Weer op mezelf

Toen ik 's avonds de sleutel in het slot van mijn flat stak, werd ik door een vreemd opgewonden, blij gevoel overmand....

In mijn uppie danste ik door de huiskamer en zong met UB 40 mee. Gek, dat je na 27 jaar huwelijk weer zo'n blij gevoel kan hebben. Kinderen van 30, 26 en 24 de deur uit, huwelijk was al jaren huilen met de pet op. Seks ging alleen nog maar als ik me eerst een flink stuk in mijn kraag had gedronken. Wat zou ik nu eens gaan doen? TV zappen zo lang als ik wil. Kan ik nu lekker doen, geen hinderlijke opmerkingen meer, die eigenlijk alleen maar overbrengen: 'Ik houd je in de gaten'; 'Denk maar niet dat je ongemerkt je gang kan gaan'. Op Teletekst op de adultpagina de escortservice met een paginagrote advertentie. Zou ik? Waarom niet?

'Met de Escortservice', meldde een doortastende middelbare vrouwenstem. Ik stamelde eerst wat, maar vooruit, de klant is koning nietwaar, dus ik ging van start: 'Heeft u iemand die een beetje jong, strak in het vel en niet dik is?' In één klap alles waar ik al jaren alleen maar verlekkerd naar had kunnen kijken. 'O jawel, Monica', zei de escort-regelaarster. Geroutineerd lepelde ze de maten van Monica op. Het leek me wel wat. 'Hoeveel kost het?', vroeg ik. 175 Gulden voor een uur', werd er kwiek geantwoord.

Dat leek me wel een redelijke prijs, dus ik zei: 'Laat maar komen.' Maar zo gauw ging dat niet. 'Mag ik uw telefoonnummer?', vroeg ze streng, 'dan bellen we u eerst terug'. Eerst dacht ik: waarvoor is dat nu weer nodig, maar natuurlijk, stom van me, zo'n check is nodig. Na drie kwartier opruimen, ijsberen en van elf hoog hitsig naar beneden turen of de Monica-expres al in aantocht was, werd er plotseling gebeld. Ik had niks aan zien komen. 'Met Monica', klonk het door de intercom. 'Het is de elfde verdieping', riep ik gedienstig. 'Oké', klonk het.

Daar was ze dan. Tenger, geblondeerd kort haar, best een aardig gezicht, maar een beetje ordi-kleren. Zwart nylon bloesje, zwarte stretchbroek en afgetrapte schoenen met sleehakken en net iets te veel goud op haar kleren en aan het lijf. Ze wilde wel iets drinken, zat naast me op de bank, rookte een sjekkie en we praatten wat. Na de financiële afhandeling kwam ze vlot terzake. Ze was wel een beetje bijterig, maar ik vond het wel spannend om te ondergaan hoe ze dat aan- en beetpakte. Ik denk dat ze me een brave klant vond. Toch kon je merken, dat ze er zelf niet opgewonden van werd, want echt gesmeerd ging het niet, zal ik maar zeggen. Maar ja, je kunt nu eenmaal niet alles in het leven hebben en op een gegeven moment zat de stemming er bij mij toch goed in en kwam ik vreugdevol klaar.

Na deze voor mij zo gelukkige afloop verwijderde ze geroutineerd het condoom van mijn pik en legde er voor het weggooien een knoopje in om te verhinderen dat de kwade sappen zich ongecontroleerd in het afvalemmertje zouden kunnen verspreiden. Een soort after sales-service. Want wat we als mensheid ook ondernemen, er ontstaat altijd rotzooi, die het milieu belast. Wie weet komt er nog wel eens een groene escortservice! Centraal inzamelen van alle dichtgeknoopte condooms en dan daar na opwerken weer een nuttige bestemming aan geven! Maar wat? Elastiekjes? Nieuwe condooms?

Ik kon zo gauw niks beters verzinnen. Monica had geen boodschap aan deze overpeinzingen, rookte nog een sjekkie, telefoneerde naar haar chauffeur, wilde nog een kusje (op haar wang) en vertrok, op naar de volgende klant.

Ik schonk mezelf nog eens in en en keek peinzend naar het lege glaasje en de twee uitgedoofde peukjes, die ze had achtergelaten.

Ben Stork, Rijswijk

In NL schrijven lezers over hun huiselijk leven. Dit is aflevering 239.

Meer over