WEEKBLADEN

Bij gebrek aan andere gemeenschappelijke noemers: de Groene is het enige blad dat deze week een heel themanummer uitbrengt. Onder een wat weidse titel: De triomf van de multiculturele samenleving....

HENK STRABBING

DE GROENE Onderdeel van het themanummer over onze multiculturele samenleving is een artikel over filmmaker Pim de la Parra, inmiddels omgeturnd van macho tot zachtmoedig taoïst. Hij vertrekt vandaag voorgoed naar zijn geboorteland Suriname. Pim werd ooit miljonair met het roemruchte Blue Movie, maar zijn (en Wim Verstappens) produktiemaatschappij Scorpio Films ging vervolgens failliet aan commercieel minder geslaagde produkties. Hij wil uiteindelijk in Suriname sterven. En nog films maken? Tamelijk twijfelachtig. De la Parra:

De film waardoor ik geïnspireerd raakte om zelf films te gaan maken, was Fellini's 'La Strada'. Toen was ik zestien jaar. Zwartwit, en met zo'n mooie melodie. Ik dacht: dat kan ik ook. Mijn grootste teleurstelling was dat 'Wan Piepel' niet hetzelfde succes had als 'Orfeu Negro'. Ja, ik ken mijn klassieken. Wel vijftienduizend speelfilms heb ik gezien toen ik nog gratis naar de bioscoop kon. De term 'filmgek' komt van mij, in Skoop, het filmtijdschrift dat ik met Gied Jaspars heb opgericht.

Schrijfster Ellen Ombre blijft vooralsnog in Nederland, ook al blijft Suriname trekken:

De wens om terug te gaan, al is het maar voor even, blijft. Het is sterker dan een aantal jaar geleden, maar m'n huis staat hier. Ik vind Amsterdam een van de meest geciviliseerde steden van de wereld, ik voel me hier thuis. Hoe het in Staphorst of in Waddinxveen is weet ik niet. Ik heb geen groot-Nederlands gevoel, behalve wat de taal betreft. Ik verlang naar Suriname, naar de tropen vooral, de warmte, de geuren, een soort gelijkmatigheid.

ELSEVIER Het hoofdpakket aan artikelen gaat over beleggen. Hoe lang duurt de beurshausse nog, nu de markt zo nerveus is? De kenners zijn verdeeld.

Als een sprookje: Maaike Widdershoven(27) uit Oss werd opeens de ster van Joop van den Endes musical West Side Story. Over Joop wil Maaike alleen maar goeds kwijt. Maar van die andere mogul der vaderlandse amusementsindustrie, Henk van der Meyden, moet ze bepaald minder hebben:

Ik werd gebeld door 'Privé'. Ze wilden me in een beautyspecial. Wat is dat dan, vroeg ik. Het bleek dat ze wat goeie foto's wilden maken met daaronder een korte quote. Mij werd toegezegd dat ik de quotes van tevoren mocht lezen. Dat is natuurlijk niet gebeurd. Het ging ook niet om een journalistieke benadering. Bij de fotograaf kwam ik er pas achter dat ik erin was geluisd. Er werden alleen reclame-foto's gemaakt voor het make-upmerk Revlon. Daar krijgt Cindy Crawford een jaarsalaris voor, ik dus niks. Foute boel.

HP/DE TIJD Ook hier een hele rits omslagverhalen, getiteld 'De Marokko-connectie', met het ware verhaal omtrent de Nederlandse hasjbusiness, zoals de schrijvers die bijeensprokkelden in het Rif-gebergte, Tanger en het Spaanse Marbella.

Gerard Reve promoot de toneelbewerking van De Avonden en legt uit waarom hij daartoe van zijn nederige stulp in België helemaal naar Maastricht is gereisd:

Een mens kan niet alles doen wat hij wil. Eigenlijk word ik van alles wat hier gebeurt beroerd en zou ik op het podium willen roepen: 'Dood, dood, ik wil dood', dat zou een mooi staaltje improvisatietheater opleveren. Maar het is een prachtig script en dat gezelschap heeft mij F-zoveel hiervoor betaald, dus het zou wel heel honds zijn om te zeggen: ik mag niet komen van de dokter, ik heb nog maar acht maanden te leven. Dat is mijn mentaliteit niet.'

HN-MAGAZINE Nico ter Linden, voormalig predikant van de Amsterdamse Westerkerk, vertelt de bijbel na. Ontdaan van oud roest, zoals misverstanden, kwalijke interpretaties en onduidelijkheden. Wat wilde de dominee precies?

Een kinderbijbel voor volwassenen schrijven. Zoals een oud schilderij in een museum aan waarde wint als je iets van de voorstelling en de maker weet, zo gaat een bijbelverhaal leven als je de achtergrond kent. Het boek is zó niet voor consumptie geschikt. Ik heb de verhalen herverteld met verhelderende en actuele krullen erbij. Veel verhalen, want als je een kleine selectie maakt, mishandel je ze.

VRIJ NEDERLAND Eindelijk is het boek er dan, Barbara Smits Heineken, een leven in de brouwerij. Ook al had Freddy het dolgraag tegengehouden. Drie jaar lang voerde de nukkige, oude bierbrouwer oorlog tegen zijn biografe. Barbara Smit:

Hij dacht dat hij mij wel kon inpalmen met zijn charme, hij heeft nooit echt willen meewerken. In Nederland is het dan kennelijk gewoon om zo'n boek niet te schrijven. Veel journalisten, ook mensen die prachtige onderzoeksjournalistiek bedrijven, zeiden tegen me: hoe durf je door te gaan? Dat vond ik vrij schokkend. Die vrijheid is in Nederland kennelijk minder ontwikkeld dan in andere landen.

Henk Strabbing

Meer over