Column

Wees gerustgesteld: we kunnen dit alleen maar winnen

En nu moet ik van alles. Meer dan ik onthouden kan. Uit eten, dansen, een biertje pakken op een caféterras en, ook al is het snertweer en blijf ik het liefste thuis, ostentatief joie de vivre uitstralen, want anders winnen de terroristen.

null Beeld afp
Beeld afp

Ik mag mij en de ander niet uit elkaar laten spelen, klinkt al twee dagen uit de radio, al vind ik het al moeilijk genoeg om mij en mezelf niet uit elkaar te laten spelen, want daar zijn ze op uit.

Ik moet blij zijn met de Nederlandse wijkagent en de reclassering, want die zorgen ervoor dat ze hier niet kunnen toeslaan. Er wordt in dit kader gespot over softe toestanden en theedrinken, zo hoorde ik op tv in de misschien wel beste aflevering die Pauw in zijn jonge bestaan maakte, maar de wijkagent en de reclassering zitten in de haarvaten van de Nederlandse samenleving, weten daardoor waar mogelijke aspirant-moordenaars zitten en zouden zo hebben meegeholpen aan het verijdelen van aanslagen. (Ik riep nog 'Wat voor aanslagen? Waar?' naar het tv-toestel, maar ze luisterden niet).

Ik moet denken aan de mensen in Beiroet, want daar was afgelopen donderdag een dubbele bomaanslag, opgeëist door IS, in een buitenwijk waar tientallen willekeurige mensen die op willekeurige wijze hun leven aan het leven waren, werden vermoord. In The New York Times werd ik op de vingers getikt door een Libanese arts: 'Toen mijn mensen stierven, nam geen enkel land de moeite zijn monumenten te verlichten in de kleuren van onze vlag. Toen mijn mensen stierven, was de wereld niet gedompeld in rouw. Hun dood was [...] iets dat nu eenmaal gebeurt in DAT deel van de wereld.' Heel even voelde ik me schuldig, minimaal een paar minuten, maar aan de kleuren van de Libanese vlag googelen kwam ik niet toe,want ik moest nog zoveel.

IS geen IS meer noemen, maar Daesh. Want door ze een Staat te noemen schijn je ze de erkenning te geven waar ze op uit zijn en door ze islamitisch te noemen schijn je de brug met de goedwillende islamieten op te blazen. Het is ongetwijfeld een boeiende discussie, maar of ze er minder aanslagen door gaan plegen als we ze Daesh gaan noemen, lijkt me twijfelachtig.

IJver liever voor de totale vernietiging van de godsdienstwaanzinnige massamoordenaars en criminelen, schreef de één voor, wat me een prima beginnetje leek. Juist níét, zei een ander, want terroristen vernietigen probeerde George W. Bush ook en toen zaaide hij overal chaos.

Wanneer het eigenlijk-hebben-de-Amerikanen-het-gedaan-argument opduikt, is het tijd iets nuttigers te gaan doen en omdat iedereen op reportage is in Parijs, ging ik op reportage in mijn eigen huis. Er bleken grote vragen te leven onder de jongste inwoners. Wat is een terrorist? Zijn ze ook boos op ons? Blijft Disneyland Parijs dicht?! Waarom maken terroristen zichzélf dood als ze juist ándere mensen dood proberen te maken?

Enkele reacties op de pogingen tot antwoord: 'Als je gelooft dat je naar de hemel gaat met een bom op je buik, ben je heel erg dom.' 'Als ze me dwingen een jurk en doeken aan te doen, sla ik ze keihard op hun bakkes.'

Toen was ik gerustgesteld: dit kunnen we alleen maar winnen.

Meer over