Wee de man

LATEN WE ons oog eens te kijken leggen bij de man die een jaar geleden werd benoemd tot bondscoach van het Nederlands voetbalelftal....

0-1: balt linkervuist, gaat zitten. 0-2: knakt hoofd. 3-3: gebaart en praat tegen assistent-bondscoach. 3-4: ziet groepje protesterende spelers rond grensrechter, voegt zich bij opstootje, doet duit in zakje. 5-5: zielig hoopje mens.

Een zaterdagavond lang herhaalt de lichaamstaal van de bondscoach één ding: wie ben ik dat ik dit moet doen?

Hier is een acteur opgescheept met een rol waarvoor hij hoogstwaarschijnlijk het karakter niet heeft en in elk geval nog de allure mist. Drie jaar geleden stond de bondscoach nog tussen de spelers die hij nu moet motiveren, afremmen, terechtwijzen en teleurstellen.

Sommige, meestal niet zulke aardige mensen maken zo'n overstap moeiteloos. Maar de bondscoach dwong als voetballer slechts gezag af op grond van talent, inzicht en een tof karakter. Dat zijn geen wapens om mee terecht te wijzen of teleur te stellen.

Nochtans ziet de openingsscène er beloftevol uit. Tijdens de warming-up monstert hij zijn troepen, zoals bondscoaches dat plegen te doen. Onverstoorbaar en onbereikbaar.

Maar dan, als die ellendige Dutchie een polonaise inzet, draait de bondscoach zich plotseling om, kijkt in de richting van de Maastribune en zwaait naar mij. Aardig gebaar, maar funest voor het gezag. Ik zwaai niet terug.

Toch gaat vanaf dat moment veel mis, misschien wel alles. Duizend bommen en granaten verdient zijn elftal, maar langs de lijn staat slechts melancholie in een maatpak. Als de bondscoach zich na dat vierde Belgische doelpunt bij de protesterende spelers voegt, lijkt dat uit een soort plichtsbesef voort te komen. Geen spoor van boosheid of verontwaardiging. (Ik zie de bondscoach met zijn armen ontspannen op de omheining leunen en denk: dit is de bondscoach helemaal niet. Dit is een iets oudere man die toevallig langs kwam fietsen, die zag dat er warempel gevoetbald werd, die zijn rijwiel tegen een boom heeft gezet en nu even kijkt hoe die 22 knapen het er van af brengen.)

De slotscène speelt zich af in de perszaal en ook hier valt de hoofdrolspeler door de mand. Er is nog geen onvertogen woord gevallen of de bondscoach voorspelt dat de kranten maandag over een foutenfestival zullen schrijven. Dom is dat. Echte bondscoaches beklagen zich niet - zeker niet over journalisten.

Dat overtogen woord valt overigens pas als de bondscoach is opgestapt. Een paar voetbalverslaggevers zit nog even bij elkaar en stelt vast dat de discipline bij Oranje op alle fronten zoek is.

Wee de man die een jaar geleden werd benoemd tot bondscoach van het Nederlands voetbalelftal.

Meer over