze hem 'niet meer zien'. Zelf besloten ze ook maar eens uit de zeepbel te treden en het echte leven te ontdekken. Ze verhuisden naar Nashville om een band op te richten, terwijl ze ondertussen de kost verdienden met het werk dat zoveel jongens in Tennessee doen: Caleb zat in de bouw, Nathan schilderde huizen. Nathan: 'Als het morgen over zou zijn met het succes van de band en ik weer moest gaan schilderen, dan zou ik dat met veel plezier doen.'

Het debuut Youth & Young Manhood was vooral de nae rockplaat van een stel jongens dat pas een maand uit de voeten kon met een gitaar, en eigenlijk niets had meegemaakt waarover ze konden zingen. Nathan: 'Slechts een paar van de songs op het eerste album zijn waar gebeurd. Andere zijn jeugdverhalen van mijn vader, die nogal de beest heeft uitgehangen voor hij predikant werd. Of het was pure fantasie. We zongen over de werkelijkheid zoals we dachten dat hij was. We hebben bijvoorbeeld een liedje over een ontmoeting met een travestiet, terwijl we er nog nooit hadden gezien toen we het schreven.'

Inmiddels wel?

Matt: 'Ik zal het je sterker vertellen: van ons, en ik noem geen namen, heeft nog niet zo heel lang geleden per ongeluk met een travestiet gezoend in een club!'

Ze gieren het uit. Ja, de Followills hebben de schade in noodtempo ingehaald en houden zich nu in ruime mate bezig met zaken die God verboden heeft. De afgelopen twee jaar, vooral op tournee, hebben ze zo ongeveer alle soorten drank en drugs uitgeprobeerd die er maar te vinden zijn. En seks, natuurlijk, daar weten ze inmddels ook alles van. Met grote, goudeerlijke ogen verschaft de 17-jarige Jared inzicht in het puntensysteem dat de band op tournee hanteert. Dat zit zo: neuken is drie punten, pijpen twee en zoenen plus bijhorend gerotzooi punt. 'Ik sta bovenaan', zegt Jared triomfantelijk. 'Ik heb al elf punten! Nathan heeft er pas vier. Als ik wil, haal ik vhet eind van het jaar de twintig.'

Maar eerst is het tijd om wat toeristische attracties in Parijs te bekijken. Ze bezoeken het graf van Jim Morrison op begraafplaats P Lachaise. En daarna de Eiffeltoren. Helemaal naar de top gaan ze, met de lift, en op de terugweg nog even langs de souvenirshop. Als ze naar buiten komen, blijken ze, zonder het van elkaar te weten, alle drie een doos Eiffeltoren-chocolaatjes te hebben gekocht. Voor moeder.

Meer over