WEEKBLADEN

De Kamer debatteert volgende week over de prestatiebeurs: studenten moeten minder lummelen. Hoe lang deden politici over hun studie? Bij D66-fractievoorzitter Wolffensperger duurde het dertien jaar....

Maar dat kun je wel van alles zeggen uit de jaren zestig, het heeft geen zin om daarin te blijven hangen. Zo kan het niet meer.

VVD-Kamerlid Nellie Verbugt deed zeven jaar over haar studie planologie. Had sneller gekund maar dat lag niet aan haar. Anderen zakten voortdurend, gaven de docent de schuld en dan lag de faculteit weer maanden stil. En dan die onzincolleges als marxistische visie op de planologie.

Ik heb ook veel geleerd over Indianengemeenschappen in Zuid-Amerika. Het heeft nooit mijn belangstelling gehad, maar het was verplicht, hè.

Architect Piet Blom ontwerpt veel voor de prullenbak. Veel ideeën, weinig opdrachten. En nu is er ook nog van alles mis met zijn visitekaartje: de kubuswoningen in Rotterdam lekken.

Een schande is het gewoon. Dit sluitstuk van de wederopbouw in de Rotterdamse haven werd gebouwd met een halve portemonnee.

Vier schrijvers aan een ronde tafel babbelen wat over hun werk. Wat wil de schrijver? Wat is lichtheid en wat is zwaarte? Zegt Ronald Giphart:

Literatuur is toch in eerste instantie een nutteloos tijdverdrijf. Wiskunde heeft wèl zin, want daarmee kun je leren gebouwen te maken.

Wie is de pyromaan van Ede? De Groene levert eerst een eigen daderprofiel en laat vervolgens deskundologen aan het woord. Psycholoog Ameling van het Pieter Baan Centrum weet dat bij pyromanen de twee pijlers van het driftleven, agressie en seksualiteit, worden onderdrukt:

Het verbaast me ook niet dat dit in Ede speelt, want zoiets gebeurt vaak tegen de achtergrond van een strenge religieuze moraal.

'Mijn niet-broer', noemt uitgever Wouter van Oorschot zijn broer Guido die dertig jaar geleden zelfmoord pleegde. Wouter werkt nu aan een boek over zijn broer:

Als mijn boek klaar is, zal ik een broer hebben in plaats van een niet-broer.

Columnist Van Lennep (sinds kort bij Het Parool) levert mooie teksten over goede manieren. En wisten we dat het gezamenlijk genieten van de maaltijd tot geluk leidt?

Wij denken dat het gezin de hoeksteen van de samenleving is. Nee dus. Eten is de hoeksteen.

Prins Claus vindt hij een ontzettend leuke man. Die durft tenminste.

Weet je wat ik Claus van harte zou gunnen? Het land van de vriendschap. Zoals ik dat zelf meemaak in de Herenclub. Waar de terugkeer naar de kinderachtige praat en naar het onbedaarlijke lachen is toegestaan.

Het omslagartikel handelt over het toelaten (en weigeren) van vreemdelingen tot het 'fort' Europa. In relatieve zin krijgt Nederland de meeste verzoeken tot asiel te verwerken. Europarlementariër Wiebenga wijst op de beeldvorming:

Als minister Pronk roept, zoals hij deed in 1993, dat er zonodig nog jaarlijks honderdduizend vreemdelingen bij kunnen, dan is dat binnen enkele dagen in Ghana of Sri Lanka bekend.

Dat gezeur over vreemdelingen, Amsterdams burgemeester Patijn is het zat. Amsterdam wordt almaar afgeschilderd als 'een soort caravanserail, een soort mediterrane stad' waar tientallen etnische groeperingen elkaar naar de strot vliegen. Valt allemaal reuze mee.

Wil de VVD een maximum stellen aan het aantal op te nemen asielzoekers? Dat zullen we als steden zelf wel bepalen. En als je dat maximum bereikt, doen we dan de Muiderpoort dicht? Wat is dat voor onzin, dat kan toch niet!

Journalist/schrijver Martin Schouten kreeg een prijs voor zijn in de Volkskrant gepubliceerde serie Kleur. Interviews met allochtonen, het taalgebruik van de gesprekspartners werd natuurgetrouw weergegeven. Het Nederlands van buitenlanders vindt Schouten 'jazzy'. Niettemin: veel boze brieven, dat de geïnterviewden voor schut werden gezet en zo. Schouten:

Taalgebruik zegt ook vaak iets over het karakter van mensen. Iemand leert een taal zoals zijn karakter is.

Een reportage over Palm Beach waar de extreem rijken zo graag een liefdadigheidsbal mogen organiseren. Prins Charles was er ook eens en verwonderde zich:

Ik heb nog nooit zoveel mensen gezien met vijftigjarige gezichten en negentigjarige lichamen.

Marcel van Lieshout

Meer over