WEEKBLADEN

Prinsjesdag werpt deze week zijn schaduw vooruit in de bladen. Hoe is de macht in Den Haag ruimtelijk verdeeld? Hoe paars is de politieke pers?...

DE GROENE

Mondriaan was een zeer middelmatige schilder

En dat is nog de vriendelijkste kwalificatie die Bob van der Goen, auteur van het vijf jaar geleden verschenen boek Nooit meer Mondriaan, uit in de Groene. Hij noemt Mondriaan een 'calvinistische oorwurm' die ideeën plagieerde en eigenlijk tegen de kunst ageerde. En natuurlijk was hij 'fout', constateert Van der Goen:

De obsessie met hygiëne, die je bij Mondriaan ook overal aantreft, was zoals we weten een trekje dat in het fascisme op geheel eigen wijze werd uitgewerkt.

De Groenes omslagverhaal, over 'de duistere gangen van het RIOD', belooft meer dan het waarmaakt. Het blijft hangen in - deels oude - insinuaties. Bovendien is de dubbele moraal inzake goed en fout storend. Aantjes, die zijn val dankt aan de RIOD-onthulling van zijn Waffen SS-lidmaatschap, deed 'niet veel meer dan de post rondbrengen in Duitsland'. En is dus eigenlijk goed. Terwijl oud-RIOD medewerker Van der Leeuw, die een minder heroïsch oorlogsverleden heeft dan waar hij prat op gaat (maar nadien wel jaagde op 'foute' Nederlanders), enthousiast voorzien wordt van het stempel fout. Dit maakt de Groenes pleidooi voor een waardenvrije Geschiedenis van het Koninkrijk tijdens de oorlog, niet sterker.

HN-MAGAZINE

Islamitische scholen worden vaak meteen geproblematiseerd zonder dat daar aanleiding voor is, stelt W. Shadid, hoogleraar interculturele communicatie, in HN. Dat ze de integratie belemmeren, is helemaal onzin.

Integratie is een inhoudsloze, politieke term.(. . .) Het wordt te pas en te onpas gebruikt om bepaalde beleidsmaatregelen tegen te houden of in te voeren.

VRIJ NEDERLAND

De politieke pers is te braaf geworden. Wat erger is: ze laat zich manipuleren en ligt ademloos aan de voeten van Paars. Met deze kritiek maakte VN een rondgang langs oudgedienden en jongere journalisten aan het Binnenhof. Het resultaat geeft een aardig inzicht in veranderende journalistieke mores. De pers is niet minder kritisch, maar de toenemende concurrentie eist zijn tol, aldus een oudgediende.

De Haagse journalistiek is van een grote haast en hijgerigheid geworden. Als er nieuws is, als mensen bloed ruiken, er misschien koppen rollen, tuimelt iedereen over elkaar heen.

HP/DE TIJD

De tijd is rijp om de monarchie af te schaffen! Met veel passie probeert republikein Hans van den Bergh in HP/De Tijd de argumenten vóór behoud van het Oranjehuis te weerleggen. Zo vindt hij verering op historische gronden absurd.

Alleen de Britten zijn doorgaans geneigd overgeleverde instituties te continueren zonder er vraagtekens bij te zetten, zodat de rechters daar nog moeten lijden onder hun warme pruiken en er zelfs nog een betaalde functionaris schijnt te zijn die iedere dag over zee gaat uitkijken of de Noormannen er niet aankomen.

Dankzij het aardgas zijn wij een rijk land. Maar hebben we die rijkdom niet te snel verspeeld? HP/De Tijd poogt de discussie over de wijze waarop wij op het gas interen, nieuw leven in te blazen. Maar dat valt niet mee als het gas niet echt op wil raken.

ELSEVIER

Misschien moet je zeggen dat de autochtone Nederlander door een lange periode van, noem het, welvaart en beschaving, week is geworden. Hij is angstig voor geweld geworden.

De Amsterdamse politiecommissaris Jelle Kuiper toont zich in Elsevier tegelijkertijd realistisch en relativerend. Allochtone jongeren komen uit een hardere cultuur. Dus ja, dat botst weleens.

Verder brengt Elsevier een plattegrond van de macht in politiek Den Haag. Veel interieurtekeningen van ruimtes 'waar de camera's niet komen' , die neigen naar bladvulling. Want hoe interessant is het om te weten dat het bureau van de koningin in haar werkkamer de vorm van een boon heeft? De opmerkelijkste conclusie is dat toen iedereen nog geloofde in een planmatige overheid, het onderkomen van ambtenaren en politici sobertjes was. Nu de overheid zich realiseert dat zij de markt slechts wat kan bijsturen, worden honderden miljoenen gespendeerd aan de ministeries. Een andere conclusie die er wezen mag:

Ministers en kamerleden zijn niet zo heel veel anders dan de rest van de Nederlandse burgers.

Mirjam Prenger

Meer over