WEEKBLADEN

John Major in het crisisberaad over Bosnië: 'We moeten menen wat we zeggen en vastbesloten zijn te doen wat we zeggen.' Maar wat zeiden ze, de zestien landen die vrijdag aan de besprekingen over Bosnië deelnamen?...

THE ECONOMIST

Alleen het Britse weekblad The Economist ziet een positieve ontwikkeling in de val van Srebrenica en Zepa, en straks wellicht toch ook Gorazde. De val van de oostelijke Moslim-enclaves, die in de vijandige Servische omgeving weinig overlevingskansen hebben, kan leiden tot een nieuw verdelingsplan voor Bosnië, waarmee de Serviërs en Bosniërs vrede zouden kunnen hebben. Er is echter een aantal onzekerheden, vergeet The Economist niet te melden.

Het weekblad verdiept zich verder in het wedervaren van Oekraïne. In het jaar dat de Sovjet-Unie instortte, publiceerde de Wereldbank een rapport waarin stond dat Oekraïne de mogelijkheden heeft zich te voegen bij 'de rijkste landen ter wereld'. Toen enkele jaren later de inflatie gierde, de nationale munt waardeloos was, het nieuwe parlement vol zat met communisten, en de hervormingen een lachertje waren, citeerde The Economist een regel uit het Oekraïense volkslied: 'Oekraïne is nog niet dood.'

Het blad wil dit harde oordeel terugnemen. Onder leiding van president Leonid Koetsjma zijn de voedsel- en energieprijzen geliberaliseerd, de subsidies voor landbouw en industrie gekort, daalde de inflatie van 72 procent in november naar 5 procent in mei, en steeg het gemiddelde loon naar ruim 75 gulden per maand. Niet veel, maar wel driemaal meer dan in januari.

Maar gaat het nu goed in Oekraïne? Nee. De regering in Kiev had voor eind dit jaar achtduizend grote ondernemingen willen privatiseren, maar tot nu toe zijn er nog geen tweehonderd onder de hamer geweest. Het weerbarstige parlement heeft een lijst van 6100 'strategische' ondernemingen, waaronder bakkerijen, opgesteld die niet mogen worden verkocht. Op de beurs van Kiev staan maar vier aandelen genoteerd. De buitenlandse investeerders komen mondjesmaat. Een zo'n investeerder: 'De wet verandert hier elke maand, elke week, elke dag. Niemand weet wie wat bezit.'

De privatisering van de agrarische sector (Oekraïne als graanschuur van Europa) is gestrand op de onwil van de communisten in het parlement en hun corrupte collega's in het land. Toch verwacht The Economist heil voor de toekomst, juist vanwege de sloomheid van de Oekraïeners en hun provincialisme.

DER SPIEGEL

Het Duitse blad Der Spiegel spit verder in de belastingperikelen die Steffie Graf en/of haar vader over zich hebben afgeroepen. Zo moet de deur van het pand Museumplein 11 in Amsterdam tot voor kort een brievenbus hebben gehad van de firma Sunpark Sports BV. Sunpark Sports had ook brievenbussen in Florida en op de Bahama's. Daarheen vloeide tweederde van de sponsorgelden voor de tennisster. Tegenwoordig is dat niet meer zo. Vader Peter Graf schijnt zich tegenwoordig handje-contantje te laten betalen door sponsors, toernooibazen en zelfs de Duitse Tennis Bond.

De organisatoren van toernooien zeggen Peter Graf steeds te hebben voorgehouden dat de betaling van startgelden keurig in de boekhouding verschijnt en dat het daarom onnodig is 'om als een drugskoerier door het land te reizen'. Peter Graf: 'Maak je geen zorgen om mij. Ik ben de beste belastingdeskundige van Duitsland. Bovendien word ik door heel boven gedekt.'

Met de omslag, en het bijbehorende artikel loopt Der Spiegel vooruit op 6 augustus, de dag dat vijftig jaar geleden de eerste atoombom, Little Boy, op Hiroshima het aanzien van de wereld veranderde.

TIME

'Yasser Arafat is deze dagen een erg treurige man. Hij straalt een gevoel van hulpeloosheid uit en wordt sneller dan ooit kwaad. Hij wordt snel een oude man', zegt een medewerker van de PLO-leider na een jaar beperkt zelfbestuur in de Gazastrook en Jericho. De hoge verwachtingen zijn weggeëbd. In plaats daarvan is er georganiseerde anarchie, corruptie en autocratie. 'We hebben hier een emotionele catastrofe.'

Natuurlijk lijden Arafat en zijn volk onder het vredesproces dat in het gunstigste geval voortsukkelt, maar, stelt Time, het probleem is ook dat zijn stijl van leidinggeven die van een activist is, niet van een bestuurder. Arafat heeft moeite de overgang te maken van symbool, agitator en propagandist naar regeerder en verzoener.

Het Palestijnse Gezag met zijn 18 ministers, 22 duizend ambtenaren en 18.500 veiligheidsbeambten, is inefficiënt, mede doordat voorzitter Arafat vasthoudt aan zijn gewoonte om voor elke taak minstens twee mensen te benoemen. Zo verhindert hij dat iemand te veel invloed krijgt en houdt hijzelf de macht als arbiter bij conflicten op te treden.

Henk Thomas

Meer over