WEEKBLADEN

Verrukkelijk jubelnummer van De Groene (want sedert 1877), waarin de hoofdredacteur van zijn lezers met 'tabee' en van zijn eveneens vertrekkende directeur met 'mazzel en brooche' afscheid neemt....

VRIJ NEDERLAND

Amusante misser: Dirk Scheringa, 'selfmade tycoon' uit West-Friesland, voorzitter van AZ, en door de afdeling Opmeer naar voren geschoven voor de Tweede Kamer, haalde het niet. Maar het verhaal over hem was al goeddeels geschreven, vanuit dat andere perspectief: waarom vond CDA-voorzitter Hans Helgers toch die botte kaasmakerszoon zo aardig? De ondernemer wordt snedig getypeerd. Een oud-werknemer:

Dirk lijdt aan het Van der Valk-complex: hij denkt dat de hele wereld op hem staat te wachten, te beginnen bij het CDA.() Dirk geilt op publiciteit. Maar als hij het menselijk gezicht van het CDA moet verbeelden, is de partij mooi in de aap gelogeerd.

Dat begreep Helgers ook. ELSEVIER

Twee keer zo voluminueus als de concurrentie, niet in de laatste plaats vanwege een tientallen pagina's lange 'studententest'. Je hebt studenten en niet-studenten, en tussen die twee gaapt een wereld van verschil. De student is tolerant, soms bevlogen, maar ook een ambitieus en berekenend individu. De niet-student is, jawel, minder tolerant maar meer begaan met minima.

Is er dan niets dat alle jeugd bindt? Jawel, ze zijn allemaal behoorlijk Oranjezind, en ook voor bijna honderd procent voor gelijke kansen voor mannen en vrouwen.

Henk Koning, liberaal en president van de Rekenkamer, kan zich beschaafd opwinden. Dat minister Zalm van Financiën wat te vlot roept dat de Nederlandse bijdrage aan de Europese Unie te hoog is.

Een land dat zo lang nettoprofiteur van Europa is geweest, hoort een andere toon aan te slaan.

HP/DE TIJD

Voor de televisiefabriek van John de Mol schrijft Haye van der Heyden steeds vaker onder pseudoniem. Met gepaste weerzin. Baantjer bijvoorbeeld. Ze kunnen het krijgen zoals ze het hebben willen, zegt Van der Heyden, die zijn eigen naam gebruikt als hij zich niet schaamt. Voor het toneelstuk Lopende vrouwen bijvoorbeeld. Maar dan komen die akelige critici:

Vaak is het alleen de Volkskrant hè, maar daar hebben ze last van hetzelfde euvel als bij de VARA: links lullen, rechts vullen.

HP/De Tijd ontdekt dat 'wij' de buren weer hebben ontdekt. Hoe het buurtleven opbloeit, we elkaar weer groeten, samen 'heel plezierig' aan de barbecue gaan. Zegt de niet te vermijden socioloog:

Er bestaat de latente bereidheid tot contact en eventueel hulp (). Gedurende het ik-tijdperk lag het samenleven voor een deel stil.

DE GROENE

Lezers van De Groene, noteert Van Amerongen in zijn laatste rubriekje Contrapunt, zijn 'anders': aardige intellectuelen vooral. Zijn zinnen over hoe ze vroeger waren zijn zo mooi, dat je bijna heimwee krijgt:

het soort dat ik op bruiloften en partijen placht te beschrijven als geflipte kanunikken uit de magische vierhoek Nijmegen-Tilburgen-Eindhoven-Oss, maar die hebben De Groene, sinds deze krant een politiek van redelijk radicalisme en libertaire openheid tracht te praktiseren, allang de rug toegekeerd.

Ook directeur Constant Vecht gaat weg, en Van Amerongen zelf schrijft over die 'baas van een stervensarm dagblad'. Elders nóg een stuk van de hoofdredacteur: een gesprek met de 78-jarige bedrijfsadviseur en medewerker van de Wall Street Journal Dirk Horringa. Die kon in de zakenkrant - en nauwelijks hier - zijn boodschap kwijt dat het met de Nederlandse economie niet zo goed gaat als wordt gedacht. Staatsschuld en werklozental zijn veel hoger dan Kok doet voorkomen, stelt Horringa.

Het is gewoon een door de overheid in september 1996 internationaal rondgetoeterde hype.

Verder onder veel meer beschouwingen over 120 jaar Groene, en de de nieuwe spelling. Ook De Groene, 'van plan het ongewenste kind zo laat mogelijk in het bestaan in te passen', spelt voortaan 'maffia'.

HN-MAGAZINE

Bijna helemaal over Duitsland dat al weer een tijdje verenigd is en over een maand of wat de achtste verjaardag van de Val van de Muur viert. 'Hoog tijd voor een bezoek.' Reportages over de positie van immigranten (integratie in Duitsland beter geslaagd dan in Nederland), over de kerk (crisis), en over het grote Duitse freischwebende denken (dito).

Het themanummer leunt op bespiegelingen die een halve eeuw teruggrijpen (Volkswagen, Mein Kampf, het Zeppelinveld met de onverteerbare tribune in Neurenberg), maar biedt ook een interview met de Oost-Berlijnse publiciste Daniela Dahn. Die laat zich als ex-DDR-bewoonster niet 'criminaliseren'.

De DDR is ten onder gegaan op het moment dat het leuk begon te worden.

Henk Blanken

Meer over