WEEKBLADEN

Elsevier wijdt zich aan zijn lezers door ze te beschrijven, De Groene laat ze aan het woord, HP/De Tijd laat ze nietszeggend niets zeggen....

Onbedoeld ontwikkelt een gesprek met Robin de Vilder, 'meesteroplichter' volgens De Telegraaf, pijnlijk ontnuchterde wildebras naar eigen zeggen, zich tot een zinnebeeldige geschiedenis. Want De Vilder was een van de vele yuppen die de optiebeurs op kwamen stormen, 'klappers' maakten, Ferrari's kochten, en omlaag tuimelden. Maar weinigen zo diep als De Vilder.

Voorbeeldig verhaal over schuld en boete. Hoe De Vilder 9,3 miljoen leende van een toevallige zakenpartner, 5,5 miljoen verspeelde, en tot op de huidige dag moet bloeden. Een oplichter is hij niet, slordig was De Vilder wel. De zakenpartner

wist drommels goed dat er gespeculeerd werd. Hij wist alleen niet dat het zo grof ging. Ik leefde heel ruim en ik ben veel te gemakkelijk met zijn geld omgegaan.

Behalve de uit de kluiten gewassen, jaarlijkse literatuurbijlage voor scholieren (wél: wie zijn de schrijvers en recensenten die ertoe doen; niet: hoe lees ik een lijst bijeen?), bevat VN de tekst van een tv-gesprek dat Bouterse in eigen land voerde. Helemaal Bouta. Van de prins geen kwaad, provocerend:

U gaat schrikken wat hieruit zal komen: op een bepaald moment heeft Nederland als drugsstaat, als narcostaat, gebruikgemaakt van ons land om zaken uit te voeren, illegaal, voor de staatskas.

En uiteraard het verkiezingsprogramma van de PvdA. Jos de Beus, de hoogleraar die vier jaar eerder zo'n beetje de complete tekst schreef, had het volgaarne met wat meer 'fantasie' gezien:

Een goed verkiezingsprogramma is als een Zwitsers zakmes.

Sterk in vrouwen die onbekommerd bevestigen wat ze niet willen bevestigen: vooroordelen bijvoorbeeld. Sharon Dijksma, PvdA en jongste kamerlid ooit, blijkt weinig meer te zeggen te hebben dan dat ze als bestuurslid van Bart de Graaffs nieuwe omroep 'Hilversum op z'n grondvesten (wil) doen schudden'.

Tatum Dagelet en Jennifer de Jong (met Girl Power-tandpastaglimach bij SBS 6) ontpoppen zich als onbeduidende marketingtools.

De schier onvermijdelijke Sylvia Tóth moet opdraven in een stevig gefundeerd verhaal over vrouwen 'aan de top'. Alles bij het oude: mannen halen vrouwen binnen als 'excuustruus', vrouwen haken af als ze kinderen krijgen, zijn goed in dienstverlening en slecht in 'mannendingen'. Een topvrouw:

Je moet altijd professioneel blijven. Nooit tijdens een minder aangenaam gesprek in huilen uitbarsten.

Portretjes van vijftig representanten van de 'Doe Generatie', ook wel patat-generatie. Volgens Elsevier vooral nuchter en zelfbewust - geknipt voor het naar jongere lezers hunkerende Elsevier. Het meest opvallende is dat ze er voor beginnende dertigers zo oud uitzien. Op fotomodel Lonneke Engel na, maar die is mooi sinds 1979.

Verrassend van eenvoud: de duizenden verdragen die Nederland sluit. Van vuurtorens in de Rode Zee tot het onderhoud van de Crombachernbeek. In negen van de tien gevallen kraait er geen haan naar, gaat het parlement stilzwijgend akkoord, en geven we stukjes zelfstandigheid weg, zonder te weten wat wel al weggegeven hébben.

Oók lezen: Walter Godefroot, ploegleider van Telekom:

De wielersport is een geschikt medium voor heldenlevens. In principe moet dat de Duitsers aanspreken.

Na de val van de Berlijnse Muur, zegt Rosenmöller (GroenLinks), 'heeft rechts een maximale poging gedaan zijn gelijk voor de eeuwigheid binnen te halen'. Of dat gelukt is, wil De Groene weten. Gesprek dus met wat het linkse alternatief moet zijn: Marijnissen (SP), Van Duijn (Groenen) en Rosenmöller.

Geen moment spannend. Want Van Duijn slaapt in Ruigoord (de anderen niet), Marijnissen vindt dat groen rood is, en Rosenmöller is te leep om zich klem te laten zetten, hoewel hij daar als oppositieleider het eerst voor in aanmerking komt.

Ook een zinnenprikkelend interview met schrijver Dirk van Weelden. De romanfiguur van zijn nieuwe boek Orville is 'een karikatuur' van hemzelf, maar soms lijkt Van Weelden een karikatuur van Orville. Lézen dus. Eerste zin:

In 1976 was ik erg in de war, in 1986 was ik heel erg in de war en in 1996 ben ik weer in de war geweest.

Hoe zat het ook alweer met kerkasiel? Pakweg sinds de oude Grieken? Zolang het politici te zeer schaadt om vluchtelingen bij het altaar vandaan te slepen, is kerkasiel springlevend, schrijft HN in een drieluik vol historisch-theoretische fundamenten. Eerste zin:

In de middeleeuwen was kerkasiel een bekend verschijnsel.

Henk Blanken

Meer over