WEEKBLADEN

Veel CDA en weinig genade. Elsevier laat de partij lijden aan 'overbodigheid', VN doet vrolijk over 'het sociale gezicht', De Groene voert een bittere Aantjes op....

VRIJ NEDERLAND

Ook zonder nominatie of gewonnen Booker Prize, noteert VN, was er reden voor een gesprek met Arundhati Roy. Dinsdagavond, toen VN al naar de persen schoof, ontving de Indiase schrijfster warempel de belangrijkste Britse literaire prijs voor haar debuutroman, hier verschenen als De God van kleine dingen. Weekbladmakers zijn dankbaar voor zulke momenten van genade.

India, zegt Roy tegen Kristien Hemmerechts, deugt niet helemaal. In een land met zoveel talen, dialecten en godsdiensten schoffeer je altijd wel iemand, zeker als een boek het succes heeft van haar debuut (wereldwijd een half miljoen exemplaren verkocht). 'India leeft in verschillende eeuwen tegelijkertijd. Wat je ook doet, er zal altijd iemand opstaan die je aanklaagt', zegt Roy.

Het gaat niet alleen over het boek. Zij zien mij als iemand die is ontsnapt. Ze weten dat ik verhoudingen heb gehad. Er moet mij een lesje worden geleerd.

Elders constateert VN dat het niet vanzelfsprekend is als CDA-lijsttrekker De Hoop Scheffer uitentreuren herhaalt hoe verguld hij is met zijn eigen partijprogramma (want hevige ruzies gingen daaraan vooraf). En krijgen onthullingen over videobanden en politieonderzoek een hilarisch vervolg: een Amsterdamse officier van justitie zou nogal bloot zijn gefilmd in een seksclub; aan de speurtocht naar die tape zou het gewone boevenvangen even ondergeschikt zijn gemaakt.

Ook: wonderbare wegen van Michel van Rijn, schelm en handelaar in kunstschatten. Hoe een kerk op Cyprus werd leeggejat, en Van Rijn besloot de iconen en fresco's jaren later 'terug te geven'.

Heel leesbaar: rellerig interview met acteur Rupert Everett (My Best Friend's Wedding).

Ik word misselijk van verhalen dat iemand voor een rol honderd boeken heeft gelezen, en jaar lang tarwekiemen kauwt of gaat mediteren in een klooster.

ELSEVIER

En nog maar eens een groot onderzoek. Nu naar de honderd snelst groeiende ondernemingen. Die genereren banen en kunnen Nederland terugbrengen in de Top-10 van meest welvarende landen. De eerste drie: Philips-spruit ASML (apparatuur voor het maken van computerchips), softwarehuis Baan, en Metterwoon (onroerend goed).

Handig zo'n lijst, héél handig, maar het flankerende verhaal lijkt vooral zo gruwelijk lang omdat zulks hóórt bij uitputtend onderzoek.

Veel leesbaarder is de wijze waarop Elsevier het imago van het CDA fileert: hoe de partij 'amechtig vaste grond onder de voeten (probeert) te krijgen', maar 'als middenpartij elke functie (heeft) verloren'. Geen nieuw inzicht, wél amusant.

DE GROENE

Leon de Winter, auteur van de aan stukken gescheurde roman De hemel van Hollywood, verbaast zich over de weerzin die hem en collega Joost Zwagerman ten deel valt.

Zo'n Helga Ruebsamen die samen met Hanneke Groenteman zusterlijk op Joost z'n hoofd ging zitten kakken! Dat drankorgel uit Scheveningen ging daar meedoen met Groenteman!

Groot is De Winters neiging op 'bekken' te slaan, rustgevend de gedachte dat hij straks Nederland verruilt voor Hollywood.

Tikje milder, evengoed verhelderend is Willem Aantjes (mede-aanstichter CDA) over de wijze waarop zijn partij Heerma opzij schoof. Bitterlijk over De Hoop Scheffer:

Ik houd niet zo erg van fractievoorzitters die hun standpunten aanpassen aan hun functie.

HN-MAGAZINE

IJler kan een themanummer niet zijn: zeven stukken over 'nieuwe heiligheid'. Hoe en waarom het sacrale toch weer overal opduikt. Postmoderne bedevaartplaatsen als De Meer (voorheen Ajax) en het bruggetje van Bartlehiem. Is zelfs een term voor: topolatrie.

Zeven verhalen over heiligen, heiligenlevens en het hunkeren naar rituelen als zoveelste poging die al maar sneller veranderende samenleving te doorgronden.

HP/DE TIJD

Dat lukt beter met een reportage over drank en geweld. Veel straatgeweld ruikt naar drank, maar daarmee heb je nog geen causaal verband te pakken. Niettemin: een kwart van de studenten is eventjes alcoholist, jongeren drinken steeds jeugdiger steeds meer en als het tegenzit duurt het even voordat 'we' onze drankzucht echt onder controle hebben.

Tot besluit nog wat CDA: impertinente vragen aan de vier vrouwen onder de eerste tien op de lijst: hoe het bijvoorbeeld voelt om 'excuus-Truus' te zijn. Flauwe vraag, zeggen ze. Om vervolgens keurig te vallen over hanig gedrag in de Tweede Kamer (maar niet 'bij ons' in de fractie), en verder vooral nadrukkelijk onnadrukkelijk te zijn.

Henk Blanken

Meer over